هنوز هم  كه نگاهت مي كنم

دنيايي آرزوي كال در چشمانت مي بينم كه از گونه هاي من فرو مي افتند

يادت هست

به تو گفتم كه تغيير جهان مهم است نه تفسير آن

؟

چه مي دانستم كه تفسير تو تغيير جهان است.

مي گويند اندوه را بايد مهار كرد؛

ليك نمي دانند مرگ با تمام قطعيتش حريف اندوه ريشه دار نمي شود.

گاهي وقتا ذهن آدم تبديل ميشه به يك هيولاي هولناك و وحشي كه اختياري در قبالش نداره. تركتاز و بي قيد ميشه و حريف مي طلبه...

ذهنم اين روزا انقدر مشغول هست كه نگم، "نمی دونم چی شد"، يهو دوباره امروز رفتم به فضای روزهای مراسم خاک سپاری و بعدش... 

حتي با اينكه در دنياي واقعيت ساعت ها كارهاش تموم شده بود كه به من خبرش رو دادن و من تازه روز هفتم رسيدم اونجا، اما انگار مغزم اينو هنوز نپذيرفته و ماجرا رو دائم به سبك خودش بازسازي مي كنه؛

الان -امروز- كه دو ماه و نيم از اون روز ميگذره، هنوز يك "چرا"ي بزرگ تو گلوم گير كرده و گاه و بي گاه تو بيداري و خواب مياد سراغم. 

كسايي كه موضوع رو مي دونن، ميگن زمانش بايد بگذره: اما مشكل اينجاست كه تو بيداري مي تونم كنترلش كنم، اما تو خواب اختيار هيچي دستم نيست. 

امروز از صبحش اوضاعم عادي نبود؛ به زور و يقه گيري با خودم متوسل شدم. خوابي كه ديده بودم، مچاله ام كرده بود؛ تنها كاري كردم، اين بود كه يه نفس عميق كشيدم و به خودم گفتم"بلند شو دختر"، بعد يهو با يك حركت بلند شدم، لباس پوشيدم، سرما خورده و تب دار آژانس گرفتم، رفتم دفتر. 

الان ديگه مطمئنم اگر چيزي مثل كار و ارتباط با آدم ها نبود، از فكر كردن زياد و گوشه گيري مشاعرمو از دست مي دادم. 

حتي مي دونم اگه سعي نكنم، اون چيزي كه ناراحتم مي كنه رو بنويسمش، خودسر انقدر تو سرم وول مي خوره تا از پا بيفتم. 

صحنه خوابم  كاملاً دكوپاژ شده و كاملاً رنگي بود. رنگ ها گرم و واقعي بودن و با اينكه ميگن، تو خواب رنگ قرمز ديده نميشه، من غروب و گرماي رنگيش رو كامل حس مي كردم. 

انگار تمام اون اتفاق ها دوباره از نو رخ داده بودن، این بارهم تنهاييمو حس مي كردم و با لجاجت دائم به خودم می گفتم:" طاقت نمیارم، من باید برم اونجا...باید خودمو برسونم اونجا"

از طرفي، انگار حواسم بود که دفعه قبل اونجا نبودم و دير رسیدم و این بار نبايد اين اتفاق بيفته... حواسم بود كه اين بار تنهاتر از دفعه قبلم... دفعه قبل اومده بودن فرودگاه دنبالم، اما ایندفعه خودم باید مي رفتم... دفعه قبل از اومدن و بودنم اونجا استقبال کردن، اما این دفعه هيشكي منتظرم نيست ...می دونستم از فرودگاه باید با اتوبوس برم تا اونجا...حتي یه مسير طولاني از راه رو از  سمت راست جاده ای که نمی شناختمش، پیاده رفتم، حتی از یکی پرسیدم که روستا کجاست، اما جوابمو نداد و ازم دور شد.

با همه اين اتفاق هاي ريز ريز، تمام راه به خودم می گفتم" من باید برم"

وقتی كه رسیدم دم غروب بود. آسمان هم رنگی، نه خيلي تاریک، نه خیلی روشن. 

از دور چند تا خونه کاه گلی و گنبدی معلوم شدن... و من تندتر جلو رفتم...

در انتهای جاده وقتی گنبد امام زاده رو دیدم، فهمیدم که راه رو درست اومدم و رسیدم.

گنبد امام زاده آبی بود و دورش مثل روز روشن.

وقتی رسیدم، دیدم دور مزارش شلوغه. بین اون همه جمعیت، اول خواهر كوچكترش رو شناختم. رفتم طرفش... اما اولین چیزی که بهم گفت این بود: "واسه چی اومدی اینجا... "

دلم شکست. شاید هم تو ذوقم خورد. رفتم کنار مزارش نشستم. بعد یهو همون خواهرش بهم گفت: "از اونجا پاشو... اونجا جای مامانه."

به مامانش نگاه کردم، روشو از من برگردوند. این بار برخلاف دفعه قبل، باهام مثل غریبه ای مزاحم رفتار کردن که باید به هر طریقی از اونجا بره، حتی با تندی و بی مهری. 

و ذهن من انقدر هشيار بود كه اين تفاوت ها رو كنار هم بگذاره.

به اطراف که نگاه می کردم، خودشو هم می دیدم که یه پیراهن آبی آستین دار و شلوار تیره به تن داره و بین آدما راه می می ره، بین جمعیت جلو میاد... عقب می ره... انگار داره، مراقبت می کنه، همه چی رو به راه باشه...

اما اصلاً طرف من نمیومد... با من غریبه بود.

بعد نگاه مي کردم به مزارش كه روش یه فرش انداخته بودن که چند کلمه ای ناخوانا روش نوشته شده بود...

و با اينكه می دونستم که اونجا خوابیده، دوباره بهش نگاه می کردم، شاید منو بشناسه و از اون تنهایی و غربتی که توش گیر کرده بودم، نجات بده. اما اصلاً طرفم نمیومد.

و اين رفت و برگشت چندباري تكرار شد.

یهو فضا تغییر کرد. توی خونه آپارتمانی توی پاگردش بودم و داشتم کفش هامو می پوشیدم که برگردم. پر از بغض و دلخوري بودم و می دونستم، کسی نمی خواد كه من اونجا باشم.

با صداي مامانم از خواب بیدار شدم.

همه اين تصاوير شايد در عرض چند دقيقه از ذهنم گذشته بود، با تمام جزئياتش.

 

كاش همه اينها يه خواب بود ...يه كابوس حتي

اما اينا واقعيت اين روزهام شده

اين روزها كابوس هامون در كمال خونسردي ناخواسته هامونو به يادمون ميارن و كاري هم از دستمون برنمياد

خيلي هامون داريم با كابوس هامون زندگي مي كنيم، منم يكيش. با تمام دلخوري هايي كه دارم، اما نااميد نيستم.

دنياي امروز ما 

آن چيزي نيست 

كه ما مي خواستيم

و آن چيزي كه ما مي خواستيم 

دنياي اين روزهاي ما نيست

حالا ديگر روياهايمان را اگر در بيداري ببينيم، با كابوس اشتباهشان مي گيريم

و كابوس هايمان هر روز ناخواسته هايمان را به خاطرمان مي آورند...

سر كلاس داشتم از مطابقت نهاد و شناسه مي گفتم

گفتم

اگر "من" همراه شخص ديگري نهاد قرار گيرد، فعل به صورت اول شخص جمع مي آيد

من و تو مي رويم.

اما اگر "تو" با شخص ديگري نهاد باشد، فعل دوم شخص جمع مي شود

تو و او مي رويد.

بعد يادم افتاد كه تو تنها رفته اي و من تنها مانده ام؛

مي بيني، در تطابق نهاد و شناسه هم اگر "ما"يي نباشد، تمام فعل را تغيير مي دهد.

دوست دارم عاشق باشم و بمانم

بدانم كه تو نيز چون مني

ترس نداشتنت ديوانه ام كند

اما تمام وجودم 

هر لحظه 

هر نفس

از تو

از بودن تو

از خواستن تو

از هواي تو پُر شود

كارم به جايي رسيده است كه حالا

تمام حرف هايم را به تو غير مستقيم  مي گويم

غير مستقيم به تو فكر مي كنم

غير مستقيم نگرانت مي شوم

غير مستقيم عاشقت مي شوم

غير مستقيم ...

غير مستقيم ...

همه ي دنياي اين روزهاي من پراز غير مستقيم هايي است كه مستقيم به تو مربوط مي شوند.

يادت هست، به تو گفتم: 

"حريم روح آدمي سر جمع حرف هايي است كه نمي زند"

يادت هست؟؟؟

واي به روزي كه روح آدم خراشيده شود.

و آن روز چه حرف هايي كه بيرون نمي ريزند.

جايي خواندم، هر كسي هنگام مرگ بوي آنجايي را مي دهد كه دلتنگش است

نمي دانم چطور

شايد

براي لحظه اي

چشم هايش بسته مي شوند و حجمي از او متراكم مي شود؛

و ناگاه در رهايي اش غلت مي زند

نمي دانم 

شايد

ناگهان غافلگير ناگهاني خودش مي شود

زماني طول مي كشد تا كامل رها شود

كشيده مي شود به سمتي و دلش هنوز وصل جاي ديگر است

اما ناگزير است و بايد را مي فهمد...

اين دلتنگي سخت مشغول من است

نزديك است و مصمم

حسش مي كنم

ديشب به خوابم آمد

پيرمردي بود 

با عرقچيني پشمين

خميده

پشت به پنجره

پنجره رو به گنبدي طلايي باز

پيرمرد به من گفت

تا به حال روحت درگير من بود

اكنون جسمت را درگير خواهم كرد...

به دشواري و هراسان ناله اي كردم و به دنياي زندگان برگشتم

براي تمام نه هاي دنيا خودم را آماده كرده ام

از نشدن تا نبودن

گاهي بهترين راه همين است

چه منفعتي است در مجادله وقتي كه در بي نهايت خودت گودال مي بيني ؛

در خود فرو مي روي و راهي براي جوشش از نو نيافته اي

؟؟؟

دلي كه تنگ است حرف حاليش نمي شود

گاهي اوقات آدمي از تمام داستان عشق و عاشقي اش تنها دارايي كه برايش مي ماند، رَدِ دلشوره و نگراني مدام و سنگينيِ غمِ دلتنگي هايش است

اين روزها يا ساعت ها بي هدف  راه مي روم 

يا نه ساعت ها كنج اتاق كارم مي مانم و خودم را با واژه هاي دور و نزديك مشغول مي كنم

نبودنش را نمي فهمم

حالا هم كه مي دانم ديگر آنجوري كه من و خودش مي خواستيم، نيست، دلتنگي صدايش رهايم نمي كند

هنوز هم عصر جمعه كه مي شود، نگرانش مي شوم و بي تابانه صدايش مي كنم؛

و هنوزهم منتظرم؛

بعد يادم مي آيد كه از تمام او تنها عكس ها و عاشقانه هايش برايم مانده اند

اشيا و خيابان ها بي رحم تر از آن چيزي هستند كه براي آن ساخته شده اند؛

دلي كه تنگ است حرف حاليش نمي شود

عشق راه خود را پیدا می کند...

