چوكولات

من يك چوكولات خور حرفه اي بودم، شايد الان هم باشم؛ اما راستش مدت هاست چيز دندون گيري دستم نرسيده ؛ اولين تكه اي رو كه مزه مي كنم حس معتادي رو پيدا مي كنم كه جنس قاطي زده ؛ بعدش تا مدتي حتي از فكر كردن به چوكولات بيزار مي شم.

الان جديداً همين احساس رو به نوتلا پيدا كردم؛

بيشتر از دو تا قاشقشو نمي تونم بخورم.

جديداً داركشم تو فروشگاه ها ديدم و به طرز مضحكي دارم مقاومت مي كنم طرفش نرم.

دردناكه اين همه درد خماري

😕

اتفاق دیشب یک چیز رو به صورت رئال به من فهموند:

با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی

 تا بیخبر بمیرد در درد خودپرستی

اما حرف خودمم بزنم که خناق نشه تو گلوم.

:D

حالا هم حالم خیلی خوبه.

از این همه مطلب خوب که دیشب در تایید اموخته هام مرور کردم.

واسه رو کم کردن، لازم نیست حتماً دهن به دهن کسی گذاشت. 

ترجیحاً بلاک جواب می دهد.

همه چیز از یک "حدوداً" ساده شروع شد

دیشب خیلی اتفاقی در پلاس با موجودی هم کلام شدم که نه می فهمید چی داره می گه و نه چی دارن بهش می گن. در نهایت برای آرامش خودم هم که بود پستشو میوتش کردم و خلاص. امروز رفتم تو کامنتاش که یه بار دیگه ببینم اصلاً چی بهش گفتم که انقدر برآشفته.

ذهنمو خیلی درگیر کرده بود.

دیدم بعله ... چه خبره... چه گریبانی پاره فرموده ...

من در قدر فهم خودم ایراد نگارشی اش رو گرفته بودم (کاری که اکثراً برای دوستان و همکارانم می کنم) و او به قدر سطح درک خودش رنجیده و معترض شد.

نوشته بود:

"توی صف عابر بانک بودم و جلوم یک مادر با پسری حدودن ده ساله بودن که پسره اصرار کرد که بذار من دکمه ها رو بزنم. مادر هم گفت نمیشه و این آقا منتظره، منم گفتم خانوم عجله ندارم، بذارید بزنه دوست داره.همین که رمز زد و منوی اصلی اومد، موبایل خانومه زنگ زد و با دست به پسره اشاره کرد اینو بزن. پسره یهو پرسید کدوم رو گفتی؟انتقال Vejjeh؟

یهو تمام غلط املایی گیرهای پلاس در لحظه اونجا جلوی چشمم ظاهر شدن که دارن پسره رو محاکمه صحرایی میکنن :)))"

بعد هم در اولین کامنت نوشته بود: سوتی اینجوری باحالتر از نگارشیه :))

نوشتم: يعني غلط نگيريم ديگه؟؟؟ * حدوداً !!!

(کاملاً بی منظور بود اما جنگ شروع شروع شد؛ فکر نمی کردم انقدر مدعی باشه)

نوشت: چه اعتماد به سقفی !

(جا خوردم یه کم اما زدم به سمت مسخره بازی)

نوشتم: اووووه من يكي در اين فقره خاصه از كوتاه نيامدگانم.

نوشت: "پس اگر انقدر به این موضوع علاقه دارید راجع بهش تحقیق و مطالعه هم بد نیست".

نوشتم: مي دونم در رسم الخط جديد چه افاضاتي هست؛ اما كلا نگراني از جاييه كه با غلط نويسي هميني هم كه داريم به فنا بره؛ وگرنه اون بچه كه مسير طبيعي خودشو تو خوندن طي كرده و شيرين هم بود

نوشت: "افاضات رسم الخط جدید؟! واقعن چه اعتماد به نفسی که به نظر این همه اسم و رسم دار نگارش فارسی که عقیده دارند حدودا نوشته نشه میگید افاضات :))"

نوشتم: متاسفانه يا خوشبختانه رشته تحصيلي ام بي ربط نيست؛ ضمن اينكه همه جاي دنيا مدت زماني رو پيشنهاد مي دن كه پيشنهادهاي اصلاحي در جامعه امتحان خودشو پس بده بعد ابلاغ رسمي مي كنن؛ اما اينجا با مقوله زبان، رسم الخط و واژه سازي شبيه بازي زو رفتار مي شه؛ اول يار كشي مي كنن بعد هر كي زورش چربيد حرف حرف همون ميشه؛ تا حالا ديد جايي ابلاغيه رسم الخط فارسي؟ من كامل ترين كتاب رو كه با ذكر دلايل و مثال ديدم و خوندم كتاب شيوه نگارش مرتضي كاخي بوده. به هر حال ببخشيد كامنت من با موضوع يادداشت شما همراه نبود.

فکر می کردم تموم کنه ماجرا رو؛ اما نکرد. ادامه داد:

"چون رسم الخط واحدی ابلاغ نشده، آدمها بر اساس استدلال اساتید مختلف و صاحب نظران [نظرات] اونی که به نظرشون منطقی تر میاد رو انتخاب میکنن و در طی زمان ممکنه با دلایل مختلف تغییری بکنه. چیزی که خیلی زیاد در مورد کلمات تنوین دار دیده میشه اینه که با کلمه عربی مشکل دارند همه و کمتر کسی وجود داره از نویسندگان فارسی زبان بخواد از حدودا استفاده کنید. یا بحث بر سر حدودن بوده یا 'در حدود' یا اصلن معادلی غیر عربی؛ حالا شما اصرار بر حدودا دارید و بقیه نظرات رو افاضات میدونید".

براش یک عدد شبدر فرستادم و خوابیدم. اما قبلش هم رفتم که مطمئن بشم، کسانی امثال فرشیدورد، کزازی، نجفی، کاخی، آشوری در مورد تنوین نصب در نگارش فارسی چی گفتند.

صبح دیدم ایمیل اومده نوشتن: خداییش ارزششو داره؟

بعد از روی فضولی رفتم ببینم "چی ارزششو داشته و من بی ارزشش کردم" ؛ دیدم اینو نوشته با یک جمله بندی که من یکی نفهمیدم چی گفته:

"سوال همیشگی من ازدوستان که چه علاقه ای به این کار و توهین به سایرین بر مبنای شنیده ها یا خوانده ها یا حتی رشته دانشگاهیتون دارید؟ مشکلی که حداکثر پنج سال دیگه وجود نخواهد داشت به یمن پیشرفت هوش مصنوعی و پردازش زبان. بعد اکثر این دوستان ملانقطی [احتمالا منظورش ملا لغتی بوده] مشهور پلاس (اصلن منظورم شخص خانوم سحر [حتی اسم اکانت پلاس منو اشتباه نوشته؛ سحوری نه سحر] نیست از زیر پستهای حاوی نفرت نژادی/دینی/جنسیتی سوت زنان عبور میکنند و یادشون میره اونجا باید تذکر بدن. انگار همه مشکلات ما فارسی زبانان نیم فاصله است!

هی وای من

توبه داد منو به نیم شبی واقعاً.

آخرش هم نفهمیدم من چه توهینی کردم و نیم فاصله این وسط چی می گفت.

پ ن:

** فرشيدورد، خسرو، عربي در فارسي، انتشارات دانشگاه تهران، 1373 هـ.ش.

** داریوش آشوری درکتاب "داستان تنوین" در پرسه‌ها و پرسش‌ها. تهران: نشر آگه، ۱۳۸۹

" این شیوه مشکلی را حل نمی کندو تنها برابهام خط فارسی می افزاید، زیرابانشانه های سنتی می توان اصل عربی بودن کلمات و نقش قید سازی آنهارا درجمله ها بازشناخت اما با این شیوه تازه(گذاشتن حرف ن بجای تنوین) ، چیزی می شود شبیه هر "ن" پایانیِ دیگردرخط وزبان فارسی .

داریوش آشوری اضافه می کنه که: "راهِ حلِ درستِ مسأله نه تغییرِ شکلِ نگارشی قیدساز از [-اً] تنوین عربی به [-ن]- فارسی، بلکه بازگشت به ساختارِ درست و سالمِ ساختمانِ قید در زبانِ فارسی ست. یکی از راه‌هایِ آن ، یادآوریِ دو باره‌یِ واژه‌هایِ فارسی ست که واژهایِ عربی‌تبار با ساختارِ دستوریِ عربی جایِ آن‌ها را گرفته اند. برایِ مثال، می‌توان به یاد آورد که به جایِ «تقریباً» کم- و- بیش و کمابیش را داریم، به جایِ «عمیقاً» ژرف، به جایِ «حقیقتاً» به‌راستی، به جایِ «لزوماً» ناگزیر، به جایِ «دفعتاً» ناگهان، به جایِ «تدریجاً» رفته- رفته، و بسیار نمونه و مثالِ دیگر. همچنین می‌توانیم عادت‌هایِ دیرینه را کنار بگذاریم و با واژه‌هایِ عربی‌تبار همچون واژه‌هایِ پذیرفته شده‌یِ فارسی رفتار کنیم و به قاعده‌یِ درستِ فارسی از آن‌ها قید بسازیم، چنان که نویسندگانِ فارسی در سده‌هایِ آغازین می‌کردند. برایِ مثال، به جایِ «تقریباً» بگوییم «به‌تقریب» یا ظاهراً/ به‌ظاهر، سریعاً/ به‌سرعت، دقیقاً/ به‌دقّت، ابداً/ تا ابد، تدریجاً/به‌تدریج، و جز آن‌ها. بنا بر این، خنده‌دار است که از گاه «گاهاً» بسازیم و آنگاه آن را «گاهن» بنویسیم.

صورتِ قیدیِ گاه «گهگاه» است یا «هرچند گاه» یا همان خودِ «گاه»، و در زبانِ گفتار «گاه‌گُدار»، و نه هرگز «گاهن»! در یک سده‌یِ اخیر، با رو کردنِ نثرِ فارسی به ساختارِ اصلیِ دستوری فارسی و دوری از کاربردِ دستورِ عربی ، کاربردِ تنوین در نثرِ فارسی پیوسته رو به کاهش داشته است، امّا عادت‌هایِ دیرینه همچنان عداه ای را سرِ پا نگاه داشته است."

** ابوالحسن نجفی در کتاب "غلط ننویسیم" :

" تنوین قیدساز مخصوص کلمات عربی است و الحاق آن به واژه‌های فارسی یا به واژه‌های مأخوذ از زبان‌های فرنگی غلط است. از استعمال ترکیب‌هایی چون دوماً،جاناً،گاهاً، ناچاراً، تلفناً، تلگرافاً و نظایر این‌ها بایدمطلقاً (بطور مطلق) پرهیزکرد".

