در حقیقت یک گوشه تنها نشستن تو اتاق هیچوقت کمکی نکرده؛ ولی وقتی از اتاقت میای بیرون - حالا هر جایی- قیافت شبیه اونائیه که کنار اومدن. یا دارن وانمود می کنن که کنار اومدن.

ابدیت

زمان بسيار آرام مي گذرد براي كسي كه منتظر است.
زمان بسيار با شتاب مي گذرد براي كسي كه هراسان است.
زمان بسيار كند مي گذرد براي كسي كه غمگين است.
زمان بسيار كوتاه مي گذرد براي كسي كه خوشبخت است.
اما زمان براي كسي كه عاشق است، يعني ابديت.

بيشتر مشكلات اين روزاي ما اينه كه تو ارتباطاتمون يك طرفه وكيل وصي هم مي شيم

جاي هم فكر مي كنيم 

جا هم تصميم مي گيريم

جاي هم عمل مي كنيم

جاي هم مصلحت همو تشخيص مي ديم

همه جا هستيم جز جاي خودمون

سوال من هميشه در مواجهه با موجوداتي كه در مورد طرفشون مي گن: "نمي فهمه" اينه:

" چرا با يه آدم نفهم يه رابطه رو شروع كردي؟"

معمولاً هم هيچ جوابي ندارن كه بدن بهم.

مرگ تو درست از لحظه ای آغاز می شود که در برابر آنچه مهم است، سکوت می کنی.

مارتین لوتر کینگ

پ ن.:
کاش بفهمیم

#خوزستان
#سیستان-و-بلوچستان

برای تو حرف درمان نمی شود؛
صدایم کن.
بخواه.
می آیم.

#خوزستان

هر روزمان بايد ‫#‏خوزستان‬ باشد
بياييم بفهميم چي براش مي خوايم و انجامش بديم

مردم شهري كه همه در آن مي لنگند، به كسي كه راست راه مي رود، مي خندند.

:D

چرا آدما به جاي اينكه افكارشون رو تو زندگي خودشون تجربه كنن، تجربه هاشون رو به افكار ديگران تبديل مي كنن؟؟؟

سونيا (دايان کيتون): جنايت اگه براي نجات بشريت باشه اشکالي نداره!

بوريس (وودي آلن): اوه، کي اينو گفته؟

سونيا: آتيلاي خونخوار!

بزرگي مي گويد:
تاريخ را فاتحان مي نويسند؛

و

(فكر مي كنم يادش رفته بود كه چنين ادامه بدهد: )

شكست خوردگان آن را بازنويسي مي كنند.

چیزی که می‌خوری تبدیل به نجاست می‌شود اما چیزی که می‌خوانی و درباره اش فکر می‌کنی، می‌تواند به راحتی تبدیل به یک گل سرخ شود.

ژان پل سارتر

برای دیکتاتور بودن کافی است اعتماد به نفس قوی با ایدئولوژی قشنگ داشته باشید تا بتواند همه چیز را توجیه کنید.

گردباد

متفاوت بودن تجربه هاس که آدمارو از هم دور می کنه؛ و این که خواسته هاشون روی یه خط موج نیست و نگاهشون به پديده ها با هم يكي نيست.
اینجاست كه  یکی اين وسط حس می کنه همش داره دست و پا می زنه. همه اش داره امتحان ميشه، همه داره انتظارات ديگران رو از خودش برآورده مي كنه؛  در واقع  تقصیر هیچ کدوم هم  نیست، اما موجي از فشارهاي زندگي رو پديد مي‌آرن كه اگه توان روحي آدم به كمكش نياد، معلوم نيست سر از كجا در مياره.

امروز روز  سختي رو شروع كردم.به قول الماني ها يه كاتاستروفه واقعي بود؛ با كلي مشاجره و كلي اعتراض كه هم كردم و هم بهم شد. وكلي اشك كه ريخته شد و دليلش كار نبود. خودم مي دونم چه مرگمه. اما دردناكه كه نمي‌توني حرفتو به همه بگي. شده يه بغض بزرگ كه داره خفه‌ام مي كنه.