چون آب می جوشد

و چون ماه پشت ابر نمی ماند

هروقت حرصمو در مياورد از رو قصد بهش مي گفتم: واسه چي اومدي سراغ من؟ برو يكي از جنس شهر و مسلك خودت پيدا كن... من كه سرم تو زندگي خودم بود، تو اومدي...برو يكي از جنس خودت پيدا كن...يكي مثل خواهرشوهر خواهرت... مگه نه اينكه دوسِت داره؟**

داغ مي كرد.

بعدش كلي دعوام مي كرد و ساعت ها وقت ميذاشت كه منو از اشتباه در بياره.

 مي گفت كه چرا اينو بهش گفتم و اشتباه فهميدم . مي گفت: اون دختره پي زندگي خودشه و خواستگار داره و چند وقت ديگه ميره و من به هيچ زني غير از تو فكر هم نمي كنم. چرا آزارم مي دي؟ حرفات آدمو آتيش مي زنه...حرفات آدمو با خاك يكي مي كنه...

امروز ديدم اون دختر پاي يه عكسي تو تانگو نوشته:

"روزگار نبودنت را برایم دیکته میکند و نمره ی من باز صفر میشود!!!

هنوز نبودنت را یاد نگرفته ام……."

ديگه دليلي براي حسادت و غيرتي شدن ندارم. آرامم. حتي سعي كردم رنج اون دختر رو بفهمم. 

ولي از صبح داره تو سرم وول مي خوره. 

تو دلم گفتم، چقدر سخته آدم كسي رو دوست داشته باشه كه متعلق به او نيست. و چه رنجي مي كشه كه نمي تونه اينو با كسي درميون بذاره. حتماً وقتي من رفتم كرمان واسه مراسم ختم، منو ديده و چقدر تو تنهاييش غصه خورده...

راستش الان يه كمي هم خوشحال هستم، چون اگر دوستش داشتم و حالا از دستش دادم، اين عشق دوطرفه بوده و اونايي كه بايد بدونن، مي دونستن.

** پنج سال پيش از روي گوشي زن برادرش شماره منو پيدا كرده بود و بهم زنگ زده بود بفهمه من كيم كه انقد حرفم اونجاست. و همين شد سرنخ فهميدن داستان يه دوست داشتن موازي...

پ ن. : 

من نسبت به زن هاي هم سن و دور و بر خودم خيلي خوددار هستم اما در نهايت يه زن با تمام حس هاي عجيب و غريب زنانه ام كه كم هم نيستن؛ حتي قبل از اينكه به زبان بيان.

به تو گفتم كه آشوبم

كاش مي شد 

اين همهمه و ازدحام را به موسيقي درآورد؛

مي داني جانِ جانم

دلم سازي مي خواهد كه كوك باشد 

و باران باشد 

و بوي خاك نمناك

و قدم هاي تو؛

دلم يك گوشه دنج مي خواهد 

زمان بايستد 

و تمام دنيا 

در تو خلاصه شود

گاهي بايد خلاصه بود

خلاصه شد

در يك نگاه

يك لبخند

يا حتي در امتداد جبر سكوت

دوستي اما دُرِ زمان را در خود خلاصه مي كند

دلتنگ توام و مي دانم

تو ديگر به خوابم هم نمي آيي

مامانم دو تا خصوصيت داره كه نمي دونم چقدرش اكتسابيه اما من دارم سعي مي كنم ازش ياد بگيرم

گوش شنواس و در برابر آدم ها كاملاً بي طرفه؛

خيلي سخته آدم با يه عالم آدم رابطه عاطفي و كاري و خانوادگي داشته باشه اما قضاوتشون نكنه و اونا مطمئن باشن كه آدمي كنارشونه كه بودنش همه جوره حس ميشه و نبودنش ...

نبودنش قابل تصور نيست

من نمي فهمم چرا بعضي مردا عشق رو با غيرت و با حسادت و تملك اشتباه مي گيرن و گند مي زنن به همه چي

نه فقط تو زندگي خودشون بلكه تو زندگي آدماي خاصشون 

نه فقط تو روابط خودشون بلكه تو روابط آدم خاصشون

دو سال از شروع ماجراي (ش) و (آ) گذشت و نه ماهي هم از تموم شدنش

اما رابطه من و (ش) ديگه مثل گذشته نشد

سلام و عليك داريم دورا دور

حتي كار هم مي كنيم

حتي خوشحاله كه يه آدم مشكل دار از زندگيش رفته

و حتي مي دونه من تو اين ماجرا خلال دندون هم نبودم

اما رابطه كاري و دوستيمون ديگه مثل گذشته نشد

ديگه هم نمي شه

اونم فقط سر يه مرجود مريض

روم نشد بگم طرف تا ديروز حرفاي چيزدار و جوك هاي ركيك درگوشي تو جلسات تعريف مي كرد، حالا چطور همون آدم يهو تو يه سيستم ديگه دنبال روشنفكري و جايگاه زن ها تو اجتماع و محيط هاي كاري شده؟؟؟

من من نيستم اگر بازي يه همچين آدمي رو بخورم، اونم وقتي صداي ضبط شده اش رو با گوشاي خودم شنيدم

نقل امروز و ديروز هم نيس

اين يه شناخت هفت- هشت ساله است

وقتی میفتم رو دور فکر کردن، چیزای عجیب و غریبی یادم می یاد

چند سال پیش داشتم سر یه موضوعی با یکی از مدیرا صحبت می کردم، یهو برگشت بهم گفت: تو چرا شوهر نمی کنی؟؟؟

خیلی بهم برخورد.

یادم نیس که نشون دادم یا نشون ندادم که بهم برخورد.

اما فقط گفتم: این موضوع چه ربطی به حرف ما داره؟؟؟

گفت: ببین ... کشور رو تو سطح کلان از بالا تا پایین نگاه کن، حالا یه نگاه به اتحادیه خودمون بکن

بعد از پنج شش سال که از این حرف می گذره، به این نتیجه رسیدم که راست می گفت.

ولی درایت آدمی که به موجی بر می خوره، همراه شدن با موج نیست، بلکه تو موج سواریه.

اوضاع دفترمون خوب نيس

تو اين ده يازده سال كاملاً بي طرف بودم

هر جناحي اومده سرم به كار خودم بوده و گوش شنواي يه مشت آدم گرفتار بودم و اگر تونستم بي منت كارشونو راه انداختم...اما الان احساس خطر مي كنم

سيستم مديريت جديد سيستم مساله داريه...

سيستم دو رويي - تو روت يه چيزي مي گن و پشتش هزارتا چيز مي فهمي - اونم با چه الفاظي...

اين سيستم براش فرقي نداره منبع خبرش يه آبدارچيه يا يه عمله اطلاعاتي نوكيسه

دردم اينه كه دهن به دهن گذاشتن با يه آدم چيپ آدمو تا همون سطح پايين مياره

تو بدموقعيتي گير كرده ام. صادقانه و بي طرف كار كردم اما دارم كشيده مي شم به بازي بي سر و تهي كه شكل ظاهريش ترفيع سازمانيه و من اينو نمي خوام

انقدر مستقل و يك كلام هستم كه زير بارش  نرم، اما اين جنگ با روحيه من سازگار نيست

درك من از اتحاد چيزي غير از باند بازيه.

تَهِ ذهنِ مرد، زني كه دوستش دارد، هم -دوستش دارد و نشان مي دهد كه دوستش دارد و مي گويد كه دوستش دارد و مي نويسد كه دوستش دارد و امضا مي كند كه دوستش دارد - و هم نمي فهمد.

حالا چرا نمي فهمد، توضيحش بماند...

توضيحي در واقع وجود ندارد. 

مرد هميشه فكر مي كند، چيزي را مي داند كه اگر توضيح هم بدهد، زن نمي فهمد و چون زن نمي فهمد و اوست كه همواره واقعيت را درست مي فهمد، پس حق دارد، جايِ آن زن تصميم بگيرد.

اين ميانه تنها چيزي كه عايدِ زني كه با استدلال و محكم و پيوسته دوست مي دارد، مي شود، انتظار و انتظار و انتظار و سكوت ممتد ...

اين روزها هر چيزي بهانه است

هر چيزي كه ذهنمو زير و رو كنه

يه شعر

يه ترانه

يه تصوير

يه دستنويس

هر چيزي

خودمم آش و لاش و له يه گوشه همه چيو رها مي كنم، تو خواب ميان سراغم

هميشه سخترين كاربرام نوشتن پيام تسليت بوده

پيام تسليت مطمئناً كسي رو تسلي نمي ده

حداقل براي من كه اينطور نبود

اينكه صرف كارت آگهي تسليت واسه كسي بنويسي فقط نمك پاشيدن به زخميه سرش بازه

دشوارتر از از دست دادن كسي نپذيرفتنشه كه مثل خوره ميفته به جونت و بي وقفه مي خورتت

يه كمپين بايد راه بندازن واسه فن بيان اين مجري هاي تلويزيوني

اوضاعشون خيلي داغونه!!!

مخصوصاً اونايي كه خيلي تريپ صميميت بر مي دارن

مجري خبر و انقد غلط گفتاري آخه؟؟؟؟

از دم در صدا و سيما كه همه مرض "شييييصد" دارن

هيشكي نيس به اينا بگه عزيزم اوني كه تو داري مي گي "ششصد"هاااا

 

همچنين:

پن (پنج)

شيش (شش)

سينزده (سيزده)

نونزده (نوزده)

پونصد (پانصد)

هفصد(هفتصد)

هشصد (هشتصد)

...

تا اينجا كه همه با عددها مشكل دارند.

***

زماني بود وقتي كسي راديو گوش مي داد يا پيگير نمايشنامه هاي راديويي بود يا تله تئاتر مي ديد، بقيه روش يك حساب ديگه باز مي كردند

يادمه سال سومي بودم تو دانشگاه يه نقد به زبان آلماني نوشتم روي نمايشنامه گوشه نشينان آلتونا تو تمام گروه دست به دست شد بين استادا...

دلم براي اون موقع هاي راديو تنگ شد يهو

***

بگذريم

من كه چند سالي هست تلويزيون نمي بينم، چند دقيقه از دمش مي گذرم روانم به هم ميريزه

پ ن.:

البته ماهام مقصريم كه به زبان محاوره اي مي نويسيم.