** قسمتی ازحکم فرهنگستان زبان وادب فارسی درمورد تنوین:

آوردن تنوین (درصورتى‌که تلفّظ شود) در نوشته‌هاى رسمى و نیز در متون آموزشى الزامى است. تنوین به صورت‌هاى زیر نوشته مى‌شود:

تنوین نصب: در همه‌جا به‌صورت «اً/ ـاً» نوشته مى‌شود:

واقعاً، جزئاً، موقتاً، عجالتاً، نتیجتاً، مقدمتاً، طبیعتاً، عمداً، ابداً

تبصرهٔ 1: کلمه‌هاى مختوم به همزه، مانند جزء، استثناء، ابتداء، هرگاه با تنوین نصب همراه باشد، همزهٔ آن‌ها روى کرسى «ى» مى‌آید و تنوین روى «الف» بعداز آن قرار مى‌گیرد: جزئاً، استثنائاً، ابتدائاً.

تبصرهٔ 2: تاء عربى «ة/ ـة»، اعم از آنکه در فارسى به‌صورت «ت» یا «ه/ ـه» (هاى غیرملفوظ) نوشته "یا" تلفّظ شود، در تنوین نصب، بدل به «ت» کشیده مى‌شود و علامت تنوین روى الفى قرار مى‌گیرد که پس از «ت» مى‌آید، مانند نتیجتاً، موقتاً، نسبتاً، مقدمتاً، حقیقتاً؛

** هشدار دکتر کزازی درباره اشتباه های زبانی

"در متن‌های رسانه‌ای چندی است می‌بینم که تنوین در وام‌واژه‌های تازی به جای آن‌که با نشانه ویژه این هنجار زبانی نوشته شود با حرف «ن» در این متن‌ها به نگارش درمی‌آید. خواست‌مان از تنوین در این نمونه همان است که آن را «تنوین نصب» می‌نامند... برای نمونه «واقعا» که باید با الفی که دو خط بر بالای آن نهاده شده است، نوشته بشود با «ن» نوشته می‌شود. شاید کسی بگوید این شیوه نگارش خواندن واژه را آسان‌تر خواهد کرد. ‌اما واژه‌هایی از این‌گونه در زبان پارسی، واژه‌هایی هستند که چنان کاربرد گسترده‌ای یافته‌اند که بسیار دور می‌نماید کسی با آن‌ها آشنا نباشد و در خواندن‌شان با دشواری روبه‌رو بشود. چاره کار دست یازیدن به این‌گونه نابهنجاری‌های دبیرگی (رسم‌الخط) نیست؛ چاره در آن است که به جای این‌گونه واژگان یا به جای هر واژه‌ای دیگر از واژه‌های پارسی بهره ببریم. برای نمونه به جای «واقعا» می‌توانیم از واژه «به راستی» بهره بجوییم".

هشدار دکتر کزازی درباره اشتباه های زبانی

گاهي چاره اي نيست

گاهي تنها راه دوست داشتن فاصله است

تلغرام

امشب داشتيم از سر بيكاري كمي فضولي مي  فرموديم؛

علي الحساب امكانات ورژن هاي جديد اپليكشن هاي گوشيمان را زير و رو مي نموديم كه به دانش تكنولوجيكانه ي خود افزوده باشيم براي روز مبادا.

بعد رسيديم به تلغرام و ورژن جديدش؛ سعي مي فرموديم، استنتاج نماييم كه آيا اين كانال تلغرام به درد افكار مشعشعانه ي مان مي خورد يا خير؛

بعدش يك عدد پريواتش را ساختيم كه لااقل نفهميده از زير و روي قِر و فِرَش از دار دنياي فاني نرويم.

هيچ خوشمان نيامد.

اين كانال تلغرام الحق كه صيغه ي چرندي است. 

درست است كه اول كار اين پيغام را به طرف بخت برگشته مي دهد كه ما خداييم و تو فقط حق داري هرچه كه ما به خوردت مي دهيم، ببلعي و جيكت هم درنياييد، اما آخر داستان انصافاً از فحش  هم بدتر است. وقتي يارو سر از جيك و پوكمان در آورد و نتوانست فحش و فضيحت بارمان كند، كار به حذف كانال مي رسد؛ في الواقع ما را چونان تفاله تنباكوي جويده به بيرون تف خواهد كرد، همچين شيك و مجلسي.  

چه كاري است خو ؟؟؟

اينجوري كه يا هي بايد بشينيم فالوئرهايمان بشمريم و دق بخوريم يا از حرص دل و بغض درونمان ناشي از كمبود فحش و بد و بيراه نان جوين سق بزنيم.

آقا ما همين وبلاگمان را كه داريم، براي هفت پشتمان بس است.

يك وقت هايي هم يه چيزهايي را در پلاس و فيسبوكمان مي گذاريم كه بگوييم هنوز نفسي مي آيد و مي رود.

روزي ما هم كم يا زياد خواهد رسيد.

القصه ويار امشبمان خوابيد و خلاص

کرگدن

حالا دیگر مدت هاست که دنبال علت و معلول ها در جایی بیرون از خودم نمی گردم.

همان کاری را می کنم، که خودم می خواهم...

همان چیزی می شوم، که خودم می خواهم...

همان جایی می روم، که خودم دوست دارم...

اگر خوب بود، که ذوق می کنم؛

اگر بد شد، کسی را مقصر نمی دانم.

پیش ترها یک دور کامل می زدم تا برگردم به همان نقطه ای که از ابتدا آنجا ایستاده بودم با کلی قیل و قال و سرزنش و خودخوری؛ اما این سال ها یاد گرفتم، حتی زنجیر خودم هم نباشم.

به خودم می گویم:

مجبور نیستم، جایی بروم که نمی خواهم...

مجبور نیستم، جوری لباس بپوشم که نمی خواهم...

مجبور نیستم، با کسانی مراوده داشته باشم که نمی خواهم...

مجبور نیستم، با آدم هایی همسفره بشوم که نمی خواهم...

یاد گرفتم کرگردن باشم، با این موضوع کنار بیایم و خوش بگذرد.

یک کرگدن ساکت و بی حاشیه

جمعه

گاهي فكر مي كنم شايد مي شد كه تو بماني اگر كه خواب آن شب مرا نمي بُرد؛

هيچ مي داني 

از همان شب فهميده ام، مرگ مفهومي دارد به وسعت تمام زندگي؟؟؟

به من مي گويند اندوه را بايد مهار كرد؛

ليك نمي دانند، مرگ با تمام قطعيتش حريف اندوه ريشه دار نمي شود.

هنوز هم كه به آن شب فكر مي كنم بغض بي اماني مي شوم به سنگيني غروب جمعه ها؛

جمعه غروب بود كه گفتند تو ديگر نمي آيي؟؟؟

جمعه بود...

زندگي جنگ قفس با دريچه باز است

بعضي آدما هستند كه استعداد عجيبي تو سوژه شدن دارن؛

يعني ذاتاً اينطورين.

انقدر رفتارهاي خارج از نُرم و سوال برانگيز درونشون زياده، كه بچه هاشون هم با وجود مواجهه با خانواده هاي ديگه تا مدت هاي مديدي شوك مي شن كه "مگه ميشه جور ديگه  و بدون جار و جنجال هم بود".

اين جور آدم ها اكثراً موجوداتي بسته و بدون مناعت طبع و پُر از " تو و من"ي هستند.

مشكل اينجاست كه هر چه هم سنشون بالا ميره، در خود مچاله تر و تنهاتر هم ميشن. 

تصويرهايي كه بعد از مُردن اين آدم ها تو مراسم دفن و ختمشون كه مي بينيم،- مخصوصاً از بچه ها و نزديكانشون- تصاويري بسيار عجيب تر از چيزيه كه تو زندگيشون - گاه و بي گاه- شاهد اونا هستيم.

كافيه يه گوشه بنشيني و تماشاشون كني. رسماً توي اون فاصله زماني اجباري روان پريش مي شي.

اونوقت، وقتي بر مي گردي تو اتاقت و بين كتاب ها و نوشته ها و دنياي خودت، اولين چيزي كه به زبون مياري اينه كه: "آخيش، تموم شد".

گوته در جايي گفته: "هرچه نور بيشتر سايه ها عميق تر"! 

شخصاً ترجيح مي دم توي نور باشم تا شاهد سايه هاي كسي.

بوی کاغذ

دوست داشتم طی اتفاقی فیسبوک و گوگل پلاس و اینستاگرام و توییتر از رونق می افتاد و برمی‌گشتیم به عصر ساده ی نامه های دستنویس و بوی کاغذ و پاکت و تمبر و جوهر خودنویس...

یا با کمی ارفاق به عصر وبلاگ نویسی؛

دنیایی که توش هیچ تصویری نبود جز تصویر واژه ها.

فقط واژه ها بودن و آدم ها رو می‌شد فقط با واژه هاشون شناخت؛ 

واژه هایی که خودشون به تنهایی می نوشتن.



قارچ

انقدر موسسه آموزشی مثل قارچ و کپک کشت شده و خبرهاش هم تو نت پخشه که آدم به چشم خودشم نمی تونه اعتماد کند.

فرهنگ شفاهی و ریش سیبیلی ما هم که این وسط خودش یه پای داستانه...

اولش که دارن تبلیغ می کن ( بیا و ببین که) ما چی هستیم و چه ها داریم می کنیم. آخرش هم که ...

یه بخت برگشته ای امروز زنگ زد به من، که از یه شرکتی سه نفر واسه یه دوره مدیریتی ثبت نام کردن و (درست همین امروز) موسسه مربوطه بهش گفته که یا امروز تا اخر وقت اداری پولتونو می ریزین یا دوره بی دوره.

اونم زنگ زده دفتر ما که فلانی تو تاییدش می کنی؟؟؟

هیچی دیگه کار ساخت واسه من!!!

مجبور شدم برم، زیر و روی موسسه رو بکشم بیرون و بفهمم همه این شک و شبهه ها و نت بازی ها و خبر درآوردن ها سر این بوده که موسسه مربوطه اول قرار بوده یه پیش پرداخت بگیره و بعد از برگزاری دوره تسویه کنه اما الان هوس کرده یه جا و بدون مدرک هزینه دوره رو از پژوهنده محترم بیرون بکشه.

هر کی ازدور ما رو نگاه کنه، گمان می کنه چه موجودات جویای علم و دانش پژوهی هستیم!!! دیگه خبر نداره، بیشترمون ترجیح می دیم، سر صبحی بریم فوق تخصصمون رو- کنار نون سنگک و سبزی خوردن و دو سه -نخ سیگار هوسی روزانه مون - از روزنامه فروشی سرکوچه بخریم و موقع ناهار هم هرکی یادش رفت پروفسور صدامون کنه، دیس برنج رو تو صورتش خرد کنیم.

نمی فهمم واقعاً

تو که انقدر دنبال علم روز دنیایی خوب برو مثل بچه آدم درستو بخون.

نه واقعا ... یکی جواب این سوال منو بده لطفا!!!

توی یه کنفرانس 4 ساعته چی قراره به تو اضافه بشه جز همون مدرک کاغذی مهر دار که موقع شام می دن دستت؟؟؟

پ ن.:

خودمو چش زدم یعنی.

داشتم به خودم می گفتم، آخیش امروز چهارشنبه است، الانم که کارام تموم شده، بپیچونم برم خونه یه کم بخوابم. لااقل این آبشار نیاگارایی که از چش و چال و دماغم روانه، یه کم بند بیاد...