نمي فهمم چرا تجربه هاي ادم ها اين توقع رو توي اون ايجاد مي كنه كه حق فقط با خودشونه. چرا فكر نمي‌كنن شايد اين آدمي كه روبروشونه، تنها گناهش داشتن تجربه‌هايي هست كه ذهنش رو ساعت ها به خودش مشغول كرده...شايد اين آدم نياز داره يه مدت اصلا نباشه، يه مدت هيچي نباشه، هيچ جا نباشه.

گاهي آدم بزرگ ها فراموش مي كنن چي هستند،  چي مي‌تونن باشن و چي بايد باشند .

بودن آدم ها تو خواسته هاي ديگران از اونا معني پيدا مي كنه و شدن‌شون تو خواسته هاي خودشون از خودشون.

" مشتری : خدا دنیا را ظرف شش روز ساخت، شما شلوار منو شش ماه طولش دادین. خسته نشدین ؟

خیاط : ولی ، آقای عزیز، یک نگاه به دنیا بندازید، یک نگاه هم به شلوارتون "

ساموئل بکت در قصۀ " دنیا و شلوار

خيلي وقتا پيش مي‌آد كه يه آدمايي تو زندگی‌شون به خاطر بعضی چيزها به بعضی چيزها گند می زنن و گند هاي بزرگي هم مي‌زنن. بعدش تازه فکر می کنن كه اون چيزا ارزشش رو داشتن يا نه.

كاري براي اين دسته آدم ها نمي‌شه كرد؛ فقط مي‌شه اميدوار بود كه يه روزي ياد بگيرن که درآينده قبل گند زدن فکر کنن، نه بعدش.

خوشحالم كه هيچوقت محتاج بعضي دوستي ها نبودم. يعني هيچوقت ضرورتش برام پيش نيومده. بارها عواقب اين خلق و خوي من جلوي چشمم آورده شده و حتي به خاطرش محاكمه شدم. اما چيزي كه هست و باورش دارم اينه كه حداقل تنهايي هر بدي‌اي داشته باشه، اما...توهين آميز و زننده نيست. مجبور نيستم يه كاري بكنم و بعدش فكر كنم كه حالا چطور گندكاري‌ام رو پاك كنم. يا بدتر از اون... وقتي مي‌بينم كه خودم قادر به پاكسازي نيستم، پاي بقيه آدم ها رو هم به قضيه‌ام باز كنم كه ...حالا... شايد... يه چيزي توي ذهن اونا خروجي عقل نصفه و نيمه من رو كامل كنه.

خوشحالم كه هيچوقت اينطوري نبودم.

بعد از صحبت امروزم با يكي از مشايخ مطمئن شدم كه سالمم. راستش عذاب وجدان گرفته بودم كه آيا  كار درستي كردم كه سكوتم رو شكوندم و جلوي بعضي‌ها ايستادم و اعتراض كردم يا كه نه، اما خوشبختانه گفتمان نتايجي بس عجيب و دست نيافتني به همراه مياره، به خصوص اگر از نوع سازنده اش باشه:

امروز من به اين نتيجه رسيدم:

مشکل ما تعداد احمق‌های دنیا نیست، مشکل نحوه توزیع اوناست

مفاهيم صوري

مفاهيم دورني

مفاهيم اخلاقي

مفاهيم فلسفي

مفاهيم ...

گاهي فقط بايد از روي همه‌يشان پريد...از روي مفاهيم وتعاريف...از روي تجربه ها و خطرها...از روي زندگي... از روي خود، حتي؛ گاهي فقط بايد پريد؛

مفاهيم و تعاريف مثل تار عنكبوتند؛ چسبناك و سُست. اگر به آنها بچسبي، به تو مي‌چسبند...آنوقت با كوچكترين متغيري كه متزلزل شدند، فرومي‌ريزند...بعد تويي كه بايد آوار شدن بخشي از خودت را نظاره كني.

گاهي بايد نگاهت را از آن چيزي كه داري و مي‌پنداري كه خوب است و به غايت نيكو، از آنچه كه وقتي به آن مي‌نگري، برق غرور صورتت را مي‌پوشاند، عبور بدهي؛ انگار كه شيشه اي است. حتي به بهاي شكست نور در شيشه، بايد بگذري و نچسبي.

زندگي گاهي اينگونه مي‌طلبد؛

به جاي اينكه به اقتضاي سِنَ‌ات براي راه حل هايي كه بلدي، مشكل بتراشي، راه برو، عزيزجان.