وقتي كسي از عشق مي گويد يا مي خواند، به دشواري مي فهممش

شيريني عشق به وصل است نه به درد هجرانش

اما همه از رنجش مي گويند

عشق يك تلاش است نه تسليم شدن به تقدير

عشق تداوم يك نگرش است نه يك كشش مقطعي

عشق  چيزي درست شبيه هويت يك درخت پسته است

محتاط ...

وحشي...

مقاوم...

ساده و صبور...

و مغرور و زيبا

وقتی آسمان دلش مي گيرد، 

وقتي آسمان با خدا از دلتنگی هايش میگوید، 

وقتي بغضش مي شكند، 

اين ابرها هستند كه مي گريند ! 

دقت كرده ام که دست  آسمان هیچگاه زمین را نوازش نمي كند.

چهارراه جهان كودك واسه من معني خاصي داره

چراغ زمان دار يك ربعي اش و جاي پاركي كه نيست و عابرهاي كلافه و راننده ها عجول وعصبي اش هيچكدوم منظورم نيست

چهارراه جهان كودك براي بقيه شايد يه چهارراه باشه يا حتي يه گردنه ...

اما براي من نه؛

افعال ماضي رو نميشه از ذهن ها پاك كرد، همونطور كه خاطره هاي بازيگوش رو.

گاهي اوقات هست كه آدم هيچ هدف خاصي از نوشتن نداره؛

نه موضوعي داره و نه مخاطب خاصي حتي.

آدماي دور و بر انقد مشكل و مساله واسه خودشون دارن كه ديگه وقتي واسه ناله ها و گله گي هاش ندارن.

وقتي مي خواد بنويسه واژه ها كم ميارن و ريب مي زنن؛

وقتي بي خيال نوشتن مي شه، همه اون هياهو و شلوغي ذهني درست شب و توي خواب ميان سراغش و يه گوشه خفتش مي كنن.

توان غارت شدن تو اين همهمه رو نداره

و چون مي خواد كه اين اتفاق نيفته، مي دونه بايد سعيشو بكنه؛

حتي اگه اين سعي به خط خطي ختم بشه؛

يا حتي به نقطه نقطه؛

يا حتي به ساعت ها خيره شدن به صفحه سفيد

...

هراس اين روزهاي من 

تنها

از فراموشي است

تقدير يا حكمت يا جبر زمانه...

هيچكدام 

به اندازه فراموشي صدايت هولناك نيست

خاطره هاي ناتمام ...

چقدر خاطره هاي نا تمام دارم من

آدم هاي اين روزها عادت دارند روي غافلگيري هايشان اسم تقدير و حكمت بگذارند

اما هراس اين روزهاي من

تنها

از فراموشي است

گفتم: كه دلم

گفت: چه داري در دل؟

گفتم: غم تو

گفت: نگاهش مي دار

ابوسعيد ابوالخير.

————————

سر مزار زني رو ديدم كه چهره و لباسش با بقيه چهره هاي اونجا فرق مي كرد. گندمگون بود و كوتاه قد با چادر نخي سرمه اي رنگ و كمي مندرس؛

من با فاصله از بقيه ايستاده بودم كه هم حضور غريبه ام مزاحم خانواده نباشه هم خودم تو چشم نباشم.

نگاهم گاهي به قاب عكسي بود كه تازه آماده شده بود و براي هفتم و سر مزار گذاشته بودند. اين عكس قرار بود عكس دانشگاهش بشه نه حجله اش...

نگاهم كه روي جمعيت مي چرخيد، متوجه مي شدم كه دوتا-دوتا يا سه تا- سه تا ايستاده ان و دارن با هم پچ پچ مي كنن.

حتي يه بار ديدم كه داييش كه رئيس دانشگاه آزاد شهر بود، داره منو به اون يكي برادرش نشون ميده...

سريع نگاهمو چرخوندم كه حتي لب خوني هم نكنم.

با اينكه همه اون آدما رو واسه بار اول بود كه مي ديدم، اما مي شناختمشون... خوب... فقط كافي بود اسمشونو بهم بگن يا بهم معرفي شون كنن... بعضي ها هم از رو عكساشون مي شناختم. تو اين شش سال همه رو دونه دونه برام تعريف كرده بود؛ با جزئيات و كاراكتراشون. مي گفت، تو بايد بدوني، پس برات تعريف مي كنم.

اين آدما ولي بار اول بود كه از من مي شنيدن و منو  مي ديدن.

شايد پيش خودشون مي گفتن اين دختره خيلي پرروئه كه تنها پاشده اومده يه شهر غريب واسه مراسم كسي كه هيچي رسمي بين اون و اون دختر نبوده جز حرف.

گوشم از اين حرفا پر بود. ديگه چه فرقي مي كرد، كي چي مي گفت. اون كه ديگه نبود...

مهم پدر و مادر و خواهر و برادرش بودن كه منو تو جمع خودشون پذيرفته بودن و هوامو داشتن.

نگاهم به اون زن بود كه گاهي نزديك و گاهي دور مي ايستاد. كمي مضطرب بود انگار... كمي بعد كه دايي ها و عموها و بچه ها رفتن فاتحه هاشونو خوندن و برگشتن خونه مامان بزرگش، ديگه اون زن رو هم نديدم.

درست يادم نيست كي...

تو راه برگشت بود انگار؛ خواهرش برام تعريف كرد، دو روز قبل از اون جمعه آخر، تو جاده يه خانمي رو  سوار مي كنه و چند كيلومتر اونورتر مي رسونتش دم خونه اش... كيفشو باز مي كنه و به زن مي گه اين همه پوليه كه برام مونده... آدرس خونشونو هم ميده به اون خانم و بهش ميگه، هر موقع هر جا مشكلي برات پيش اومد بيا دم خونه ما به مامانم بگو كارتو راه ميندازه...

خواهرش مي گفت، اون زن وقتي ديده بود جلوي خونه پرچم سياه زدن ، اومده و داستان رو واسه مامانش تعريف كرده كه پسرت اين كارو واسه من كرده.

گاهي فقط ميشه سكوت كرد و شنيد...

خودت آمدي

و

خودت رفتي

و من 

در غربت اين فاصله مُردَم

نه آني هستم كه بودم

نه ايني كه خواهم شد

من تاوان كسر خودم را پس خواهم داد

منظور از تو، تويي

رازي در ميان نيست....

زندگي آنجايي سخت مي شود كه دنيايي حرف داري، بي نهايت واژه، اما هم صحبت ...

درد بزرگي است كه حرفت را مي تواني، از ميان تمام آدم هاي دنيا تنها به يك نفر بگويي...

كسي كه نيست..

جايي خوندم، آدم وقتي يه حس تكرار نشدني رو با يكي تجربه مي كنه، ديگه نمي تونه اون حس رو با كس ديگه اي تجربه كنه. بعضي حس ها خاص و ناب هستند؛ مثل بعضي آدم ها.

حس هاي تكرار نشدني فقط با آدم هاي تكرار نشدني قابل تجربه هستن.

و فقط با همون آدمهاست كه مي شه خاص بودن رو درك كرد..

ياد يارم خاطرم خوش مي كند

روزهاي دشواري است براي من

اما نه به دشواري شب هاي اشك هاي پنهانيت

دشوار است براي مني كه مي دانستم 

پشت تمام خنده ها و سكوتت اندوهي ريشه دار است

تمام بي قراري هايت ...

لعنت به آييني كه اين همه خط فاصله دارد

ديرگاه است براي من، مي دانم، اما

اين روزها همه را بر حذر مي كنم از محكوميت  فاصله 

تنها همين رسالت از تو برايم مانده؛

از تو مي گويم و كلامم 

تكرار است و تكرار است و تكرار است...

عزيزجانم

از تلخ پروا نيست،

وقتي تمام تلخي دنيايت منم.

و حالا مي دانم، خاطره اين روزها سنگين ترين باري است كه بر دوشم نشسته است.

 

جانِ جانم

مهر رو به پايان است

مباد كه مهرِ تو با من از رويِ تقويم باشد

روزي به من گفتي، چه كنم تو با من از سر مهر درآيي

يادت هست؟

حال مرا ببين!!!

مهر رفته است و تو رفته اي و من بمانم بي تو؟؟؟

فاصله را بايد پُر كرد

مباد كه فاصله تمامِ تو شود

كه از خود گريزان و در دامِ خود اسير

تنها نصيبِ اين انتظار است

مي گويند همه چيز از يك رويا آغاز مي شود

من كه رويايم آغوش تو بود

بگو

اين اندوه مدام كجاي روياي من پنهان بود كه اينگونه فروريخته ام

تمام غصه من اين است

نام من بر لبان تو بود به وقت رفتن

و من خواب

قدم هايم را به من بده، 

همهي جاده ها مال تو؛

رنگت را از من بگير، 

تمام اشتياق من 

...

فداي رفتنت

فداي نبودنت

فداي نخواستنت

اين روزها...

نه جاده ها از آن منند و نه جان من به فرمان من

عدل همين روزهاي خراب؛

نمي دانم حق باكيست با دل من يا با خواست تو

اما مي دانم

سایه ها آنقدرها هم سیاه نیستند!

همهاش تقصير خورشيد است.

چاره چيست جان من؟

تسليم.

تا تو هستي و غزل هست، دلم تنها نيست

عزيزم

مي خوام يه اعترافي برات بكنم

يادته

هميشه سعي كردم تو و خودم رو به زندگي اميدوار نگه دارم؟ به هر وسيله اي؟؟؟ حتي به قيمت كفري كردنت

؟

يادته

هميشه بهت مي گفتم حال خوش رو بايد ساخت و

كسي حال خوش رو به آدم نمي ده

؟

يادته

بهت مي گفتم

رفتن دليل نمي خواد 

اما موندن نياز به بهانه داره

يادته؟؟؟

اعتراف مي كنم

هميشه ترس از دست دادنت رو داشتم و هميشه اين ترس رو پس زدم

تاجايي كه تونستم ازت پنهانش كردم

اما حالا ببين چي از همه اين دنيا نصيبم شده

همون ترس!!!

انقدر كه

اين گريه هاي گاه به گاه و حلقه هاي اشك ناگهاني و پي در پي هم آرومم نمي كنه.

وقتي مي بينم روايت عشق هاي  ديگران يه جاهايي شبيه داستان عشق من و تو به هم مي شه، وحشت برم مي داره  كه نكنه عاقبتشونم همين بشه كه عاقبت ما

مي دوني ، يه چيزي ميگم بهم نخندي ها!!!

صبح ها خجالت مي كشم وقتي بيدار مي شم و اولين چيزي كه به يادم مياد، جاي خالي توئه

چقدر سخته اين باور، جان جانم؛

گاهي فكر مي كنم كاش مي شد گذشته رو جبران كرد

چي مي شد اگه جاي ما با هم عوض مي شد!