چی فکر می کردم چی شد... حالا باید تا خود 5/5 -6 بمونم دفتر که خانواده ای رو از نگرانی در بیاریم که مطمئن بشن مدرک بچه شون اصل اصله.

آژیر خطر

رئیس هفتاد ساله ام خیلی نگرانمه
میگه: کلاس زبانت چی شد؟؟؟
می گم: می رم حالا. وقتشو ندارم.
می گه: کی ؟
می گم: از اردیبهشت ماه ..
می گه: من پیگیری می کنم. حواسم بهت هست، می دونم سیم خاردار کشیدی دور خودت. باید فضا رو باز کنی.
می گم: من اینطوری راحتم. بعدم برنامه های خودمو دارم.
میگه: می دونم راحتی. شش ماه... هشت ماه... یه سالش برام توجیه داره. ولی باید بری کلاس زبان. نمی شه همه عمرت تنها بمونی.
من: آها از اون لحاظ ...

پ ن.:
1- چند سال پیش که کلاس می رفتم، روزی نبود که ازم بپرسن، کی کلاسات تموم میشه.
2- (یعنی بوس بهتون که تو این دوران پساتحریم و اوضاع خراب نفت، اول از همه به فکر آینده منید) :/ ^-^
3- مملکت نیس که باید کوبوندش از نو ساختش؛ اینجا جاییه که تو ذهن مردمش باید فقط به این دلیل دانشگاه یا کلاس زبان بری که شوهر پیدا کنی.

از میان روزنوشت های یک فسیل مکشوفه ی عصر ژوراسیک
چه معنی داره همکار مردت تو رو به اسم کوچیک صدا می کنه؟؟؟
:/

تکلیف موجودی که به این خارجی بازی ها عادت نداره چیه خو؟
شوک نشه ؟؟؟
لکنت نیفته؟؟؟

قند چاییم پرید تو گلوم خو !!!
چه کاریه آخه؟؟؟!!!

به خیارشور خری که از همون اول گذاشتیش کنار که آخرش بخوریش، ولی میفته زمین، چی میشه گفت؟؟؟
:/
یعنی واسه من مزه خور این یعنی یه چیزی در حد داغ و درفش
تازه برای منی که معمولا ناهار نمی خورم این در حد فحش هم می تونه باشه، حتی اعتراض بی جای علف ها به حقوق ما انسان های اشرف مخلوقات

بهترين راه گفتن يك چيز گفتن اون چيزه
بعدش غلط كردم و غلط كردي فايده اي نداره

دختره امروز با چشم گریون اومده دفتر؛
کاشف به عمل اومده که مامانش مخالف دوست پسر (خواستگار)شه چون پول دار نیس.
حالا بعدِ یه دور که موضوعو با جرئیات واسه همه تعریف کرده، الان آبدارچیمون داره مشاوره خانواده میده بهش.
همینقدر ما آدمای تخصص گرایی هستیم!!!

امروز عصر دختر عمه ام داشت بهم مي گفت: "اينايي كه مي نويسي نوشته ي خودته؟؟؟"

داشتم نگاهش مي كردم. مثل كسي بودم كه سر دزدي مچمو گرفته باشن. 

با احتياط گفتم: "اونايي كه مال خودم نيست مشخصه مال كيه. چطور؟"

گفت: "آخه شخصيت نوشته هات با خودت خيلي فرق داره. آدمِ توي نوشته هات شيطونه، اما تو در حالت عادي هم خيلي جدي اي. مني كه هيشكي حريفم نيس، از تو حساب مي برم. ( همينطوري نگاش مي كردم؛ ادامه داد) باور كن ازت مي ترسم.

هیچ بقالی نمي گه ماست من ترشه
من ولی ماست ترش دوست می دارم كلن!

عجب هواي خراب خوبي!!!
لااقل تو اين اوضاع خاك و خُليِ بادی - برفی آدم به نفر دوم فكر نمي كنه.

وحشي

گفتم: (نامجو) از دسته وحشي هاي دوست داشتنيه.

گفت: دو پهلو بود. یعنی خودتم جزو این دسته ای؟

گفتم:  نه اصلاً، اتفاقا منو كسي دوست نداره

خدا رو شكر

پ ن.:

به من ميگه: "وحشي"

https://soundcloud.com/hamidreza-parsaeian/mohsen-namjoo-dele-zaaram

امروز تولد چارلز ديكنزه
هميشه يه حس دوگانه بهش دارم
دیدید دلتون می خواد سمت یکی لنگه دمپایی پرت کنید تا حرص دلتون خالی بشه، بعد به جاش می رید بغلش می کنید و می بوسیدش؟؟؟
همونطوری

با حجم نفرتی که من همیشه از مدرسه داشتم، خداییش بعضی موقع ها می مونم چطوری خوندن و نوشتن یاد گرفتم.

امروز یه فحش جدید یاد گرفتم!
شجره قاطی

-:o

پ ن.:
متاسفم که موجودی همه چیزخوان هستم و امروز چشمم به کامنت های پستی در پلاس با این عبارت منور شد.
ایجاد ابهام در لفظ و معنی با استفاده از عبارت های ساختگی - به شوخی یا جدی- داره کم کم به ادبیات و روش ارتباط جمعی ما تبدیل می شه.

طرف اول باید ساعت ها بشینه و فکر کنه که این عبارتی که خونده یا شنیده اصلاً یعنی چی.
تازه "اگر" فکر کنه و به جاش دو تا درشت تر بار طرف دوم نکنه.

مجبوریم مگه؟؟؟
حتماً باید جواب بدیم؟؟؟
اگر کامنت نذاریم، کسی نمی گه طرف گُنگه که؛ می گه؟؟؟

نیچه به لوآندره سالومه نوشت :
” تو چه معشوقه‌ای هستی کـه شـب ها کنار من نیستی؟”

سالومه در پاسـخ گفت:”تـو چه فـیلسوفی هستی که عـشـق رو معادل تختخواب می دونی؟"

وقتی نيچه گریسـت
اروین یالوم

"...کسی به خوبی نیچه از عهده‌ی بیان این وضعیت دشوار بر نیامده است. کوتاه‌زمانی پس از پایان عشق آتشین ولی عفیفانه‌اش به لو سالومه نوشته است:

روزی گنجشکی از فراز سرم پرید؛ و...او را شاهینی پنداشتم. اکنون همه‌ی دنیا بر آنند به من اثبات کنند تا چه اندازه در اشتباه بوده‌ام و شایعاتی در اروپا بر سرِ زبان‌ها افتاده است. بسیار خوب، کدام یک بیشتر باخته‌ایم؟ منِ- به زعم آن‌ها- "فریب خورده" که با اتکا بر این پرنده همه‌ی تابستان را در عالمِ برترِ امید به سر بردم یا آن‌ها که فریب نخوردند؟

...اگر عشق تنها یک ویژگی حقیقی داشته باشد، این است که هرگز نمی‌ماند ؛ ناپایداری بخشی از ماهیتِ شیدایی عشق است. ولی در شتاب بخشیدن به این مرگ احتیاط کنید. در جدال با عشق هم مانند مبارزه با یک اعتقادِ مذهبیِ نیرومند شما پیروزِ میدان نخواهید بود ( و به راستی، شباهت‌های فراوانی میان عاشقی و تجربه‌ی خلسه‌ی مذهبی هست...)

...من معتقدم وسواس عشق اغلب به نوعی توجه فرد را از افکار دردناک‌ترِ دیگر دور می‌کند. امیدوارم دیر یا زود به این پرسش برسم که: به چه فکر می‌کردی اگر ذهنت درگیر... نبود؟"

از هنر درمان؛ نامه‌ای سرگشاده به نسل جدیدِ روان‌درمانگران و بیمارانشان

اروین یالوم، ترجمه‌ی سپیده حبیب، کاروان، چاپ اول، ١٣٨۶

ص ٢٢٣-٢٢٧

از ميان عاشقانه هاي نه چندان دور

يه وقتي سراغمو بگير كه زنده باشم

اين انتظار منو كشت

قص عليهذاتو حل كن!!!

دنياي اين روزا دنياي علت و معلولي و دو-دو تا چهار تا هست اما بخش محرزش اينه كه "كاملاً در كنترل" ما نيست؛

يعني هست، اما متغيرهاي مجهولش هم هست و بايد حل بشن.  

در دنياي ما افكار علت هستن و شرايط معلول افكار. در واقع دنيا در كنترل ما نيست، چون كنترل همه افكار در اختيار ما نيست.

اين دنيا انقدر توش "X" و "Y" و "Z" و "قص عليهذا" داره كه آدم اكثر اوقات بي خيال حل معادلات ميشه؛ 

به جاش ترجيح مي ده، آخرِ آخرش "مي نوش، نداني ز كجا آمده اي/ خوش باش نداني به كجا خواهي رفت" بخونه.

رابطه هاي آدم هاي امروز هم متاثر از همين مجهول هاست؛  

تا وقتي كه رابطه اي شروع نشده،  سلام كردن سخته؛

اما وقتي كه شروع شد، خداحافظى كردن سخت ميشه ... 

اين دنيا قطعاً قوانين علت و معلولي خودشو داره، كه مي شه براي هركدومش فرمول رياضي نوشت؛

اما نكته مهم و فراموش شده اين روزها اينه كه: 

رياضي با توهم توجيه نمي شه؛

حتي وقتي عاشق مي شي

اگه (X) و(Y) و (Z) و (قص عليهذا)ي وجودِ تو معلوم نشه، عشقت هم نتيجه نميده.

هيچي مصيبت تر نيس از دماغي كه وقتي همه عالم خوابن گرفته و به هيچ صراطي وا نمي شه...

تكليف آدم با خودش معلوم نيس خو؛

نفس نكشه، سرو صدا نشه يا نه كلاً بميره

به نظرم برم بيدارشون كنم

نتيجه مذاكرات

مامان خانم هر روز -صبح- كه از خواب بيدارم مي شم اولين سوالي كه ازم مي مي پرسه اينه: 

"ناهار (-به فراخور موقعيت- شام) چي درست كنم؟"

امروز صبحي داشتم سعي مي كردم ويندوزمو بياورم بالا كه بشه اسممو گذاشت موجود زنده، دوباره اين سوال چالش برانگيزو ازم پرسيد.

گفتم: باز چشمت به من افتاد؟؟؟

گفت: خو چي ميشه، نمي ميري كه، بگو چي درست كنم.

والا جاي من اگر بود و دو- سه ساعت جلوي فين فين و عطسه شو گرفته بود كه سر و صدا نشه، كم كم كپسول اكسيژن به خودش وصل مي كرد.

پ ن.: 

١- چند دقيقه بعد دوباره ازم پرسيد ناهار چي درست كنم؟ اين اداها رو هم در نيار واسه من؛ درست بگو بفهمم.

گفتم: يه چيزي تو سرمه، اسمش يادم نمياد؛ الان با رسم شكل برات توضيح ميدم. (هيچي ديگه! سوژه يه هفته شو دادم دستش😁)

٢- عطسه فرموديم؛ نتيجه مذاكرات امروز شد: باقالي پلو

امروز عملیات پاکسازی داشتم

هرچی که رو مخ بود، ریختم بیرون

تو پلاس نوشتم:

"من موجود بي اعصابيم درست؛

اما اختيارم هنوز دست خودمه

عكس دختر بچه پنج ساله با سر بريده يا جمجمه شكسته و مغز بيرون ريخته شير كنيد، منم بلاك مي كنم.

