*به نسبت آدم، دیوار دیر جواب می ده، اما محکم جواب می ده*
عجيبه برام، چرا وقتي سعي مي كنم تمام كارهايي رو كه بهم محول مي كنن، كامل و دقيق و تو زمان بندي مشخص انجام بدم و از سويي كارهايي رو كه هم از ديگران مي خوام سر يه زمان مشخص جمعشون كنم، اين آدما مي ذارن به حساب حساسيت من به موضوعات و همين زمينه ساز جنجال ميشه.
بعد از درگيري امروزمون با يكي از مديرا، داشتم به اين فكر مي كردم كه من چي گفتم كه يارو انقد عصباني شد و كار به قهر كردن و كوبيدن در بهم و داد زدن وسط دفتر ختم شد و آخرش هم كه رئيس هيات مديره داستان رو فهميد، حق رو به من داد و گوشش رو به روش خودش كشيد و علناً بهش گفت تويي كه كِرمتو مي ريزي و داستان مي سازي نه كس ديگه؛ البته اينم به من گفت در مورد مسائل انقد جدي و حساس نباش حداقل نه به قيمت آزار ديدن خودت.
بعد از اين همه فكر كردن و مرور چندباره داستان، به اين نتيجه رسيدم كه من اصولاً گوش شنوا براي غيبت و بدگويي و چوقولي و هرچيزي تو اين مايه ها ندارم و نشون مي دم كه ندارم.
با آدما هم در حيطه خط كشي هاي قانوني و منطقي و قراردادي رفتار مي كنم و اگر بخوام حرفي بزنم، اون حرفي رو مي گم كه بتونم زيرشو امضا كنم. تا الان هم ديگران رو (چه در سطح بالاتر از خودم و چه پايين تر از خودم) تو همين مسير سوق دادم يا حداقل بهشون نشون دادم كه *من همينم* .
(خودمو اينطوري دلداري دادم كه:)
حالا يكي منطقيه و قانون منو دفتر منو مي پذيره و تا حدي كه منفعت دو طرف تامين بشه، بهش احترام ميذاره و يكي دنبال شلوغ بازي و اختشاشه، همين رفتار من بهانه جوسازي و شلوغ كاريش ميشه.
اما با همه اينا هنوز نمي فهمم:
* چرا خط كشي ها و بايد و نبايدهاي منو به حساب حساسيت ها و درون گرا بودنم مي ذارن اونم وقتي حق رو به من ميدن و در نهايت تاييدم مي كنن ؟
* چرا وقتي كه دارم عملكردي رو كه پر از نقص و اشتباهه، بررسي و تحليل مي كنم، بهم مي گن، اين تويي كه به خودت فشار مياري كه همه چيز كامل و بي نقص باشه اما به صاحب اون عمل نمي گن تو غلط اضافه كردي و بايد بابتش جواب پس بدي ؟
* چرا سعي مي كنن نظم و زمان بندي منو به هم بريزن وقتي كه مي دونن اين نظم چيزي خارج از اختيارات من نيست ؟
و نكته آخر:
* چرا من جلوي چنين موجوداتي راحت و محكم مي تونم "نه" بگم و بكوبمشون تو ديوار، اما نمي تونم يه گوشه بشينم و لبخند بزنم و ميوه و شيرينيمو بخورم ؟