شايد اينطوري بهتر مي بود اگر

تو مطمئن مي شدي در مورد من اشتباه كردي و من قبول مي كردم، هيچوقت همراه خوبي برات نبودم و اين فقط يه توهم يا نياز دروني بوده به دوست داشته شدن كه ما رو تو يه مسير گذاشته

اگه مي تونستم اينطوري فكر كنم و باورش كنم، شايد تحمل خيلي چيزا راحت تر بود

لااقل نه منتي به تو براي همه اون انتظارها و لحظه هاي بي قراريمون داشتم و نه گله اي

كاش مي تونستم برات بميرم

كاش مي تونستم

اما تو بودي

نمی دونم چرا وقتی دارم، یه متنی رو ویرایش یا سجاوندیشو می کنم، حس کسیو پیدا می کنم، یک فس کتک خورده- در حد له و لورده- 

خدا آدمو گیر منشی خنگ و حواس پرت و عیالوار و پسرباز نندازه

آخر عمری دیگه دستور زبان و تجزیه و تحلیل جملات رو هم من یادشون بدم؟؟؟

ادعاش میشه فوق لیسانس اقتصاد داره، اما هنوز جمله پایه رو از پیرو تشخیص نمی ده.

خوب واسه چی اومدی منشی شدی؟؟؟

براي زندگي 

لازم نيست فلسفه بافي كرد

براي زندگي بايد يك جرعه دل خوش داشت و بس

مرز خوبي و بدي را آدميان تعريف كرده اند 

اما كداميك از اين همه فيلسوف 

طعم ياد يك بوسه و لرزش دلي در غروب يك جمعه فهميده اند

يا تلخي دلواپسي يه سكوت ممتد

يا اشتياق قدم هايي كه زير دانه هاي باران فاصله ها را پر مي كنند

فقط به عشق رسيدن

؟؟؟

ز عارض، طره بالا کن** که کار خلق گیره ...

من یه وقتی ادبیات رو خیلی دوست داشتم
هنوز هم دوست دارم البته
به نظرم هیچ چیز مقدس تر از واژه و فکری که پشتشه، نیست.
هنوز هم وقتی می بینم کسی رکیک نوشتن و صحبت کردن رو با کول بودن اشتباه می گیره، کمِ کم، نمی خونمش و در نهایت ازش دور می شم.

وقتی رفتم دانشگاه که ترجمه بخونم، به عشق ادبیات بود، اما به این نتیجه رسیدم تا وقتی آدم زبان و دستور زبان خودشو بلد نباشه و مهم ترین و بزرگ ترین کتاب های زبان مادری اش رو نخونده و نفهمیده، نباید وارد این حوزه بشه...
سر کار که رفتم، فرصت کمی برای ادامه تحصیل داشتم، اما این موضوع مانع نشد که مطالب مرتبط با کارم رو پیگیری نکنم. سعی کردم به روز بشم، حتی با فضولی و سرک کشیدن...
این بود که هرچی دستم میومد می خوندم... همه نامه ها و گزارش ها و صورتجلسه ها رو - شده حتی یکبار- می خوندم و هنوز هم می خونم.
الان بعد از 12 سال کار توی دفتر و شرکت هایی که وابسته به اون هستند، اکثراً می دونن اگر مشکلی داشته باشن، تو نوشتن، تو کار با کامپیوتر، یا تو تهیه نامه و گزارش یا حتی کار فکری، می تونن با من درمیون بذارن و در صورت امکان دست خالی بر نگردن.

شاید اگر موقع انتخاب رشته دبیرستان مامانم به بهانه این که مدرسه از خونه فاصله داره، منو مجبور نمی کرد که علوم تجربی بخونم، و شاید زمان انتخاب رشته دانشگاه یه سال از سه سالی رو که پشت سر هم شیمی قبول شدم، می رفتم شیمی می خوندم و شاید زمانی که استادم تو دانشگاه تهران به هزار و یک زبان - با متلک، با کنایه، با خواهش، با پیغام و پسغام- به من می گفت تو باید تو دانشگاه بمونی و می موندم، هیچکدوم از این تجربه ها رو به دست نمی آوردم.

اما الان فکر می کنم، بزرگترین توانایی که تو این سال ها به دست آوردم، توانایی گوش دادن و آموختنه...
گوش دادن هم به نیت همراهی و درک متقابل و پیدا کردن راه حل و هم به بهانه کسب تجربه های شنیداری و اجتماعی و در مقابل، آموختن هر چیزی، بدون منت و انتظار نفع مالی ... حتی اگر آب دادن به یه باغچه باشه.

این کار فقط و فقط یک حُسن داره...
تو مملکتی که همه فکر می کنی حتماً یکی داره حقشونو می خوره، این کار یعنی کورسوی امید
فقط همین.

**
امیر خسرو دهلوی نفرینم می کنه با این دستکاری تو شعرش

ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد
علم برکش که بر خوبانت سلطانى مسلم شد

می گویند ساده ام

می گویند تو مرا با

یک جمله

یک لبخند،

آرام می کنی

می گویند ترفندهایت، شیطنت هایت را نمی فهمم !

می گویند ساده ام و اهل پریدن نیستم و او این را می داند.

مي گويند او رفته است و تو هنوز منتظري

من...

من فقط دوستت دارم، همین

و آنها این را نمی فهمند.

مي دانم

حرفهايم تكراري و دايره واژگانم محدود شده اند

و تو مي داني 

هميشه از اين سكون و گوشه گيري برحذرت مي كردم و حالا ببين چگونه بي پناه در خود دست و پا مي زنم

گره خورده و مچاله شده ام

تصاوير خواب هايم تكرار رفتن تو است و سياهي در آنها موج مي زند

و صداها گنك و مبهم

گاهي بلند و مهيب و

گاهي پچ پچه اي پنهاني

و نگاه هايي كه مرا به هم نشان مي دهند؛

تو كه مي داني من از تاريكي مي ترسم!!!

مي ترسم

از اين همه سكوت و نظاره مي ترسم

از اين هراسي كه به جانم ريخته

از خودم

مي ترسم

و از تويي كه هستي و نمي بينمت.

اين سايه هاي سياه هولناكند

ديگر تو

مرا از درون سايه ها تماشا نكن

شايد 

روزي 

دري رو به فردا باز شود

بدان

كسي هست كه هر شب به سمت و سوي آن فردا پرواز مي كند...

اين دنيا، دنياي بي مرامي است

اما تو 

با من بمان

مطمئن باش

من بر سر قولم به تو خواهم ماند.

چند وقت پيش شنيدم كه دو تا از همكارام يه رابطه دوستانه و البته با رگه هاي عاطفي رو شروع كردند.

هر دو تحصيل كرده و از بچه هاي فني؛

يكي مهندس شيمي و فرق ليسانس و يكي ديگه مهندس صنايع؛

تا اينجا همه چي ايده ال و رويايي به نظر مي رسيد.

كمي هم صحبت دختر هستم و رابطه همكاري دوستانه و احترام آميزي با پسر دارم.

راستش بعد اتفاقي كه براي خودم افتاد، شنيدن شكل گرفتن يه رابطه جديد و معقول دلخوشم كرده بود كه اگه دنيا به من سخت گرفته اما اينا شايد بتونن با يه انتخاب و تصميم درست آينده شونو بسازن

خوشحال بودم كه شايد هنوز هم بشه دلخوشي ديگران دلخوش شد.

براشون آرزو كردم حالا كه دنيا به كام ما نگشت،  لااقل اونا خوش باشن با هم.

اما...

شنيدم كه تو حرفاشون پسر به دختر گفته "كاش من جاي مرتضي بودم"

چقدر شنيدن اين جمله برام سخت بود. 

چرا بايد يه جوون سي ساله درست تو شروع يه رابطه  آرزوي اتفاقي رو بكنه كه براي عشق يكي ديگه پيش اومده؟؟؟

منم نفهميدم

همه احساسم يهو ريخت بهم

نفهميدم خشمگين بودم يا نااميد؛

به دختر گفتم: از طرف من بهش بگو مرتضيِ من - با تمام غم هاش، نگراني هاش، دلتنگي هاش، ترس هاش، دلبستگي هاش، پر از آرزو و رويا بود. 

فقط يه شب چشماشو بست و خوابيد و صبح بلند نشد. مرتضيِ من تسليم ظرف زندگيش شد. همين.

گفتم بهش بگو: 

اگه آرزويي تو زندگيت نداري، همين الان هم مُردي.

تمام راه رو تا خونه بلند بلند گريه كردم.

كدام زلزله بهنگام بود كه ميان ما و قرارهايمان اينگونه فاصله انداخت؟

من اينجا كه ويرانه اي نمي بينم

جز خودم

عجيب نيست؟؟؟

هنوز هم مي ترسم.

هنوز 

هم مي ترسم و هم مضطربم

هنوز هم شبانگاه چراغ روشن است و ميانه اين همهمه به دنبال تو مي گردم

هنوز هم اگر كسي نامم را بخواند، برمي گردم مبادا كه تو باشي.

كاش كه اين همه تصاوير گنگ و سمج 

يكي از هزاران كابوسي بودند كه مي ديدم و پا به پاي گريه ها و بي تابي هايم لالايي مي خواندي تا سحرگاه

اما حقيقت با واقعيت هميشه يكي نيست

حقيقت يعني تداوم و جبر دلتنگي

و واقعيت يعني اينكه...

نمي دانم

من رفته ام يا تو

تو جا مانده اي يا من

؟

يادت هست ؟

به تو گفتم از آنچه كه بودم و نبودم

گفتي هر آنچه كه هستي را مي خواهم.

نمي دانم از آن روز چند قرن با تو زيسته ام 

اما مي دانم هر آنچه كه نبودم و شدم

تمام باور من به  هستي توست.

گفتي اگر کنارم نباشی، من مرد این میدان نیستم

در من چه ديدي كه وارث خاطرات نبودنت شدم؟؟؟

رازهای جهان را تنها به تو می گویم

که دست هایت گرم است ...