حرف مفت زدن هميشه آسون ترين راهه

اما استفاده ابزاري از تصاوير اينا فقط بي شرفيه"

و مقدار متنابهی از موجودات مجازی واسه همیشه شیفت - دیلیت شدند.

هوس هاي يك عدد هيولاي ذوق مرگ شده

در اردوي پنجشنبه گانه

😁😍

اگر اين دنيا غريبه پرور و مرده پرست است، لااقل تو آشنا بمان.

عاشقانه اي كه آغوش نداشته باشد، تنها حرفي است كه حتي لايق واژگان هم نيست.

روزگارِ بي چرا و چگونه 

يعني

رَدِ پرسه هايِ شبانه ي من

يعني

طعمِ پريشاني هايِ ناتمامِ تو؛

چه ساده 

در انتهايِ جاده،

اين حجم ِ سكوتِ گلوگير

بهانه ي تمامِ باران هاي نباريده ي ما شد؛

و اين پايان بنديِ داستانِ من و تو  بود.

به آسمان نگاه كن!

از دور دست، ابرِ خاكستري و سنگيني مي آيد؛

شايد يكي از هزاراني باشد كه برايِ باريدن دليلِ محكمي دارد.

هيولا

ادبیات فقط نوشتن و دانستن نیست.

شعور هم هست. چیزی که ریشه در ادب و تربیت داره.

خیلی وقتا فکرمی کنم، چرا ادبیات مکتوب گذشته ما پر از حکایت و باید و نبایدهای اخلاقی بوده؟؟؟ 

جز این دلیل می تونیم براش پیدا کنیم که:

" ما جماعت آریایی هزاران ساله دچار بی اخلاقی های شخصی و اجتماعی بودیم (و هنوز هم هستیم) و تو هر دوره ای یه بدبختی که دردش اومده  و از این داستانا سوخته، نشسته و فکر کرده، چطوری به زبونش بیاره که هم زنده بمونه و هم خفه خون نگیره از نگفتن و خون جگر خوردنش"

؟؟؟

(بگذریم که ما اصولاً از همه خلق بهتریم و مادر زاد از دماغ فیل افتاده ایم و نصیحت و توصیه ما را نشاید و به کار ما نیز نیاید).

اینو می دونم که وقتی فحش سخیف و رکیک جزو فرهنگ محاوره و نشونه کول بودن جوان هامون شده (دختر و پسر هم نداره)، نمی تونم، از خودم انتظارداشته باشم که در مواجه با چنین موقعیت ها و جانورهایی خودسر و بی ادبی آروم پشت میزم بنشینم و زیر سیبیلی رد کنم. 

حداقل یه لنگه دمپایی که می تونم پرت کنم، هان؟؟؟

امروز مراجع داشتم و این جماعتِ "جلف و خود کول پندار" جلوی مراجع من حرکتی مرتکب شدن، که نباید. کلماتی که در محاورات شخصیشون به کار می بردن، انقدر زشت بود که نمی شه حتی گفت. 

رسماً کبود شدم. 

این وقتا اصلاً لطافت و ظرافت زنانه  حالیم نیست. گوشی تلفنو برداشتم، وبه منشی گفتم: "اگه دوست دارید، ادامه بدید همینطور خو؟؟؟"

ئه متوجه نشدم ... ببخشید... فکر کردم کسی نیست و اصلاً ندیدمش و از این حرفا

گوشی رو گذاشتم.

رئیسم از ماجرا پرسید. بهش گفتم، من کاری به آمار اشتغالزایی و این مزخرفات دهن پر کن شما ندارم. اما مطمئنم این آخرین باری بود که تو جمع تذکر شفاهی دادم. دفعه بعد جوری عمل می کنم، جول و پلاسشونو جمع کنن و واسه همیشه برن جایی که لیاقتشو دارن.

فکر کنم، انقدر هیولای درونم بالا زده بود، که فقط گفت: "بسپرشون به من".

شيدايي 

و مسيري كه بايد برويم

تو تنها

من تنها

نگاهت را که از من کج می کنی

می بینم 

جایی در امتداد نگاهت 

به هم رسیده ایم

چه بخواهي و چه نخواهي

به اندازه يك عالم 

خط چين بين ما هست

و

به اندازه يك عالم 

خط فاصله

اما نه 

این خط چین ها 

همينطور که بریده بریده می روند 

معلوم است که نمی توانند 

مرا به تو برسانند

بايد اين فاصله ها را پر كرد

تا در نهايت به همان مرتع سبزي برسيم 

كه روزي خوابش را برايت نوشته بودم

شلم شوربا

مامان بزرگم اصلاً آدم ايراد گيري نبود؛ مخصوصاً سر غذا.

تا وقتي كه به قول خودش اختيار زندگيش دست خودش بود كه هيچ، اما بعد از اونم هر چي مي ذاشتيم جلوش- خوب يا بد – تا تهش مي خورد. البته اسمش خوردن بود؛ ولي در واقع واسه خودش مراسمی داشت.

زودتر از ١٢ و ديرتر از ٧ وقت غذا خوردن نبود. بعدم در حاليكه همه ما مشغول هركاری جز غذا خوردن سر سفره بوديم و وسط کارای مهممون محتويات بشقابمونو مي بعليديم و دوباره پرش مي كرديم و دوباره مي بلعيديم، او همچنان مشغول يك كف دست برنج و خورش يا يك قاچ نون و كوكو و كاسه كوچك سالادش بود.

هيچوقت... هيچوقت نديدم دستش بره طرف ظرف غذا و براي بار دوم بشقابشو پر كنه.

اين آخري ها، اكثراً اخر هفته ها با پرستارش و مامانم و خاله ام خونه اش بوديم. شیفتی هفته رو بین خودمون تقسیم کرده بودیم. ديگه نمي شد، خونه تنهاش بذاريم. بعد چون خودش غذا درست نمي كرد، سر غذا به خاله ام و بیشتر به مامانم غرولند مي كرد كه: "هم ور مي مي كنين" (اكثراً شیفت من و مامانم که بود، شبا حاضري مي خورديم يا ظهرها هم به خاطر كارايي كه براي مريضي بابابزرگ و خودش داشتيم، يه چيز ساده و سبك درست مي كرديم؛ در حد نون و پنیر و گوجه، نون و هندونه، نهایتش کوکو سیب زمینی یا ماکارونی). 

به هیچ وجه از اين وضعيت راضي نبود.  ميومد دم در آشپزخونه، دستاشو مي زد به كمرش، بعد يه جوري كه بفهميم داستان از چه قراریه، سرشو با نارضایتی تكون مي داد و مي رفت سر جاش رو صندليش يا رو تختش مي نشست. يه وختايي هم كه اوضاع خيلي وخيم بود، علناً به مامانم مي گفت: "يه چيزي دل و درسته درست مي كردي این بچه ها بخورن، اين چيه آخه".

همون اخر هفته ها كه با مامانم مي رفتم خونه اش (و چون من تو شیفت مامانم بودم، ديگه پرستارش نمي موند)، يه وختايي شبا بهم مي گفت: "پاشو از اون شلم شورباهات درست كنه، بخوريم. اينا که يه مشت آرت مي ريزن تو آب به جاي سوپ به خوردمون مي دن".

منم از خدا خواسته؛ اجازه شو كه داشتم، واسه خودم جولوني مي دادم. قشنگ ميومد بالا سرم وايميستاد و نگاه مي كرد، منم پر و پيمون پياز خرد مي كردم و با رب تفت مي دادم، بعدش كه خيالش راحت مي شد، كه بوي غذا تو خونه اش پيچيده، بر مي گشت تو اتاقش. اونوخت هر چي دم دستم بود مي ريختم توی قابلمه. در واقع کارنامه هفتگی و خلاصه هر چي که ته يخچال مونده بود؛ قارچ، ذرت پخته، یه کم خوراك از شب قبل مونده، يه كم مرغ غذاي ظهر، سيب زميني، آخرشم به جاي رشته سوپ ماكاروني مي ريختم...

هميشه مي گفت: "اين شلم شورباهاش خوشمزه ميشه؛ شماها بلد نيستين غذا درست كنين".

پ ن.:

1- همیشه می گفت، نذارین چراغ خونه ام خاموش بشه؛ این روزا خیلی وقتا خواب اون خونه و حیاطشو می بینم.

2- دلم براي قورمه سبزي هاش تنگ شده؛ بوش تا ته كوچه می پیچید.

3- امشب اومدم خونه، تنها و سرما خورده هم بودم و صدام هم در نميومد؛ گفتم بذار يه چيز داغ بخورم و برم بخوابم تا خود صبح؛ اما دلم نيومد آرت بريزم تو آب؛ با اين حالم یه شلم شوربای اساسی درست كردم (با يه عالم فلفل از هر نوعش)😁

4- وقتی هوس امشبم داشت سر گاز جا می افتاد، به این فکر می کردم، عشقي كه قديمي ها به زندگي و اطرافشون داشتن، براي ما "متجددهایِ تازه به دوران رسیده ی شهریِ تو ترافیک مونده ی گرفتاری زده" چيزي در حد قصه هاي هزار و يك شبه... افسانه  است و دور از ذهن های پریشانمونه (تازه اگه وقت کنیم یا بخوایم که یا به یادش بیاریم)؛ مطمئنم فقط كافيه چند دقيقه به عطر لبوي روي بخاري علاء الدين يا رشته خشک كار تازه از اونور آب رسیده یا باقالي پخته جمعه عصرهاي مامان بزرگ فكر كنيم؛ بعد تازه می فهمیم، دقیقاً چي رو از دست داديم.

گوشه هاي دنج

از خيلي قبل پيش، درست از زماني كه خودمو شناختم، فاصله گرفتن از جمع ها هم شروع شد؛

ابتدا كاملاً ناآگاهانه و ذاتي و حالا كاملاً آگاهانه و اختیاری؛

راستش الان مهارت خاصي پيدا كردم تو كشف و تصرف گوشه هاي دنج؛ 

بر خلاف خيلي ها اسمشو "گوشه گيري" يا "از موضع بالا نگاه كردن به دیگران" نمي ذارم، اما تو جمع شلوغ و حجم پيچيده همهمه ها، حس گَس و چسبنده اي پيدا مي كنم كه تا الان براش تعريف درستي پيدا نكردم...

اگر كسي منو به عنوان يه ناظر زير نظر داشته باشه، حتماً متوجه تغيير وضعيت هاي پي در پي و مضحك در من ميشه؛

(مي  تونيد تصور كنيد دو ساعت نشستن سر كلاس درس  يا موقع امتحان ها يا جلسات كاري چند ساعته چه مكافاتي مي تونسته باشه براي موجود ذاتاً بي قراري مثل من و چقدر دسته گل فجيع تو این وضعیت ها به آب نداده باشم خوبه؛ يه روز بايد وقت كنم و بعضي از شاهكاراي غير منشوريمو واسه عبرت آيندگان بنويسم)

معمولاً اينطوريه كه تو جمعي كه همه دارن با هم حرف مي زنن، مجموعه اي از صدا و واژه داري كه بالا و پايين مي رن و گاهي ميشنويشون و گاهي نه... گاهي محو مي شي توشون و گاهي به حدسِ پس و پيش همهمه هاي اطرافت ميفتي كه یهو توشون هل داده شدي... گاهي هم عامدانه سعي مي كني گوشتو كاملاً روي همه چي ببندي و اصلاً هیچ چی  نشنوي...

