چای سبز در سایه شکوفه های آلو رشد می کنه

دارم یه سریال 108 قسمتی کره ای می بینم که تولید سال 2013-2014 است. رتبه 8.3 از 10 رو تو IMDb داره. 

بالغ بر 10 شخصیت اصلی و چند صد شخصیت فرعی و سیاهی لشکر داره. 

بیشتر از موضوع سریال، از خودم به عنوان بیننده حیرت زده شده ام که چطور مغزم طاقت آورده و این همه شخصیت و داستان رو با هم قاطی نکره و باز هم داره ادامه می ده.

داشتم به این فکر می کردم ما یه سریال تاریخی می سازیم بعد کل داستان حول خانم بازی یه نفر می گذره و تو هر لحظه اش انگشت اشاره نویسنده و بازیگر و کارگردان و تهیه کننده رو احساس می کنیم و این جمله پنهان شده در کل ماجرا که:

"ما که گفته بودیم بهت؛ نگفته بودیم؟ حالا باور نداری، پس بیشین ببین چی نشونت می دیم؛ دیدی حالا؟؟؟ باید باور کنی، واقعیت فقط همینه که ما داریم بهت می گیم"

پ ن.:

1)

جمله اول یکی از کلیدی ترین جملات این سریاله. چند روزیه که دارم فکر می کنم، چقدر آدم باید فکر کنه و چی میشه که آخرش می تونه یه همچین جمله ای رو در قالب دیالوگ به مخاطبش منتقل کنه.

2)

و یک جمله دیگه:

*یک درخت باید که در باد خم نشده؛ (وقتی که خم شد) بستگی داره که به کدوم جهت خم بشه*

3)

و موسیقی متنش عجیب آدمو می گیره.

King's Daughter, Soo Baek Hyang : 2013–2014

http://thisplaylist.com/song/play-mp3/jeongeupsa--pop-ver.html

رويا

گاهی دوست داشتن کسی مثل یک رویای خیلی نزدیک می مونه؛ رویایی که تکه مهمی از یک واقعیته؛ 

گاهی اما درست میانه این واقعیت، وقتی که داریم سعی می کنیم، تصمیم بگیریم با همه وجود لمسش کنیم، اون واقعیت تبدیل می شه به یک رویای خیلی دور

خیلی دور

خیلی دور

خیلی دور

سوپ جو

من و برادرم هميشه سر سوپ جوهاي مامان خانم دعوا داريم

اون با شير و سفيد دوست داره

من با رب و قرمز

سر ميز ناهار امروز برگشت گفت چرا با شير درست نكردي؟

مامان خانم گفت خو اون دفه واسه تو درست كردم

برادرم گفت با شير خوبه

گفتم هيچوقت يادت نره، من بزرگترم

مامان خانم گفت جفتتون ديوونه اين

#تيرخلاص

چند شب پيش تو اخبار داشتم يه گزارش مي ديدم از يه مدرسه تو سيستان و بلوچستان كه گاز نداشت؛ بعد يكي از همون مسئولين هميشه حاضر و جواب دار داشت مي گفت، ما اينجا گاز كشي نداريم و چاره اي نيس و بايد از بخاريِ نفتي و نفتِ سفيد استفاده بشه و فقط تو دوربين نكاه نكرد و نگفت "همينه كه هست".

فردا صبحش يه جلسه داشتم در مورد همايش سالانه.

داشتن در مورد تقدير و تشويق يه سري آدما حرف مي زدن. بين حرفا، براي رئيسم موضوع اون گزارشه رو تعريف كردم. گفتم عوض اينكه مثل چند سال پيش پولِ مفت رو درسته بدين به يه موسسه بي صاحاب كه بره به اسمتون مثلاً مدرسه بسازه، از روابطتون استفاده كنين، به مدارس اونجا گاز كشيده بشه كه بچه ها با پتو مجبور نباشن بشينن سرِ كلاس هاي درسشون يا بلاي شين آباد و داستان بخاري هاي نفتي دوباره اتفاق بيفته.

اولش كه كلي باصداي بلند بهم خنديد كه چقد بچه اي و كاري كه تو مي خواي يه پروژه كشوريه و از اين حرفا (انگار كه احمقانه ترين حرف ممكن رو ازم شنيده بود) بعدش هم كلي از سوابق اجراييش تو سيستان و بلوچستان برام رديف كرد؛ آخرش هم برگشت بهم گفت: حالا چون تويي، برو يكي دو تا مدرسه رو پيدا كن، من هماهنگ مي كنم براشون منبعِ گاز بذارن و بخارياشون راه بيفته.

گفتم من مي دونم امكاناتمون چقدره؛ مي دونم اين يه پروژه كشوريه، حتي سياسيه، منظورِ من اين بود، به جايِ اينكه پولتونو بريزين تو جيب يه مشت مفت خور كه تو اين پنج - شش سال يه آجر هم رو اون يكي نذاشتن، پولتونو يه جايِ درست خرج كنين؛ خجالت داره دومين ذخيره گازي دنيا زير پامونه، ادعامونم همه دنيا رو ورداشته اما تهش هيچي از توش در نمياد.

«دوستت دارم» بی رحم  ترين عبارت جهان است.

بی آنکه بخواهی تنهایيت را تكميل می کند.

فردا جلسه هيات مديره است

بايد گزارش عملكرد دوماهه ام رو بدم بهشون

راستش اون روي سگم دائم آرزو مي كنه به اين نتيجه برسن كه من به درد اين كار نمي خورم و دست از سر من وردارن

اما هر چي فكر مي كنم، يه سوتيي، خرابكاريي، زيرآبيي - چيزي - بچپونم تو گزارشه كه بهانه بدم دستشون كه بي خيال من بشن، نمي شه

راستش يه چيزي رو فهميدم

من از كسايي كه زير دستم كار مي كنن بيشتر مي ترسم  تا اينكه اونا از من حساب ببرن

همين هم حس بدي بهم ميده

دائم دارم چكشون مي كنم مبادا يه گوشه كار از دستم در بره و نتونم جواب بدم