و صدايت

و آغوشت كه بي نهايت است

بگو كه هنوز هواي اين دل تنگ را داري

به وقت بي تابي

دلي كه مي داند چرا تنگ مي شود و بهانه مي گيرد

دليل خوبي دارد براي تپيدن

دلش مي خواهد

همين

بندگان خدا تا وقتي زنده بودن و جلومون پرپر مي زدن، نمي فهميديم چي دارن مي گن

حالا كه دستشون از دار دنيا كوتاهه، چه انتظاري از يه مشت خنگ و زبون نفهمِ گرفتار دارن!!!؟

كاش يه جوري حرفاشونو مي زدن كه بفهميم چي مي خوان بگن نه با ايما و اشاره خو

:(

اين روزها شعر هم كه مي آيد

زياد نمي ماند

خوب مي داند 

اينجا ديگر بهانه اي براي توقف واژه ها نيست

ديروز به اصطلاح همكاراي شركتيش يه عكس گرافيكي ساخته بودن و فرستاده بودن واسه خواهرش

و كلي مرثيه سرايي كه تو ال بودي و بل بودي

بهش گفتم نه من كينه اي بودم نه اون 

اما همه شون مي دونن چه دقي خورد سر اون معدن كوفتي و حقشو خوردن و يه آبم روش

حالا ميرن دم در شركت حجله مي ذارن براش كه خودشونو پاك كنن ؟؟؟

گفتم:

اگه همه دنيا بگذرند و فراموش كنند من نه ميگذرم و نه فراموش مي كنم

زن نيستم اگه يه روزي تف نكنم تو صورت باعث و بانيش

از تو گفتن بهانه نمي خواهد

پنجشنبه شد باز هم

ببين چه بي تابانه مي خواهمت

و چه ساكتي تو

ساكت و صبور

ساكت و صبور

دوباره و دوباره صدايم كن

و اين سكوت چهل روزه را بشكن

نام من تنها با تو معنا مي گيرد

خسته ي ايام...

هميشه بهش مي گفتم وقتي به تو فكر مي كنم، ناخودآگاه ياد صداي گلپا مي افتم

ته دلت مي دوني از روي اجبار زمونه ساكت و گوشه نشين شده اما اين دليل نميشه كه اون "آنِ" دروني و خاص رو يادت بره و عطش شنيدنت رو از دست بدي

مي دوني پشت اين سكوت دنيايي حرف و اصالت خوابيده كه  خيلي ها تو خواب هم نمي بينن

و اگر هم ببينن آماج حسادت و كوته بينيشون مي شه

فريادي كه تو سينه حبس شده 

و هر گوشي نميشنودش

و اينكه از نامرادي اين روزگار حضور مثل تويي شده "بهانه " براي درددل

و تو مي دوني تو دلش چي ميگذره؛

خودت كه نمي شنوي؛

اونه كه حرفاشو به تو مي گه.

و هرچه زمان مي گذره تو

 هر لحظه تشنه تر از قبلي  و هراسان تر و بي  قرارتر

و او ساكت و ساكت و ساكت تر ...

تسلیت میگم... یاد و خاطره اش همیشه سبز باشه...غم آخرت باشه...خدا به شما صبر بده... یادش گرامی... روحش شاد...

چقدر این جملات بی رحمند و هضم نشدنی.
نمی دونم همه دنیا اینجوریه یا فقط اینجاست که آدم دوست داره یا این اتفاق نیفته یا اگه افتاد این بساط زودتر تموم بشه.
نمی دونم؛ شاید من نمی فهمم و درکی از چرایی و چیستی این داستان ندارم.
اما می دونم وقتی کسیو عمیقاً دوست داری (یک جور خاص که ممکن نیست در مورد شخص دیگه ای و در موقعیت دیگه ای اتفاق بیفته) و از دستش می دی و مردم به خاطر این اتفاق میان یا بهت تسلیت می گن، یا انقدر محبت آمیز و حمایت کننده ( ... و نمی دونم چی) نگاهت می کنند، آروم که نمی گیری، هیچ، بیشتر از هر موقع دیگه دچار حسرت می شی...
بعد یهو یادت میاد که یه شبی تو اوج بی تابی برات نوشته بود:

من دوست دارم خره
بفهم
تو خودِ خودِ نفسه منی نه بهانهِ نفس کشیدنم...
من عجیب دعای تو رو
بهتره بگم درد دل کردنت با خدا رو قبول دارم
دعا کن شرایط اونطور که دوست داریم پیش بره...

و تو نمی تونی و نمی خوای باور کنی که 40 روز شد که صداشو نشنیدی

گفتی تا آخر دنیا با توام
و من ندانستم رفتن تو
همان آخر دنیاست

ميان اين صفحه ها 

واژه ها

عكس ها

سرگردانم

باران هنوز خاطرت هست؟

و خيابان خيسي كه انتهايش را نمي ديدم

و بوي خاك نمناك

و زمين پوشيده از برگ

و انتظار

و انتظار 

و انتظار

...

تا تو در اين همهمه ي گنگ

همراه سکوتم باشی

و سكوتت همراه اشك هايم

من همينجا كنار تو مي مانم

اينجا

بيد مجنون هست...

ماه هست...

آسمان و ستاره هست...

نور هست...

و نسيمي كه عطر تو را مي آرد

و صدايت...

تنها تويي كه مي داني 

دلم اين روزها چقدر يك اتفاق ناخوانده مي خواهد.

دلتنگی تاوان لحظه های دلبستن است
کاش می دانستی، اگر بباری دنیایی به بارش تو لبخند می زند
اما تو هم سکوت کرده ای
مثل همیشه
ساکت و صبور...
آدمی است دیگر...
درست در بزنگاهی که دستش به جایی بند نیست، سراغ آرزوهایش می رود

پا به پاي تمام بي خوابي هايت بيدار بودم

و كسي ندانست 

پشت چهره آرام و لب خندانت چه همه آشوب است

حالا هم اتفاقي نيفتاده است

من هنوز هم بيدارم

تو آرام بخواب

سخته آدم بخواد چیزی بنویسه و نتونه اونو همونطوری که هست بنویسه. اینکه دائم چیزی توسرش وول بزنه و واژه ها براش کم بیارن.
بعد تنها چیزی که تو این کش و قوس تو دستت داری، جملات و واژه هاي تکراری و احمقانه ای هستن که یهو میریزن بیرون... و تو گم می شی بینشون...
بعد آدم های اطرافت سعی می کنن به تو بقبولونن که زندگی همینه ... دقیقاً همینه!!!
همین مزخرفی که تو داشتی و داری ازش فرار می کنی.
شاید حُسنش این باشه که وقتی سعی می کنی حرفاتو بنویسی، خب نوشتی شون. اما وقتی می دی، دیگران بخونن، هم تو و هم اون دیگران به این نتیجه می رسن که دردی که تحمل می کنن، فقط و فقط مال خودشون نیست.
برای دیگران و حتی خود آدم، چه فرقی می کنه که از صبح اول وقت که اومده سرکار یا رفته دانشگاه، یا رفته جلسه، یا واسه پس دادن ظرف غذای چند شب پیش چند ساعتی رفته خونه فامیلی و چه اتفاق هایی افتاده و چه حرفهایی که گفته و شنیده.
اونجایی مهم می شه که وقتی داره بر می گرده خونه، چشمش به این خیابون های خالی می افته که هر گوشه اش تصویری داره و یادت میاد که این تصاویر جای زخمی رو که رو دلت مونده، همونقدر تسکین می دن که نوشتن.

هميشه برايم مي نوشتي:

"حيف باشد كه تو باشي و مرا غم ببرد"

حالا هم چيزي تغيير نكرده

نه عصر جمعه و نه كنج اتاق من و نه عكس تو

تنها غم تو آمده اينجا و همين گوشه، كنار پنجره، رو به غروب كز كرده و به من خيره شده؛

ببين

حالا هم چيزي تغيير نكرده

هيچ چيز جز مني كه ديگر نيست

لباس سياهامون گَلِ ديوار به ميخي آويزونه

اصلاً خريديمشون واسه همين روزا

كه غافلگير نشيم يكي مُرد.

مردمي هستيم كه غم هامونو تو چشم و چال همه مي كنيم؛ اما رو شادي هامون خاك مي ريزيم و تو پستوها قايم مي كنيم و اسمشو مي ذاريم ناموس.

لبخند سالهاست كه مايه سبكيه و اندوه ظاهري و اخم كلاس و وجهه ي اجتماعي؛

وقتي تو رفتي همه نگاهم مي كردن و زير لب پچ پچ؛

شنيدم كه مي گفتن: سني نداره كه حالا بيوه شده

گوشه اي كه مي ايستادم دور از چشم، سراغمو  مي گرفتن و مي گفتن بيا، غريبي نكن. فلاني اومده تو رو ببينه...مي رفتم، مي گفتن: خدا رو شكر كه نرفتين زير يك سقف. حتماً حكمتي بوده كه اين شده... چه مثال هايي رديف نكردن كه به من بگن بايد شكر كنم...

اين مردم پر از تناقض هستن

با خودشون

با ديگران

درگيري عجيبي دارن با ذات و سرشت خودشون

و كاري هم نمي شه كرد جز اينكه تو دلت بگي:

فقط چند روز تحمل كن. بعد دوباره مي ري تو اتاق خودتو در رو مي بندي.

مرد كه باشي تمام بغضت را در دل نگه مي داري

نماد كوه مي شوي

غمگين

آرام

تنها

...

مرد كه باشي و دلتنگ هم باشي

در سكوت خود مي گريي و خنده هايت آوازه ي تمام دنيا مي شود

مرد كه باشي دق مي كني از دوري و دنيايي كه روي آرامش مدت هاست پشت به توست

در اين ميانه پرهياهو

عاشق هم كه باشي دم بر نمي آوري

حتي براي يك وداع ساده

كه معشوقت آرام و بي دلهره بخوابد

برايش نوشتم عشق دردناك باز هم عشق است

برايم نوشت قلبم را نگه دار

بگذار در صندوق خانه دلت

هوادارش باش

راست مي گفت

عاشق كه باشي تمام دنيا مي شود بهانه وصل

و عشق تنها حقيقتي است كه بهانه نمي خواهد

امشب دوستي مي گفت:

هنوز نتوانسته اي خودت را پيدا كني؛ حواسم به تو هست

نه معلوم است كه نه

 تو كه مي داني چرا

من جايي درست ميان واژگان و سكوت تو گم شده ام

جايي درست در امتداد قرار پنجشنبه هايمان

همان جايي كه به من گفتي: از تمام اين دنيا تنها دوست داشتن تو برايم مانده است

كاش مرا كمتر دوست مي داشتي

كاش اصلاً به من نمي گفتي

آنوقت شايد خجالت نمي كشيدم چرا من خواب ماندم و تو بي خداحافظي رفتي

كاش مرا در تسلسل جهلم رها مي كردي

كه اينگونه خالي نشوم از خودم

به جان خودت قسم

اتفاقي نمي افتاد

از جلوي چشمانم گاهي كه غبار مي رود

مي شوم همان نگاه گذشته به اين دنيا

گذارا 

بي توقع

قانع 

ساكت

بعد 

كمي بعد 

اين خيابان ها و هرچه كه در آنهاست

مي شوند بهانه

اين روزها هر چيزي مي شود بهانه

براي شكايت 

حتي يك ليوان آب

تو خودت 

به من بگو

من کجای این شهر قدم بگذارم 

که ردی از تو نباشد

خيلي مي گفت نمي دونم

انقدر كه كفرمو در مياورد

شروع مي كرد به جوك گفتن يهو

كسي كه زياد مي گه نمي دونم خيلي بيشتر از خيلي ها مي دونه

هزار بارهم که از این شانه به آن شانه بغلتی این شب صبح نمی شود وقتی دلتنگ باشی

این منم که همیشه می مانم
و این تویی که همیشه می روی
نمی دانم بگویم در انتظار تو یا در حیرت صبر خودم،
اما گاهی چقدر خشم مرا می خورد؛
و چقدر خودم آماج این خشمم
تنها خودم

دلم تنگته
هرچند خطی که می‌نویسم، این جمله توشه
بی‌اختیار... یهو.