گوشه هاي دنج رو براي اين خيلي دوست دارم، چون اين امكانو بهم ميده، در فضايي كه كنترلش کاملاً دست خودمه، درگير صداها، همهمه ها و پچ پچه ها نشم، از طرفي حواسم هم به خيلي چيزها باشه... به آدم ها، به رنگ ها،  به بوها، به خط نگاه ها...

تو اين سال ها گوشه هاي دنج "نگاه كردن" رو به من ياد داده، بي آنكه نگران باشم كسي از نگاه كردن من آزرده بشه.

این طور فهمیدم که زندگي آدم ها همه اش گوشه داره؛

با هر چيزي كه ممكنه در يك محدوده زماني خاص و در يك مكان خاص از مسير زندگيش گذر كنه؛

اين گوشه ها - حجم خاصي رو در فواصل خاص-  مي سازن

وقتي زندگي از حالت خط ساده به بُعد تبديل ميشه

فقط تغيير زاويه ها مي تونه فضاي ذهني آدم رو كم يا زياد كنه

دلت تنگ یک نفر که باشد
تمام تلاشت را هم که بکنی تا خوش بگذرد
و لحظه ای فراموشش کنی فایده ندارد...
تو دلت تنگ است...
دلت برای همان یک نفر تنگ است...
تا نیاید...
تا نباشد...
تو هنوز دلتنگی !!!

تنهايي

تنهاييِ مرگ با هر چيزي در دنيا تفاوت دارد حتي با نفسِ تنهايي...

درست شبيه سقوط از ديواري است كه به آن تكيه كرده اي

تا مدت ها انقدر كوفته و گيجي كه نمي تواني تشخيص بدهي اصلاً كجاي اين سقوط بوده اي

اول ديوار ريخته و بعد تو افتاده اي

يا اول تو افتاده اي و بعد ديوار بر رويت ريخته 

شايد هم 

شايد هم كسي عمداً تو را هل داده است...

ترجمه

آدمها، هيچوقت نـمی فهمنت ....

فقط ترجمه ات می کنند؛

آن هـم بـه زبان خـودشان

ترجمه هم هميشه خوب و بد دارد.

محك

بعضي آدم ها فكر مي كنند، نامرئي هستند و كسي آنها را نمي بيند. در صورتي كه رد حضور همين آدم هاست كه -براي هميشه- بر زندگي ديگران مي ماند...

اصلاً مرز هستند، بين تمام آنچه كه داريم و هر آنچه كه نداريم...

مرزي هستند كه تمام واقعي ما را اثبات مي كنند، درست مثل محك برابر طلا...

مرزي هستند كه در دشوارترين ماجراهاي اين زندگي، مي خواهيم براي ابد جزئي از جريان آن سوي ديگر آن باشيم...

مرز يك حادثه كه با تمام ترس ها و ندانستن هايمان مي خواهيم اگر روزي خطر كرديم تا آن نقطه بي پروايي كنيم...

آدم هايي هستند كه وقتي به آنها فكر مي كنيم، تنها و تنها يك چيز از آنهاست كه به خاطر مي آوريم:

"قلب بي كينه و دست گشاده به روي همه "

 

حيف كه وقتي مي روند، تازه جاي خاليشان درد مي گيرد...

ناچار

و سایه ام حقیقتی است واقعی تر از حقیقت
دلم درد مي كند.
اين روزها
كسي مرا آنگونه كه هستم
نمي خواهد.
دلم گرفته است.
تمام حجت من براي زندگي بودن من است
اما
در اين دنيا
انگار
ناچاريم از شدن.

ای دل وحشی، آرام...آرام
نگران توام
مبادا در ميان هياهوي اين جنگ
صداي دوست داشتن مرا نشنوي

فلسفه نباف!
برو
وقتي كه بايد
و بمان تا نهايت نبايد

همه ی ترس هایم از "من"ي است كه قرار است روزي "من" شود

مدت ها بود پياده روي نكرده بودم، اما با يك ماشين خراب شده اونم وسط يك خيابون شلوغ، تنها چيزي بود كه به ذهنم رسيد. البته خوبيش اين بود كه هيچي غير از يه كيف چرمي سبك دستم نبود و خيابوني هم كه توش بودم، يه سر پاييني ملايم بود.

اما از اون دقايقي بود كه بي خيالي مي طلبيد تا بگذره.

كمي جلو تر از من دو تا دخترجوان پسرک فال فروشي رو صدا زدن كه بهشون فالی بده. به نظرم يك اسكناس ده هزار تومني بهش دادن؛ برق چشم هاي پسرك وقتي كه سمت من مي آمد، هنوز به خاطرم هست. به عنوان اولين مشتري دم دستي كه مي تونست مخشو بزنه من كيس خوبي بودم .

رو به من گفت: خانم فال بدم؟

گفتم: نه نمي خوام.

گفت: من خوب فال مي گيرم ها. دستم خوبه.

دوباره گفتم: نمي خوام.

گفت: همين يه بار؛ اگه خوشت نيومد پول نده

نگاهش كردم. چشم هاي سبز روشن و پوست برنزه و موهاي لخت مشكي... يه لحظه ياد رومئو پسر عموي دورگه ي اسپانيايي ام افتادم.

همینطوری الکی و یهویی

هیچ ربطی هم به هم نداشتند.

نمي دونم چي شد كه دستم رو بردم تو كيفم و اولين اسكناسي كه اومد بيرون رو گذاشتم كف دستش. شايد يه لبخندي هم زدم؛ نمي دونم.

گفتم: بگير، ببينم چي مي گيري.

ديدم زير لب چيزي خوند و يه پاكت رو كشيد بيرون و داد دست من.

پرسيدم: بلدي بخوني؟

گفت: كلاس سومم.

گفتم: پس تو برام بخون.

جا خورد. ولي مشخص بود كه نمي خواست كم بياره. پاكتم رو باز كرد و تكه كاغذ رو آورد بيرون؛ يه كم مكث كرد.

گفتم: بخون ديگه...

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد.

ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد.

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد...

وقتي پاكت رو بهم داد و ازم دور شد، هنوز داشتم نگاهش مي كردم و اون لبخند معني دار روي لب هاش...

از اون روز چند روزي می گذره. از فال منم هنوز جز "من" چیزی مشخص نیست.

مني كه قرار بود كه فقط خودشو برسونه خونه – بي سوال... بی چرا... بی گله و شکایت... اما حيران شد وسط خيابون با يه عالم سوال.

اينكه پسرك بود كه مقاومتش رو شكوند و خلع سلاحش كرد يا فالش...چه فرقي مي كنه؟؟؟ من داشتم با خودم مي جنگيدم كه ديگه فكر نكنم ... به هيچي فكر نكنم. اما اون چشم هاي سبز روشن و پوست برنزه و موهاي لخت مشكي يهو سر راهم سبز شدند و كار خودشونو كردن.

الان كه داشتم اينا رو مي نوشتم، به نظرم اومد كه انگار توي اين فال ها مفهوم "انتظار" هميشه حرف اول و آخر رو مي زنه. اينكه چي بودم، چي هستم و چي قراره بشم...

دليل تمام ترس هاي منم همينه ... همين گذار تا "شدن" ... همين مسيري كه هنوز مه آلوده... درست شبيه همون جاده اي كه من اغلب تو روياي تكرار شونده ام مي بينم.

زن ها...
تمام زن ها،
همیشه به آن دسته از دلایلی فکر می کنند که آنها را برای دوست داشتن قانع کنند؛
و مردها...
تمام مردها،
از زمانی که که تصمیم می گیرند، عاقل شوند، دیگر دلیلی برای دوست داشتن ندارند.

از میان حرف هایی که هرگز نتوانستم به تو بگویم:
اگر مي توانستي صدایم را بشنوي، به تو مي گفتم که اثر انگشت ما هرگز از زندگي هايي که لمسشان کرده ايم، محو نخواهد شد.
می دانی؟
همیشه چیزی هست که ما آن را در قلب دیگری جا گذاشته باشیم...

کاکتوس

بعضی کاکتوس ها مرام خاصی دارن...
با اینکه به ظاهر چیزای زشتی هستن با یک عالم سوزن، اما شکوفه میدن
می گن، چند سال طول می کشه تا یک کاکتوس شکوفه بده...
اونم درست وقتی که داره خشک می شه و در شرف مرگه...
درست همون موقع از تمام قدرتش برای شکوفه دادن استفاده می کنه
می دونه که داره می میره، اما از آخرین قدرتش برای زنده موندن استفاده می کنه

حقیقت با واقعیت تفاوت دارد.
حقیقت را کسی نمی داند، اما واقعیت معمولاً پشت چیزی پنهان شده است.

حقیقت موضوع ناراحت کننده ای نیست.
فقط نمی خواهم دروغ بشنوم.

دچار حس چگونگی مزمن

تا حالا شده که نفهمین که چه مرگتون شده؟

من دقیقا به همین حال دچارم ...

از صبح کلی دویدم و حرف زدم و خودرأیی کردم، خسته هم نیستم؛

با این حال حواسمم جمع نیس...

یک مردادی تمام عیار که روی اون دنده اش افتاده و داره رو نمودار سینوسیش تاب بازی می کنه و باید منتظر بشه تا از خفت پنجشنبه - جمعه اش بیاد بیرون

پ ن.:

سه چهار روزه، نشستم 14 قسمت یه سریال بیست قسمتی رو پشت سر هم دیدم... یک نفس...

از ته، از سر، از وسط، با زیر نویس، بی زیر نویس، با دوبله، بی دوبله...

آدم خواب ببینه تو امتحان ادبیات فارسی از درس دکتر کزازی بیفته و تک بیاره، تعبیرش چیه؟؟؟

بعد از١١-١٢ سال كار مداوم اين روزا طوري شده كه دلم نمي خواد تو دفترمون حتي يك كلمه بيشتر ياد بگيرم.

اينجا هرچي سر به زير تر و دقيق تري، بدبخت تر و تو سري خورتري و زير بار تعريف و تمجيدهاي صد من يه غاز له تر

اينجا فقط كافيه، لاس بزني، تملق بگي يا زيرآب بزني، عزيزتري؛

امروز زنگ زدن بهم گفتن تو نمياي سر كلاس زبان؟؟؟

گفتم : نه

گفتن: چرا

نگفتم "دلم نمي خواد"؛ گفتم چون مي خوام زباني كه دوست دارم رو بخونم

پ ن.: 

١- متنفرم كسي براي زمان آزادم تصميم بگيره

٢- مهم نيست ديگران چي فكر مي كنن، مهم "منم"

٣- شعور به سواد و تحصيلات و تخصص نيست

٤- كسي كه خودشو به خواب زده ، نمي شه بيدارش كرد؛ حتي به قيمت چسبوندن ايزوي كيفيت بهش ( اونم تو مملكتي كه كافيه پول بدي مدرك بخري)

٥- ديگي كه براي من نمي جوشه، سر سگ توش بجوشه

آسيب شناسي يك نسل سوخته

ما نسلي هستيم كه عموماً زير دست يك مشت معلم بي سواد و گشنه و دبيراي پرورشي عقده اي و پُر از گره و گير وگور و با كلي مشكلات ريز و درشت رواني بزرگ شده ايم.

ما نسلي هستيم كه تا به چيزي اعتراض مي كرديم يا مسيري متفاوتي از بقيه رو پي مي گرفتيم، آماج سرزنش ها شديم؛ چرا که هر چیزی جز دنباله رویی نکوهیده بود (شاید هنوز هم باشه).

ما نسلي هستيم كه روح و روان و طرز فکر و علايق و سلايقمون به طرز آشكار و هدف داري تجسس شده (شاید هنوز هم میشه)؛

هنوز هم خوب يادم هست، اون سال ها اگر كسي دفتر روزانه داشت، اگر جدول حل مي كرد، اگر كتاب و مجله مي خوند، اگر عکس می دید، اگر نقاشی می کرد، اگر كاست موسيقي گوش مي داد، چه بلايي سرش مياوردن. رسماً جلوي دوست و خانواده رسواش مي كردن، طوري كه به غلط كردن ميفتاد.

اينايي كه مي گم مال قرون وسطي نيست، مال همين بيست سال پيشه نه خيلي دورتر.

همه ما دهه پنجاهي - شصتي ها چنين تجربه هايي داريم.

چند بار مدرسه رو نپيچونده باشيم خوبه كه به هواي يه فيلم از مهرجويي سر از سينما آزادي دربياريم؛  چند بازی از پنجره کلاس فرار نکرده باشیم که دور همي بريم رستوران ناهار بخوريم؛ چند باری سر راه مدرسه ترافیک  تخیلی و اتفاقی راه ننداخته باشیم که تو زمانش تنهایی و هول هلکی و دوان دوان بريم كتابفروشي و با پول توجيبي های چند هفته مون اون كتاب هايي رو كه خودمون دوست داشتيم بخريم؛ (تازه بعدش هفت تا سوراخ قايمش كنيم كه تو يه فرصت دنج و بی مزاحم بخونيمش و گاهی هم هيچوقت اين فرصت پيش نميومد.  و اگر هم كه پيش ميومد باز هم با كلي دِردویی (پرروگي) و پيچوندن همراه بود).

واقعاً چقد از اين داستانا ميشه تعريف كرد؟

چند تاي ما چنين تجربه هاى مضحكي رو نداشتيم؟

خوب كه فكر مي كنم، مي بينم، اون سالها، درست موقعي كه داشت شخصيتمون شكل مي گرفت، به جاي دوست داشتن و دوست داشته شدن، تنها حس هايي كه در ما تقويت مي شد، حس رقابت هاي احمقانه درسي بود و ترس و عذاب وجدان از گناه هاي نانوشته اي  كه هرروز هم به تعدادشون اضافه مي شد؛ و احساس عذاب دروغ هايي كه اون موقع  چپ و راست سرهم مي كرديم (و حالا هم به تبع اون سال ها مي كنيم)، هنوز هم رهامون نكرده (و نمي كنه).

و بدبختي بزرگ همه ماها:  ---> حسادت!!!

حسادت خورنده نسبت به اوني كه متفاوت تر بود (و هست) و متفاوت تر فكر مي كرد (و می کنه)

بله، در ذهن و روح همه ما -كم يا زياد- چنين زخم ها و دمل هاي چركيني هست.

تمام اون سالهامون سرزنش شديم به خاطر اون چيزي كه بوديم و تمام اين سالهامون سرزنش مي كنيم به خاطر اون چيزي كه نشديم.

ما نسلي هستيم كه مهمترين حرف هامونو به جاي بر زبان آوردن تايپ كرديم (و می کنیم) و پاي صحبت هم كه ميشينيم، هنوز هم فكرمي كنيم، "ما" نسل سوخته ايم.

پ ن.:

١: 

يك حس دوگانه به اون سالها دارم.  يادآوري اون سالها برام هم نفرت انگيزه و هم پر از تجربه هاي دور زدن تحريم ها؛ از لحاظ دوم من يكي، جزو دسته با تجربه هام.

٢:

معتقدم، سرنوشت آدم دست خودشه؛ اگر تا حدي متاثر از محيط باشه، اما نیمه پُر داستان دست خودشه. 

3:

بر فرض اينكه ما نسل سوخته باشيم، واقعيت اينه كه خيلي هامون چيزي بيشتر از اون چيزي كه از گذشته مون ياد گرفتيم، نداريم كه ياد بچه هامون بديم؛ مگر اينكه سعي كنيم خود واقعيمون بشيم و به دل خودمون بريم...

چه در تفكر و چه در رفتار.

وقت هایی هست...
که جز به بودنت...
دلم رضایت نمی دهد...
حالا ...
من از کجا تو رابیاورم ؟!

كلاغ‌ خيس

اين روزها واقعيت ها بيشتر از هر روز ديگه ای واقعي هستن؛
خوب كه به دور وبر نگاه مي كني، متوجه می شی که كلاغ‌هاي خيس همیشه سنگين مي‌پرن.

یک جایی از کتابِ تهوع ِ سارتر خوندم:
"ساعتِ سهِ بعد از ظهر برای هر کاری که آدم می‌خواهد بکند یا خیلی زود است یا خیلی دیر"

به نظرم سي و چند سالگی هم همین طوره... خیلی نمی شه انتظار داشت، مثل گذشته مودب و سر به زیر و صبور و حرف گوش کن و بچه مثبت باقی مونده باشی.

به من گفت: اصلا از تو انتظار نداشتم.
كلافه و داغون بودم.
يهو از دهنم بيرون بريد: به جهنم! مگه قراره من با انتظارات شما زندگی کنم؟

:\

رئيسم دنبال بهانه است واسه حذف بعضي از نيروها

از بد يا خوب ماجرا منم تو جريانش هستم و تا الان به شدت جلوي خودمو گرفتم كه بازي نخورم.

به من چه اصلاً 

اين چند روز كه نمايشگاه انرژي كيش بود از ١٤ نفر، يكي كه مرخصي بود، ٤ نفر رفته بودن كيش واسه كار، ٤ نفر هم به بهانه ي كار پيچونده بودن رفته بودن كيش عشق و حال؛ 

تو دفتر مونده بوديم سه نفر كارشناس و دوتا  از مديرا.

امروز صبح رئيس بزرگ يكراست از فرودگاه اومده بود دفتر ... بعد همونطور كه ببن ميزا مي چرخيد گفت: دفتر خلوته آدم بهتر مي تونه كار بكنه ها، نه؟؟؟ آرامشش خيلي بيشتره😎

انتظار داشت يكي شروع كنه به نق زدن و كه تو اين حجم كار آخر سال و جلسه ها و ... چرا همه با هم رفتن و اين چه وضعشه و اينا؛ 

يه نگاه به من كرد كه كنارش داشتم يه چيزي رو رسيد مي كردم؛ يكي ديگه از مديرا هم كنارش وايستاده بود و داشت با من در مورد ثبت نام دخترش تو كلاس هاي گوته صحبت مي كرد؛

منتظر بود يه نخ بدم تا تهش بره؛ 

فقط گفتم: شيطوني نكنين آقاي دكتر

تركيد از خنده و رفت تو اتاقش.

پ ن.:

به طرفتون بفهمونيد كه مي فهميد تو سرش چي ميگذره؛ شده حتي با يه جمله نامتعارف 

مخصوصاً به كسي كه مي دونه چون بي طرفيد، بهترين مهره براي رسيدن به اهدافي هستيد كه تهش رو هم نمي دونيد

😶

 

يه روزي فكر مي كردم دنيا رو مي تونم تغيير بدم

اما اون منو تغيير داد

حالا اون كار خودشو مي كنه

منم همينطور

بهم دهن كجي مي كنيم

بعضی آدم ها تصوری از خود دارند به غایت کمال گرا و تمام شده؛
گویی که تافته جدا بافته اند از دیگران.
اما از مرام این دنیا بی خبرند.
این دنیا در سکوت خود چنان ورق زندگی آدم ها را بر می گرداند که فرصت نمی کنند، بفهمند "چرا" چه برسد به اینکه سوال خود را بر زبان بیاورند...
اینجا سرزمین غریبی است؛ نادانسته هایش بسیار و دردهایش ریشه دار است.
اینجا از دنیا نمی رود کسی مگر به همان گناهی که با آن دیگران را قضاوت کرده است.

دل دل

دلي كه اهل حساب و كتاب باشد اسمش دل نيست
دل و دل دل بازي هايش ...
نه بهانه مي خواهد و نه دليل
يك رايحه
يك تصوير
يك خيابان خيس
بوي خاك
حتي يك تابلوي ساده كه
تو بخشي از انتظارت را با آن گذرانده اي...
همه
مي شوند بخشي از دل دل كردن هايت؛
خاطره بازي ها تمامي ندارند
و خاطره ها هرچه كهنه تر، زلال تر
حيرت اين روزها از خودمان نيست
اين روزها باران كه مي بارد
دل بيش از گذشته سرگردان و هوايي است

ديگه نوشته هامو نمي خوني

اينه اتفاقي كه افتاده

کلید

دو چهره که بهم می رسند، باید تاوان دیدارشان را با یک گفتگوی ساده بدهند. گاه پشت این گفتگوهای ساده و "یکهویی" اتفاق های پیچیده ای می افتد که بعضاً خنده دار و دور از برنامه ریزی های ذهنی مان هستند. در پیچ و خم این آشنایی ها حکمت های نهفته ای وجود دارد که فهمیدن هر کدام می تواند، برایمان یک "کلید" باشد. کلیدی که شاید مشکل گشا یا شاید توجیه دغدغه های روزمره مان شود.

خيلي خوب مي دانیم كه براي يك آشنايي گاهي تنها هزينه اي كه بايد پرداخت کنیم، يك سلام ساده است كه به تمام دنيا مي ارزد و گاهي ما آن را از هم دريغ مي كنيم؛
گاهی به خود می گوییم، ديگر براي اين سلام ها و قهر و آشتي هاي دوره کودکی خيلي پير شده ايم و حالا ديگر هر دليلي كه داشته باشيم، بايد سلامي بكنيم و بگذريم، بي خيلي چيزهايي كه قبلاً دنباله هر سلام بود و حالا براي خودمان ممنوع كرده‌ايم؛
و باز به خود تاکید می کنیم، اگر اين روزها بايد تاوان يك ديدار را با يك گفتگوي ساده بدهيم، بی خواسته و انتظار باشیم و يادمان هم باشد كه ديگر کودک نيستيم و سال هاست که بزرگ شده ايم.