عزیز دلم این جمعه شد چهارمی...
تا حالا شده بود این‌همه از هم بی‌خبر باشیم؟؟؟

الان که داشتم نوشته‌های قدیمیتو می خوندم یه لحظه فکر کردم دلت تنگ شده و یه اس ام اس همینطوری برام فرستادی
برام نوشته بودی:
"عجیبه ؛ اینکه نمی تونم بی یاد تو سر کنم، از فکرم بیرون نمی ری"

می دونی بهت حسودیم میشه. روز آخری که اومدم پیشت، یه نگاه به آسمون بالای سرت کردم. بعد به خودم گفتم، منم اینجا رو به این آسمون صاف و فوق العاده دراز کشیده بودم، دیگه چی از این دنیا می خواستم. بهت حسودیم میشه. به چیت نمی دونم. اما مطمئنم خدا خیلی دوستت داشته.
کسی رو ندیدم که ازت بد بگه...
هیچکس نگفت، چشات دنبال زن و دختر مردم بوده...
کسی نگفت مال کسی رو خوردی یا حق کسی رو پایمال کردی.

اما برای همه سوال بود، این دختر تهرونی کیه اومده... این پسر که سرشو بلند نمی کرد، تو چشم کسی نگاه کنه، چی شده کسی مثل منو دوست داشته و این همه مدت تنها وسط کویر دوام آورده و دم نزده.

نمی دونم من تا کی به این منوال دوام میارم.
منی که همیشه از امید و آرزو برات می گفتم، حالا یه گوشه نشستم -بغ کرده - به نامه نوشتن.
این روزا تمام ذهنمو پر کردی. حتی بیشتراز گذشته. الان دیگه فکر نمی کنم، اگه فلان چیزو برات بنویسم یا فلان حرفو بهت بگم یا فلان طرح رو برای کارمون بهت پیشنهاد بدم، ممکنه چی بهم بگی.
الان فقط سعی می کنم بنویسم. واژه ها خودشون میان. بعد که نگاه می کنم می بینم، هر چی نوشتم، با توئه، از توئه، برای توئه.

یادته، اون موقع ها هر وقت می خواستیم، حرفی بهم بگیم، برای هم می نوشتیم؟؟؟
وقت و بی وقت
شب و نصفه شب
کاش می شد یه جوری این سکوت رو شکست.

منم... منم... نمی تونم بی یاد تو سر کنم، از فکرم بیرون نمی ری

گاهي اوقات مشكلات زن و شوهرها و دادگاه هاي خانواده رو كه مي خونم پيش خودم مي گم اينا روشون ميشه سر چنين مساله هايي برن دادگاه و درخواست طلاق بدن؟؟؟؟

واقعا نخوردن يا نپختن غذاي روزانه خانگي مثلاً دليل محكمه پسنديه؟؟؟

واقعاً داريم به كجا مي رسيم؟؟؟

به زندگي خودم كه فكر مي كنم سرمو بالا مي گيرم

خدا رو شكر مي كنم به خاطر احساس دوست داشتن و توانايي و دركي كه بهمون داد

و اينكه حتي حالا هم كه نيست حس نمي كنم وجودش جداي از وجودمه

حالا كه فكر مي كنم تازه مي فهمم وقتي مي گفت" من ديگه از خط و خال و لب" گذشتم چه معني مي ده و اينكه چطور ممكنه آدما هزارها كيلومتر باهم فاصله داشته باشن اما طوري از بودن با هم لذت ببرن كه آدمايي از جنس اونايي كه گفتم و مسائلشون، چقدر پيش پا افتاده به نظر ميان.

شرار نگاهي كه آتش زده

ياد كلامي كه فروخورده شده

رويي كه مشتاقي به ديدارش و از تو برگردانده شده

دلتنگي صدايي كه روياهايت را ساخته

گرمي دستي كه تورا نوازش كرده

و شيريني لب هايي كه تو را بوسيده

هميشه چيزي براي الهام گرفتن هست

با اين حال

غم انگيز است زماني كه نخستين جرقه 

پيچيده شده در حريري از شگفتي و هيجان 

گاهي حتي در يك "چرا"

فراموش ميشود

تنها به جرم اينكه بايد روزي عريان شود و نمي شود

مي دانم 

آخر يك روز

يك روز 

مي آيد

كه

خسته مي شوي از اين همه نيامدنت

شوخي كه نيست

مگر آدم چقدر مي تواند 

كه نيايد

تنها مي ترسم

وقتي كه مي آيي خواب باشم 

بعد سرزنشم كني 

كه:

مگر نمي دانستي در اين شهر نشان عاشقي سر پر شور نيست، دل بيدار است؟؟؟

به دلتنگي دچارم و درمانم مرور توست

شايد

شايد

...

كمي از نبودنت كم كن

تو
به من بگو
من کجای این شهر قدم بگذارم
که ردی از تو نباشد

من نه قهرمان داستان هاي هزار و يك شبم و نه راوي مثنوي هاي هزاران بيتي عاشقانه
براي من عشق هرگز معني جدايي نداشت
براي من عشق شجاعت گفتن همين "دوستت دارم"ِ ساده بود
صدايي كه نامم را طوري بر زبان جاري مي كرد كه از هر چه جز او بود خالي مي شدم، به من آموخت عشق چيزي بسيار فراتر از خط و خال و لب و چالِ گونه است
و چه سخت و دير فهميدم
عشق يعني چنان خودت باشي كه نه تنها خوبي هايت بلكه تلخي هايت را طلب كنند

مرا ببخش عزيز

روز، گوشه اي ايستاده بودم به نظاره

در سكوت و سايه به كناري

كه حرمت تو نشكند از حضور بي دعوت من

در ميان نگاه هاي پر از علامت سوال

هر كسي مرا ديد گفت حلال كن!

بگذر!

و كسي نديد

آسمان شبانگاه تو چه همه از ستاره پر بود.

به كسي نگفتم ميان اينهمه بغض و بي قراري

در كنج آرام تو تنها لبخندت را مي توانستم ديد

...

كسي كه بايد حلال كند تويي

من تمام گناهت را به جان مي خرم

تو برايم هماني بمان كه روزي آمدم كه به تو ثابت كنم چه هستم، اما دهانم بسته ماند از تمام آنچه كه بودي

براي من انار بياور و آغوشي كه همه دلتنگي هايم را ببرد

در من انكار بي قراري طوفان كرده

خشمگينم

از خودم

و ناتواني مدامي كه به جانم ريخته

سخت است نقاب بر چهره بگذاري و لبخند بر لب آوري

بي قرارم

از تمام قرارهاي عاشقانه ي دنيا

كه به نيامدن ختم مي شود.

گاهي اوقات وقتي تو ماشين مي شيني و از پنجره به تصوير خيابونا نگاه مي كني، بي بهانه و با بهانه مي باري

از زلزله و عشق خبر کس ندهد ،
آن لحظه خبر شوی که ویران شده ای ...

" محمدرضا شفیعی کدکنی"

دلتنگم.
اما هر لحظه كه دليل دلتنگي ام را به خاطر مي آورم، زورگو و جبار به جان خودم ميفتم
كه نبايد
كه ديگر حقي نيست
كه ديگر مجالي براي خواستن نيست.
دلم تنگ مي شود و به خاطر مي آورم كه "نبايد"
دلم تنگ مي شود و چشم هايم را به سوي ديگر مي گردانم تا رد خياباني را كه با هم تا انتها رفتيم مرا از نو هوايي نكند
اما مگر مي شود؟؟؟
اين خيابان هر بار بي تاب ترم مي كند
دوست داشتن بهانه نمي خواهد
اما
براي دوست نداشتن هر چيزي كه تو را به يادش مي اندازد، بهانه مي شود.

فکر می کنم " دوستت دارم" مهمترین جمله دنیاست.

این روزا، روزهای مرور و خاطره بازیه برای من، اما دارم می بینم که سربلندم ؛

هم من و هم عزیزی که از دستش دادم؛ 

هر دو سربلندیم.

ما هیچوقت خجالت نکشیدیم از این که چه در خلوت و چه جلوی دیگران بگیم :

"یکی تو زندگیم هست که اونو یه جوری دوست دارم که فقط خاص خودمه"

باید یاد بگیریم تا وقتی فرصت داریم بهم بگیم "دوستت دارم"

شاید فردایی نباشه

این مدت یاد گرفتم کمی آدم باشم

هیچ دلیلی نداره چون من یا مثل منی عزای کسی رو داره، بقیه مردم برنامه هاشون فلج بمونه

همینطوری نصف مملکت ما تو عزا و مراسم مختلف می گذره

مردم گناهی ندارن که عزاداری های ما افتاده به برنامه عروسی و جشن هاشون 

فعلا خودمو از دسترس خارج کردم...

به اون روزي فكرميكنم كه همه مي رن سر زندگي خودشون

ديگه انگار موضوع مراسم و مرگ و ختم يه آدم موضوع كهنه اي ميشه

انگار بايد همه زندگي كنن تا ببينن نفر بعدي كيه كه نوبتش ميشه

اون روز تازه آدم ميفهمه چقدر تنهاييش بزرگه

يادته بهم ميگفتي فوقش تا چهلم ... بعدش كه همه رفتن ديگه هيشكي يه ياد خشك و خالي هم ازت نميكنه

يادته چقدر دعوات مي كردم كه چقدر مرگ رو جدي مي گيري؟!!!

حالا

از يه طرف به حرف تو رسيدم ازطرفي در حيرتم از اين مردم

اين مردم فقط دنبال قهرمانهاي مرده ان

تا وقتي زنده اي و نفس ميكشي، به زور حالتو مي پرسن مگر اينكه منفعتي توش باشه

ديگه براي خيلي چيزا دير شده

آدمي نبودم كه وقتي كسي ميميره گريه و زاري كنم

مرده پرست نبودم هيچوقت 

زنگ نمي زدم به كسي تسليت الكي بگم وقتي فكر مي كردم خوب اتفاقيه كه براي همه پيش مياد

فقط زمانشو نمي دونيم

پامو تو هيچ مجلس ختم و مسجدي هم نمي ذاشتم چون اونايي كه قبلاً ديده بودم بيشتر رينگ تسويه حساب و رو شدن پته خانواده ها بود

اما الان سه هفته است كه مرگ عزيزترين آدم زندگيم شده استخوان توي گلوم

مي دونم كار دنياي ما هيچوقت با حساب و كتاب هاي ما جلو نرفته و نمي ره اما ايندفعه نتونستم باهاش كنار بيام

نتونستم باور كنم 

بپذيرم آدمي كه تا چند ساعت قبلش كلي با هم حرف زديم، شوخي كرديم، يهو بخوابه و صبح بلند نشه

بعد زنگ بزنن بهم بگن تموم شد؛ مُرد، خاكشم كردن، حلالش كن

ميگن آدما موقعي كه مي ميرن، تو آخرين حرفاشون فقط صداقته كه مي بيني

من نتونستم، اينو هضم كنم كه آخرين كلمه اش يه اس ام اس و اسم من بوده

چرا من بايد بمونم و اون بره

خنده هاش

صداش

نفس كشيدنش

همه اينا تو فاصله اي كه من خوابم برد

همه تو يه لحظه رفت

من كه شبا هميشه بيدار بودم و منتظر

چطور يهو خوابم برد؟؟؟

از همه اون آدم چند تا عكس و يك عالم نوشته و يه دنيا آرزو و انتظار برام موند

يه قبر درست وسط كوير زير يه آسمون پر از ستاره نشونم دادن و گفتن اينجا خوابيده

چقد  كه التماسش نكردم كه بلند شه ، بيينه كه من اومدم پيشش

بين اون همه چشم كه واسه اولين بار يه دختر تهروني مي ديدن چقدر تنهايي امو بزرگ ديدم

باورم شد اين مردم از عشق و زندگي چيزي جز چند تا جمله عربي و چند تا امضاي رسمي توي محضر رو قبول ندارن

مي گفتن خوبه كه چيزي بين شما نبوده

آيا واقعا توي اين شش سال چيزي بين ما نبوده؟؟؟

اگر توضيح مي دادم، آيا مي فهميدن؟؟؟

هميشه تشويقم مي كرد بنويسم

همه نوشته هامو مي خوند

 اما حالا يهو خالي شدم

از اون

از خودم

چشم هايم باز مي شوند براي هيچ

تو رفته اي

وقتي كه تو آمدي مهر بود.

يادت هست

نيمه شبي گفتي: مهر آمده، محبوبم؛ 

باشد كه تو با من از سَرِ مهر درآيي...

يادت هست از من پرسيدي: "تو گريه مي كني اصلاً؟"

گفتم: گاهي، به من نمي آيد؟

گفتي: نه

عزيزترينم

كار اين دنيا را ببين

حالا

هزار هزار سال گريه هم آرامم نمي كند

دل بسته ام به پاييز 

شايد

دوباره 

با من بر سَرِ مهر آيي

واژه هاموجودات عجيبي هستن.گاهي اصلا لازم نيست به زبون بيان.گاهي هم وقتي به زبون ميان، اوني نيستن كه آدم ميخواسته بگه.اما درهرصورت سعي گفتن بهتر از اصلا نگفتنه. آدما با اولین نگفتن ها از هم دور میشن؛رابطه ها از دست میرن؛آدما هم؛ به همین سادگی با این اولين نگفتن ها.

وقتي دوتا آدم از هم دورن يا جدا،اولين چيزي كه تو ذهن هر كدوم كمرنگ و كمرنگتر ميشه،صدا و آهنگ صداشونه.

گاهي فكر ميكنم،اگه خدا هم باشي و ديده نشي،فراموش ميشي، چه برسه به اينكه يه آدم باشي با تمام حسها و دلمشغوليهاي زمينيات...

فراموشي نعمت نيست

ترس هميشگي و دم به دمه

چشم هايت

حرمت همين باران است كه مي بارد

وه كه 

دلم چقدر براي نگاهت تنگ شده!!!

يادت هست

گفتي كه باران بهانه بود؟

بهانه بودنت

يا

بهانه ماندنم

چه فرقي مي كند

دلم به همين خوش بود

گوش كن

مي شنوي؟

حالا كه باران مي آيد...

بيا

براي بودن تو چتر هم نمي خواهم

چه ساده 

با یک اتفاق 

بهانه شعرخواندن و نوشتم شده ای

چه همه ساده و چه همه تلخ

و چه غمگین است که نمی دانم 

مرا همچنان وقت سحر می خوانی یا نه

و چه غمگین است که دیگر صدایت بهانه ی آرامشم نخواهد شد به این جبر

...

هرگز نمی خواهم باورکنم 

از تمام تو برایم

تنهاعکسی در یک قاب چوبی و بی نهایت واژه ی گاه و بی گاه و یک دنیا حسرت و یک دل تنگ مانده

...

نگاهت که می کنم 

دلم فرو می ریزد

کاش می شد کاری کرد

کاش می شد راهی ساخت

...

یادت هست همیشه می گفتم: حال خوش را باید ساخت؟

و چه حال خوشی برایم ساختی وقت سحر

...

بی رحم نباش با دلم 

مرا مهمان خوابت کن

همین

همین

حس زماني كه آينده اي فرو ريخته و تو نظاره گر آني...

اين روزها هم خودم حسرت هايم را مرور مي كنم و هم ديگران اي كاش ها را

در میان صحبت این و آن 

"ناگهان"

طوری غریب 

دلم برایت تنگ می شود

چه اتفاق عجیبی است این ناگهان..

خيلي حرف ها را نمي توان گفت

و خيلي از احساس ها را نمي توان چشاند

يا حتي فهماند

در اين زندگي نبرد با موجي كه تلاش مي كند از تو آدم ديگري بسازد، بزرگترين نبرد دنيا نه، بزرگترين تصميم دنياست. 

تو به من آموختي نبايد از كنارش بي اعتنا بگذرم.

وقتي آدمي مي پذيرد با موجي همراه شود، اولين و بديهي ترين تغيير زندگيش پايبندي است.

سرزنشم مي كنند...

نگاهم مي كنند طوري كه مجنون مهجوري را

نه از تو مي دانند نه از من

دست خودم نيست

بي قرار كه مي شوم تمام قرارهايمان را به خاطر مي آورم.

اما

اين همه بي تابي پسند عرف مردمان اين سرزمين نيست

نمي دانند

چرا آخرين كلام تو نام من بود و 

و چرا اين همه از تو مي دانم و آنها نه

كاش تمام دنيا قدر يك لحظه از آغوش تو بود

يادت هست گفته بودم:

آنهايي كه با من و تو "راه" نمي آيند، براي ديگران مي دوند ...

روزي كه مي گويم ، مي آيد

ولي بعيد مي دانم كه بفهمند

بسيار به من مي گويند:

" تو تنها نيستي "

اما من اين روزها فكر مي كنم،

آدمي همانقدر از بزرگي اين دنيا وحشت مي كند كه

از كوچكي دل ها

و از بسته بودن فكر ها

و از تنگي نگاه ها 

شبيه صداي گلپايي براي من

هستي

عميق

نافذ

اما خاموشي...

گاهي كه نسيمي مي وزد 

تنها عطري از گذشته را به يادم مي آورد 

بعد هربار كسي در گوشم مي خواند ديگر منتظر نباش

مرا در امتداد اين جاده بردي و گوشه اي كنار كوه ايستادي به نظاره از دور؟

يادت هست گفتي باران بهانه بود؟؟؟

كاش آن شب باراني دوباره و دوباره تكرار مي شد 

من گم شده ام

خانه ام ابري است

بهانه ي بارانم باش 

ببار

براي گفتن حرف بسيار است

براي شنيدن هم

اما اين روزها... اين روزها...

اين روزها هيچ چيزي نيست

كه مرا به شوق بياورد

جز تو

تو هم كه نيستي؛

مرا ببخش 

كسي كه بايد حلال كند تويي

من تمام گناهت را به جان مي خرم

تو برايم هماني بمان كه روزي آمدم كه به تو ثابت كنم چه هستم، اما دهانم بسته ماند از تمام آنچه كه بودي

براي من انار بياور و آغوشي كه همه دلتنگي هايم را ببرد

دلت براي تنهاييم نسوخت كه رفيق راه نيمه شدي

يا بهانه ي مهمتري از قرار پنجشنبه مان داشتي؟

حالا به خواب هر كسي كه فكر مي كني مي آيي جز من!!!؟

و هركسي را كه مي خواهي خطاب مي كني جز من!!!؟

تنهايي من بهاي كدامين گناه من است؟

ميان اين همه چشم پر سوال چه بگويم جز سكوت اين انتظار چندساله؟

به خوابم بيا

آغوش تو تنها چيزي است كه مي خواهم

از تمام تو 

تنها تكرار واژه هايت برايم مانده

و خاطرات گريزان و بازيگوش

مي ترسم در اين هياهو و شلوغي

طعم صدايت را از ياد ببرم

بگو 

به من بگو كه همه ي اين ماجرا 

يك شوخي چند روزه است و پايانش دست توست 

مرا به ورطه ي خاطرات مينداز

از اين همه تنهايي و انتظار مرا اين نصيب، بي انصاف؟؟؟!!!!

ديروز دم اذان صبح عزيزترين موجود زندگيمو از دست دادم

سكته كرد

به همين سادگي و با همين سختي

اينكه يه جوون ٣٥ ساله چرا بايد سكته مغزي كنه يه چيزه و اينكه آخرين كلمه زندگيش يه اس ام اس و اسم من بود تمام دنيا

به سادگي و از روي جبر منو تنها گذاشتي

اونم مني كه هيچوقت بلد نبودم به كسي تسليت بگم

حالا خودم شدم صاحب عزا

حالا عزاي عشقي رو گرفتم كه خودت تو دلم كاشتي

با احتياط و وسواس...

باشه رفيق

اين جملات روز قبلشه كه حالا از همه اون عشق چند ساله برام ارث گذاشته:

قلبم رو نگه دار

بزار تو صندوق خونه دلت 

هوادارش باش

آینده مال ماس

اين روزها

يكي بود و يكي نبود

گاهي هم

يكي نبود و آن يكي بود

چيزي كه مي دانم كه نمي دانم

اين است

كه

من

كجاي اين قصه گم شده ام،

كه تا كنون

در حسرت آن شاخه گل ارغواني

بي تاب

اين خيابان را بالا و پايين مي كنم

؟

مي داني عزيزم...