از میان تمام دغدغه هایمان شاید تنها چيزي كه مي ماند، بغضي باشد كه می کوشیم، پشت سردي صدايی گرفته یا یک بی اعتنایی ساختگی یا حتی سکوتی اجباری پنهان كنيم.
و چه خوب مي‌دانيم كه با اين ضعف از "ما" هيچ نمانده است، جز چهره اي كه از "ما" نيست.

اتفاق پيچيده اي مي افتد در ما كه بعضاً اصلاً هم خنده دار نيست:
خطی روی همه ی خودمان می کشیم... هر آنچه که فقط خودمان می دانیم...

و در انتها طوري كه به غرور بزرگسالي مان خدشه اي وارد نشود، آرزو كنيم : "اي كاش كمي باران ببارد"

ورک شاپ

گاهي يادمون ميره كه زندگي يه كتاب يا يه نمايشنامه نيست كه همه كاراكترهاي اونو يه نويسنده نوشته باشه.

زندگي مثل يه ورك شاپ مي مونه.
هر كسي يه گوشه ي اونو مي گيره و اتود مي زنه؛
هر كسي توي اون يه نقشي داره؛

و نقش ها...
نقش هايي كه روي هم تاثير مي ذارن، اثر هم رو خنثي مي كنن يا حتي با هم تركيب میشن.

و داستان هر لحظه تغيير مي كنه.

خود درگيري

بعضي وقتا يه چيزهايي رو كه مي شنوم يا مي بينم، ياد ديالوگ باحال خسرو شكيبائي تو "دلشكسته" مي افتم كه مي گفت:

"اینا اصلاً خودگیری دارن. خودشون خودشونو می گیرن، بعد خودشون ریش گرو می ذارن، خودشونو ول می کنن..."

جالبه اين بعضيا (عموميت داره تو همه اقشار جامعه ما) گاهي اين وسط-مسطا از خودشونم مايه نمي ذارن... يكي رو كه نه سر پيازه نه ته پياز گير ميارن... حرفاشونو از زبون اون به هم مي گن.

اين روزا خيلي به اين موضوع فكر مي كنم كه حجم زيادي از از ادبيات ما ادبيات غير مستقيمه.

كمتر تو كتاب ها و نوشته ها گفت و شنود مي بينيم.

انگار از هزار سال پيش تا حالا ما حساسيت خونمون انقدر بالا بوده كه كسي جرات نمي كرده حرفشو رو در رو بگه، مبادا به گوشه قباي كسي يا كساني بر بخوره. اينجا بوده كه تمثيل و ايجاز و مجاز و كنايه و هجو و هزل و... رو اختراع كردن كه غمباد نگيرن و حرفاشونو بالاخره بگن يه جوري؛

پ ن.:

١)

لابد اون موقع علما يه فكري هم براي كج فهمي و بدفهمي و تفسير حرفاشون با اين همه قر و قنبيل ادبي (همون صنايع ادبي) كرده بودن

٢)

با اين همه تفاسير جبراًً ما گناهي نداريم؛ اينجوري شديم خو😕

خواب سگي

دم سحر بود و همه جا ساكت؛

تو خواب و بيداري داشتم، فكر مي كردم، چيزي كه ديدم چي بود كه انقدر تصوير واضحي داشت و يادم مونده؟؟؟

خواب هاي من معمولاً تصوير واضح و رنگي دارن حتي بو و طعم اما بدون صدا؛ و معمولاً اگر صحبتي توي اون ها اتفاق بيفته، متوجه مي شم، اما صدا نداره. و معمولاً بايد بعد از بيداري براي خودم مرورش كنم، وگرنه جز يك سايه چيزي ازش يادم نمي مونه.

اما خواب امروزم شبيه يك تمثيل يا يك انيميشن كوتاه بود؛

جايي شبيه ديواره ها و پله هاي سنگي پارك ساعي بود... آب نما داشت... پاييز بود...

كمي دورتر از صحنه ايستاده بودم و به جلو نگاه مي كردم. خودم اما توي كادر نبودم.

ديدم سگ سفيد و پر مويي اومد نزديك آب نما شد، بعد كمي آب خورد، يك دفعه آب توي دهنش رو تف كرد به ديوار سنگي جلويي.

تصوير كات شد به زمان ديگه ...

همون مكان... همون آب نما و ديواره سنگي ...همون زاويه ديد من ... شايد هم يه پاييز ديگه...

اما اون سگ نبود...

كمي بعد سه تا سگ خاكستري از همون نژاد رو ديدم كه اومدن كنار آب نما... آب خوردن... بعد سه تايي با هم آب توي دهانشونو تف كردن به ديوار...

تو خواب تعجب كرده بودم از مراسمي كه مي ديدم... دقيقاً همينم به خودم گفتم... انگار اون سه تا سگ دنباله روي سگ اول شده بودن ...

از خواب كه بيدار شدم هوا هنوز روشن نشده بود... اما اين تصويرها به وضوح يادم بود.

ميگن هر رابطه اي اصولي داره كه بهش مي گن مقامات چهارگانه:

نگاه

لمس 

احساس

لذت

اما تو سي و چند سالگي متوجه مي شي كه اكثر رابطه ها عموماً از سه مرحله تشكيل مي شن:

هيجان

شناخت

تعهد

اينم مي فهمي كه ببشتر رابطه ها تو فاز شناخت از بين مي رن.

جاي امن

يكي بعد از پست ترويج كتابخوانيم برام پيغام گذاشته:

"کار خوبی نمیکنی که اعلام میکنی کجا میخای بری . خطر داره دختر برات"

نوشتم:

اي بابا 

تو اين مملكت كسي كتاب نمي خونه

اما در به در دنبال مكانن

پس من جام امنه

🤓😎🤗😐

جيحون

مي گن دل به دل راه داره همينه ها!

امروز از سر صبح دارم رو خودم كار مي كنم، دچار وسوسه نشم و جلوي خودمو بگيرم كه مثل هميشه يه ليست ده دوازده تايي از ته تقويمم در نيارم و سفارش ندم كه برام بفرستن دم در خونه.

الان ديدم بعد از كلي عمليات روان درماني، خودش برام تو اس مس نوشته: كجايي عزيزم؟ دقيقاً كجايي؟؟؟

ايناهاش:

"مشتري گرامي 

جمعهها تعطيل نيستيم!

از ساعت 15 تا 20 منتظرتان هستيم

كتابفروشي جيحون"

دقيقاً امروز جيحون خونم كم شده بود. ديگه نميشه بهش نه گفت اصلاً.

زمان حال ساده مرا به استمرار خودت كشاندي

حالا از جمع تمام واژه ها تنها ماضي بعيد مي ريزد

بادی لنگویچ

امروز یکی از مدیرا اول صبحی یا دلش برامون تنگ شده بود یا واسه کاری اومده بود، همونطور که تو لابی* وایستاده بود یه نگاهی به ماها انداخت (اتفاقاً امروز همه آروم سرجاهامون نشسته بودیم و داشتیم گزارشامونو واسه جلسه هیات مدیره فردا آماده می کردیم)
بعد تو همون سکوتمون به دخترا اشاره کرد: چه خبر بچه ها؟؟؟
سرامونو که بالا آوردیم**، دیدیم بعله ... چه پانتومیمی!!!
داشت بی صدا می گفت: عروسی مروسی ای چیزی؟؟؟ هیچی ی ی ی (حیف که نمیشه بادی لنگویچش رو نوشت :D ) سرش رو با تاسف تکون داد گفت: چه اوضاعی شده!!! خیلی اوضاع نفت خرابه ...
همه دخترا با هم گفتن: خیلی ی ی ی ی
بعدم که داشت می رفت، بلند گفت، امیدوارم اوضاع خوب بشه. نفتو می گم.

:D

پ ن.:
آمین!!! ما که بخیل نیستیم.
دیدیم الان که وقت استجابته، چند تا دعای دیگه رو هم اون وسط مسطا بپچپونیم، شاید بگیره.

*مدل میزاهامون و دکورمون با مد روز دنیا "اوپن-لابیرنتی" دیزاین شده، لذا همه همه رو می بینن.
**موقعیت میز من البته بسیار سوق الجیشیه و به جاهایی که باید، دید داره.



در بي كرانگي اين دنيا هميشه خوابي است بي تعبير

نصيب ما؛

تو 

مي آيي

مي روي

من به دنبال تو

و هميشه حرف هايي است براي نگفتن؛

افسوس كه در ميانه ي ازدحام اين زمينيان سودا زده آنچه كه گم شد، دلهايمان بود.

حالا

از تو عكسي در يك قاب چوبي مانده

و از من

تصوير واژه هاي پي در پي و ناشكيبا

امروز تمام شعرهايم گم شد

دفترم رفت 

همه واژگان و مداد سياهم را هم با خود برد؛

درست وقتي كه من حواسم نبود؛

اين روزها

دفترهاي شعر هم بي وفا هستند

يا همه ي تو را يكجا مي بلعند، يا بي حرف و صدا مي روند تو مي ماني.

حالا

من مانده ام و يك دفتر سپيد...سپيد

كه بايد سياهش كنم

شايد كمي بخوابم

به دنبال بهانه ای برای پیچش

قبلاها مدرسه که می رفتیم، دعا می کردیم برف بیاد، معلمه مریض شه نیاد سر کلاس، سنگ بباره... اصلا یه چیزی بشه که تو اون ساعت خاص تعطیل بشیم.
حالا انگار شونصد سالمون هم بشه، باز هم می تونیم از این آرزوها بکنیم و امیدوار باشیم به فرجی بشه.

از صبح دارم راه می رم و دعا می کنم، یه اتفاقی بیفته جلسه فردا کنسل بشه.
همینطوری الکی.
"رو آلودگی هوا هم اصلا نمی شه مانور داد؛ چهارشنبه سوخت شد ماجرا "

حالا قرار هم نیس طور خاصی بشه ها!!! همه ی هماهنگی ها هم انجام شده، ولی راستش ته ماجرا حوصله شنیدن مسائل مشکلات و مسائل عدیده ی قیر و آسفالت کشور رو ندارم، اونم وقتی مجبورم خودم برگزاری جلسه رو هماهنگ و "منیج" کنم.

خوب که می اندیشم، می انگارم، همینطوری هم ما نسل آریایی یه غلتک دستمون گرفتیم، داریم آنلاین به اعتلای صافکاری مملکت همت می گماریم. دیگه جلسه ی چی بذاریم خو !!!

محال

محال هاي محال ...

در هر محال حقيقتي است كه با يك احتمال تبديل به يك رويش دوباره مي شود

نمی دانم چه شد که تمام آرزوهایمان در حجم مه غلیظ صبحگاهی ماندند
چه شد که تو می آیی و می روی، اما ساکتی
چه شد که خواب برای من فصلی از یک مراسم تشریفاتی شده است.
بگو چه اتفاقی افتاد
چه شد که یک باره
راه تمام غصه ها از این طرف شد
يك لحظه بي تو
يك لحظه با تو
تمام دلشوره من اين‌ست
كه تو بيايي و من نباشم

هميشه كسي هست كه با او بيرون بروي؛

قدم بزني،

به كتابخانه بروي،

كتابي را بيرون بكشي و ورق بزني.

به كافه اي بروي؛

چاي بنوشي و لبخند بزني؛

درباره آب و هوا سخن بگويي؛

بگويي دنيا همين است و همه چيز درست مي شود ؛

بگويي بايد لحظه ها را دريابي يا چيزي شبيه اين.

بگويي و بشنوي

و لبخند بزني

و لبخند بزني.

هميشه كسي هست،

اما پشت لبخندت مي داني،

چايي كه ميان واژه ها سرد مي شود، يك اتفاق عاشقانه نيست.

خُلاصگي

گاهي بايد خلاصه بود

خلاصه شد

در يك نگاه

يك لبخند

يك خاطره

يك صدا

يا حتي در امتداد جبر سكوت

دوستي اما دُرِ زمان را در خود خلاصه مي كند

شلوغي

 بعضي موقع ها آدم ها دلشون مي خواد كه فراموش كنن، هرچيزي رو، فرقي نمي كنه که چی؛

اين وقتا ممكنه كه به هر وسيله اي هم متوسل بشن: شنگوليات، انواع مسكن ها و قرص هاي خواب، سیگار، دراگ...

اما من هميشه درست در مواقعي كه توي درستي و غلطي كارم شك مي كنم يا مورد اتهامم به چيزهايي مطمئنم "من از جنسشون نيستم و هرگز هم نخواهم بود"، فقط سكوت مي كنم. اجازه مي دم هر كي هر چقدر خواست داد بزنه، اصلا خودشونم جلوم حلق آويز كنن، فقط نگاهش مي كنم. چشمهامو مي بندم و تصوير ذهني ام رو بارها و بارها مرور مي كنم. بعد هم هدفمو ميارم جلوي چشمم و مي ذارم كنار تصويرهاي ذهني ام.

و وقتی هم که ساکت می شم، اونایی که منو می شناسن و می فهمن یه چیزی تو سرم داره وول می خوره، یا طرفم نمیان یا هر از چندگاهی تو اين بي صدايي به بهانه اي احوالی می پرسن که "خوبی؟ چیزی شده؟ میایی بریم فلان جا؟؟؟ ..." 

و طبیعتاً جواب های ماشینی من هم که معلومه چیه.

 فقط مطمئن ميشن، هنوز زنده ام،

پریروز بعد از يک هفته كه رفتم دفتر، از دقيقه اول انگار تو ميدون جنگ بودم. نه جنگ لفظي و نه جنگ تن به تن... جنگ نگاه؛

من اين نوع جنگ رو خوب مي شناسم. سال ها هر روز باهاش زندگي كرد. كوچكترين حركت خطوط زير چشم يا ابرو يا منقبض شدن ماهيچه هاي زير بنا گوش و دور لب هر كدوم معنايي دارن كه اصلا لازم نيست طرفت حرف بزنه.

وقتي نگاه هاي آدم هاي دور و برت دارن تو رو مي خورن، پر از حرفن و انقدر هم شجاعتش رو ندارن كه توي روي تو بگن و دقيقا منتظر يه فرصت يه هفته اي هستن كه در اوج خاله زنك بازيي كه معرف حضور همه ما ايراني ها هست، تمام عقده هاي جمع شده جووني و پيريشون، تمام تصورات و تفکرات شخصیشون، حتی حدس و گمان هاشون رو بريزن بيرون.

ديگه چه فرقي مي كنه كه تو بري وايستي رو به روشون و بخواي بحث منطقي راه بندازي ودفاع كني يا حتي سكوت كني.

تمام يك هفته گذشته تلفن كه زنگ مي زد، به خودم مي گفتم باز كي چی گفته؟

5 دقيقه حرف مي زدم، طرف كه ساکت ميشد و گوشي رو مي ذاشت، منتظر تك زنگ بعدي مي موندم.

تو چنين وضعيتي وقتي کلی مهمان رودرواسي دار هم به اين ماجرا اضافه مي شن كه براي اولين باره اومدن توي يه محيط جديد و هيچي از زير چشمشون دور نمي مونه، تنها حالي كه بهت دست ميده، اينه كه انگار اين جماعت حراف پاشونو درست گذاشتن رو خرخرهات و دارن لهش مي كنن.

با اون كرست طبي كه نه مي تونستم بشينم و نه درست راه برم هم در گير بودم، چه برسه به خودم.

نزديك ظهر كه اوضاع يه كم آروم شد، وقتي خودمو تو آيينه نگاه كردم، يه جفت چشم سرخ ديدم كه از شدن التهاب سياهيشون ديگه ديده نمي شد. خودم از ديدن چنين صورتي وحشت كردم. به بهانه پرداخت يه قبض بانكي زدم از دفتر رفتم بيرون. وقتي برگشتم، يكي از مديرامون  زنگ زد، بهم كه برم پيشش. كلي باهام حرف زد؛

آخرش گفت:" بعضي ها خودشون مقصرن كه بهشون ظلم ميشه. تو از اون دسته اي. تو با افكاري كه داري همه اش براي خودت دردسر درست مي كني. مگه كشور ما كه اسمش جمهوري اسلاميه توش هم جمهوري اجرا ميشه هم اسلامي؟ اون بالا رو بگير بيا تو شركت خودمون. يه كم سياست داشته باش. انقدر مطلق گرا نباش كه فقط همين يه راه درسته. ببين نتيجه برخورد خودته كه حالا اينا اين رفتار رو مي كنن. گفت و گفت و گفت.

نمي تونم بگم حق نداره كه اينطور فكر كنه، حتي بگم من حق ندارم... واقعا نمي دونم.

از در كه داشتم مي اومدم بيرون خیلی ساده بهش گفتم: "من همينم. هر كي هر حرفي داره جلوم بزنه تا ببينه جواب دارم براش يا نه".

خنديد و گفت: "آخه كسي كه مي خواد حرف بزنه نمياد جلوي تو بگه، پشت سرت مي گه. بفهم اینو. اينجوري كمتر با خودتو و سيستم به مشكل بر مي خوري. انقدر به خودت فشار نيار. سني نداري كه بخواي اينطوري بيفتي تو خونه."

پريروز تو اوج اون شلوغي ها تو دفتر كارم، یه اتفاق دیگه هم افتاد. درست وقتي كه داشتم خودم رو آروم مي كردم كه شخصيت جديدي رو كه اونجا حاضر شده تحليل كنم و بدونم كه چطور راحت تر مي تونم حضورش رو بپذيرم، اين آدم یهو بين واژه هايي كه به كار مي بردم و لحن صحبتم و از بین انبوه فرم هایی که داشتم چک می کردم و نواقصشونو در می اوردم، گفت: "خسته نمي شي انقدر جدي هستي؟"

یه لحظه یادم رفت دارم چی کار می کنم.

هوم!!!؟ جدي بودن خستگي داره؟؟؟ نكنه از بس كه جدي بودم، تبديل شدم به يه هيولاي ترسناك ؟

ديشب تا الان دائم به خودم پيچيدم كه کمی این وضعیت شلوغ رو بفهمم... هنوز هم نمی فهمم اين تنش ها از كجا ميان؛ بهتره بگم اين اعتراض ها... با اینکه حتی الان هم نمی دونم اصلاً به چی اعتراض داشتن، نبودن من یا مرز و فاصله ای که من همیشه با آدم ها نگه می دارم.

این همه فکر و شلوغی ذهني و آخرش هم به هیچ نتیجه ای نرسیدم. تنها گیری که تونستم به خودم بدم این بود:

"من فقط عادت ندارم، قبل از اينكه كاري رو انجام بدم، اونو تعريف كنم... عادت ندارم، بلند فكر كنم...هر كسي يه جوريه خب...

درک اين موضوع لابد براي اطرافيان من سخت و ثقيله"

گاهي وقتي كسي برات شعري يا فيلمي يا ترانه اي مي فرسته، شايد معني اش اين بوده كه توي اون شعر، فيلم يا ترانه حرفي بوده كه نتونسته خودش بهت بگه

اين جور آدم ها زبان نشانه ها رو خوب بلدن.

نبودن

اما وقتي نبودن ناشي از مرگي اتفاق مي افتد، كسي چه مي داند مرگ چطور او را راضي كرده يا نه او چطور مرگ را پذيرفته است.

كسي چه مي داند عاشق باشي و بايد بميري، چگونه بايد و ضرورتش را مي فهمي

---------------

خب، ما هميشه «نبودن» را از اين سرش ديدهايم. از سمت فاقد، نه فقيد. يعنى جاى آدمى بودهايم هميشه كه كسى را از دست داده است، نه او كه از دست رفته. كه مجبور بوده شايد يا لازم ديده برود، نباشد. بگذار من به تو بگويم كه نبودن، براى آن كه نبايد باشد هم سخت است. و بگذار بگويم كه حتى سختتر. جواب ندادنِ نامه و پيغامى كه از محبوب گرفتهاى سختتر است از جواب نگرفتنش. آن چاشنى انفجارى اختراعى اخير بشر - آن seenِ تهِ پيام - را فعال كردن و در انفجار مسووليت پاسخ ندادنش تكه تكه شدن، سخت است. سخت چرا؟ مرگ است. مرگ است «نبودن» - كه اين از اسمش مىبارد - براى كسى كه مىخواهى برايش باشى. مرگتر از مرگ است اين تصميم به نيستى. اين اتانازى...

حسين وحداني

جاده

جاده مرا به ياد تو مي اندازد

مثل تمام مفاهيمي كه از تو برايم به جا مانده اند...

چه كسي مي دانست 

جز من 

كه تمام گاه هايي كه كه تو از ميان سكوت جاده مي رفتي، من چشم به آسمان دوخته براي يافتن بي راهه اي؛

و چه كسي مي دانست 

جز تو

كه جاده برايت نشانه اي بود كه " بايد" تا انتهايش مي رفتي و براي من  دليلي كه  "بايد" در ابتداي آن مي ماندم

مي داني

چه اتفاقي افتاده است ؟

بعد از تو تمام جاده هاي دنيا بي انتها مانده اند

یکی از اشکالات یا نه خوبی های نوشتن های روزانه اینه که آدم بیشتر حماقت ها و خامی های خودش رو ثبت می کنه

چند سال بعدش 

یا به احساس و طرز فکر اون موقعش می خنده و به خودش می گه: "چه خری بودم من!!!" 

یا اینکه نفس عمیقی می کشه و سری تکون میده و میگه:

هووووم!!!

صلح جهاني به چه كارت مي آيد، وقتي هماره با خودت در جنگي؟؟؟

شیفتگی

همه‌ی دلیل شیفتگی این است که دیوانه‌ای می‌بینیم و می‌خواهیم از دیوانگی‌اش سهمی داشته باشیم

دیوونگی

تو وجود هر آدمی یه دیوونه هست.
بعضیا هر از گاهی میذارن رها بشه تا یه کم نفس بکشن و از دیوونگی کردن لذت ببرن.
بعضیام زنجیرش می کنن که نتونه تکون بخوره اصن.
این دسته دوم بعده یه مدت از تو کپک می زنن و بوش همه ی عالمو ورمیداره.
هرازچندگاهی باید سیستم رو گذاشت رو اتوماتیک یا اگه شد، حتی ریست فکتوری ...