شايد بايد اين پاييز هم بگذرد

خدا را چه ديدي؟

شايد بعد از اين پاييز

نه نامي از من بماند و نه نشانه اي از تو.

آن وقت 

هر سال 

وقتي من از اين خيابان مي گذرم

ديگر باران نمي آيد.

آدمی که منتظر است ، هیچ نشانه ای ندارد

فقط با هر صدایی بر می گردد …

دوام يه زندگي كار سختيه اما يه راه حل آسون داره

كافيه آدم به روز اول فكر كنه ببينه چه احساسي داشته

همين

چند غزل ديگر بايد خواند 

تا تو از ميانه ي شاهد فال هايم

يكي از هزاران سلامم را پاسخ دهي

...

از قديم مي گفتن آدما رو مي شه چند جا تو زندگي شناخت

وقت بي پولي

وقت خونه خريدن

وقت دنبال كار گشتن

وقت خنسي كلاً

اين روزا دارم به اين موضوع فكر مي كنم كه ما مردمي هستيم كه سر اخلاقيات زياد لاف مي زنيم اما خدا نكنه يه جايي گذرمون به نامرد و بي مرام بيفته

چنان نمك پاش مي شيم كه تا ابد در ياد مي مونه ...

اين روزا بنا به شرايط زندگي چشم تو چشم يه سري كه مي شم، نهايت فقط نگاهشون مي كنم اما نبايد انتظار داشته باشند كه خودمو بزنم به بي رگي و درگير قربونت برم هاو عشقم گفتن ها وعزيزم خونه ي مام بيا ها و اين چرنديات بشم

ماها بنا به اقتضاي طبيعت با هم فاميليم يا همكاريم وگرنه هيچ حسي بينمون نيست

لطفاً 

کمی دورتر بایست!

هر وقت كه با من مهربان تر می شوی،

هر وقت كه روياهايت را برايم تصوير مي كني،

هر وقت كه از آينده برايم مي گويي،

بیشتر دلم تنگ می شود.

چه ميتوان كرد باآدمهايي كه تورا مجبورميكنند خلاف هستي و چيستي خودت رفتاركني؟

آدمهاي اين روزها اگرتورا آنگونه كه هستي ببينند اصلا جدي ات نمي گيرند...

ساعتها گوشه اي مي نشيني و خودت را با انبوهي از تعهدات و وظايف و بعضاً لطفهاي كوچك و بزرگ دل به خواهت مشغول ميكني، اما تنها زماني تو را ميبينند كه خلاف داستان از پيش خوانده ات رفتار ميكني...

اين روزها بسيار پيش مي آيد كه به خودم مي گويم"مهم نيست، فردا فكرش را ميكنم"

و تا فردا فراموش كرده ام كه چقدر اندوه ديروزم بزرگ بوده...

من همينم

و اين ساده ترين راهي است كه بلدم

اگر كسي مرا بخواهد براي هميني كه هستم ميخواهد.

يه مرحله اي تو زندگي هست كه آدم فقط يه مسير مستقيم رو بي هدف ميره به هواي تقدير

بعد يه اتفاق، يه حادثه، يه جرقه، متوقفش مي كنه

مي ايسته تو اون مقطع كه بفهمه مي خواد چي كار كنه؛ دو حالت پيش مياد؛ يا نمي پذيره و راه خودشو مي ره و يا مي پذيره و ...

آدم تكليفش با حالت اول معلومه؛ نه گفتن با اينكه سخته اما بلاتكليفي نداره.

حالت دوم اما با خودش موج مياره... 

تو اين زندگي نبرد با موجي كه تلاش مي كنه از تو يه آدم ديگه بسازه، بزرگترين نبرد دنياست. نبايد از كنارش بي اعتنا بگذري.

وقتي آدم مي پذيره با موجي همراه بشه، اولين و بديهي ترين تغيير زندگيش پايبندي است.

رئيس عوض شده و تازه نفسه

مي خواد انقلاب كنه و صاف اومده سراغ من

واقعا هيچ دليلي وجود نداره كه فكر كنم اين همه حرف قشنگ به يه تغيير اساسي و اصىولي ختم مي شه

حتي يك درصد!!!

تا دلش بخواد ابن الوقت و گداگشنه ي خاله زنك دورش هستند كه اخبار رو ازشون در بياره

تو اين مملكت هر كي از تغيير حرف زده آخرش يه ويرانه جا گذاشته

قانون اول: هرچقدر حالت بد باشه به بقيه بگو خوبم

قانون دوم: آدما همونقدر نمي خوان بدونن كه تو مي خواي بگي

باید با کتاب خوندن آشتی می کردم...

امسال درست دوازده‌ساله از زمان دانشگاهم می گذره و من تمام این مدت روزی 8 تا 12 ساعت کارکرده‌ام. تمام این دوازده سال هرروز نوشتم ... یادداشت روزانه ...نامه ... مقاله ... گزارش ... آمار... صورتجلسه... چندین هزارصفحه‌ای میشه... دستی و تایپی ...

اما دیروز که رفتم شهر کتاب، عین کسی بودم که تازه از یه جزیره پرت و دورافتاده وارد شهری شده که حتی زبانش رو هم بلد نیست. 

باورم نمی‌شد تصویری که از خودم داشتم می‌دیدم. خیلی غریب و حیوونکی بودم...

درست شبیه کسی که از ته قحطی به خوراکی رسیده...

تحریم هر جورش به روح و روان آدم آسیب می رسونه بخصوص وقتی خودخواسته و از روی لجبازی و کمی هم از روی بی‌شعوری باشه.

در مورد آينده چه شبهايي كه صحبت نمي كرديم

در حاليكه دنيا نه به ميل ما در مسير خود مي چرخيد

مرا ببخش كه آنچه تو برايم مي خواستي فراتر از ظرفيت من بود و آنچه من براي تو مي خواستم خالي از يك لحظه آرامش براي تو

...

یادته یه بار بهت گفتم :

دنيامون كوبيسم شده

همه چیز باهم و درهمه

گفتی:

کم کم این در هم و بر همی داره شکل میگیره

میشه واسه خودش

به قول تو نیو کوبیسم

پس کی؟

چرا من تصویری تو این بی نظمی نمی بینم؟

یک زن خیلی کارها را انجام نمی دهد،

خیلی چیزها را به رویت نمی آورد،

خیلی چیزها را نمی خواهد که ببیند، 

ساعت ها تو را می شنود؛

گاهی برعکس

 داد می زند،  

بحث می کند،  

اعتراض می کند، 

با تمام وجودش استدلال می کند...

اما یک کار را اگر انجام دهد تمام می شوی و زندگی به پایان می رسد

اگر دیگر با تو حرف نزند ...

وقتي نمي روي، مي ماني

وقتي مي ماني،

نيستي

زمان براي تو نمي ايستد

يا موج سوار خوبي هستي يا بايد به گل بنشيني

چرا تعبير همه ي خواب هايمان

مسافري است كه مي گويند 

مي آيد و

هيچوقت نمي آيد

پيش از اين ساعت ها و ساعت ها نوشته ام و ديگر نوشتنم نمي آيد

انگار چيزي درونم قهر كرده با من

قبلاً ها سعي مي كردم بنويسم كه سبك بشوم 

كه ذهنم آرام بگيرد

كه قطعه هاي آشفته خواب هايم را به هم وصل كنم

اما حالا فقط سكوت برايم مانده

بهاي سختي داده ام براي فهميدن اينكه به هر كسي تنها به قدر لياقتش بايد فرصت داد

انقدر بهاي اين فهميدن سنگين بود كه حالا تحقيقاً ورشكسته ام...

درست شبيه يك ليوان چاي يخ كرده و بي طعم

چه با داشته هامون خوش باشیم چه نباشیم

اساسا چشممون دنبال ِ نداشته هامونه

خیر ِ سرمون مثلا داریم زندگی می کنیم!

آدم هم نمی شیم خبرمون.

از دست خودم ناراحتم

يه جوري پيچيدم به هم كه نمي دونم سر گره كجاست

گاهي وقتا شايد زمان خيلي چيزا رو كمرنگ كنه اما جاي زخم  مونده و هرازگاهي سر وا مي كنه

نمي دونم چطور مي شه آدم يه راه قطعي واسه بخشيدن خودش پيدا كنه

گاهي پيش مياد ساعت ها و ساعت ها خودمو سر يه موضوعي سرزنش مي كنم اونم با اينكه بارها و بارها به خودم قول دادم كه اشتباهمو ديگه تكرار نكنم

سعي هم كردم

با تمام وجود...

اما يه گذر خاطره از ذهن كافيه تمام ماجرا رو به خاطرم بياره و دوباره ساعت ها و ساعت ها درگير سرزنش دروني بشم

بي صاحاب دست بردارم نيست

گذاشته رو تكرار خودش رفته پي چرت زدنش...

دوست داشتن خوبي هاي آدم ها خيلي آسونه

اما دوست داشتن بدي هاشون فقط شجاعت مي خواد

چون پاي عقل و استدلال و پذيرش اونا به ميون مياد

کسی مگه می تونه لذت های عمیق رو حس کنه بدون اینکه بتونه دردهای عمیق رو تاب بیاره.

کسی مگه می تونه موفقیت های بزرگ داشته باشه بدون اینکه بتونه شکست های بزرگ رو تاب بیاره.

کسی مگه می تونه استراحت لذت بخشی داشته باشه بدون اینکه بتونه سختی و خستگی کار زیاد رو تاب بیاره. 

توانایی تاب آوردن گودال نمودار سینوسی زندگی، لذت قله نمودار رو بهت هدیه میده.

مرزهاي اخلاقي يا "ابرهاي آسمان هر سرزميني شبيه مردمان همان سرزمين مي بارند"

اين روزا روزاي خوبي نيست 

خوب و بد هر چيزي نسبيه اما اين روزا بيشتر از حس ديگه اي غمگينم و پر از افسوس

روزهاييه كه همه بلاتكليفند و تا جايي كه مي تونند ته قصه ها و ماجراهاشونو باز مي ذارن.

راستي اسم چيو ميشه گذاشت "اخلاق"، وقتي هر كسي به ميل خودش خطشو جا به جا مي كنه و پرچمش رو جايي مي كوبه كه نفع شخصي و ماليش بهش مجوز مي ده؟؟؟!!!

به واسطه كارم آدمايي رو مي شناسم كه هر روز يه رنگن... 

يه روز كراوات مد ميشه، كراواتي  ميشن؛

يه روز ته ريش، ته ريشي مي شن... 

يه روز ميرن با پاپانوئل عكس ميندازن

يه روز سر از جمكران در ميارن

يه روز واسه آدم مجسمه بودا از چين ميارن

يه روز سر از مسلك شينتوي ژاپني ها در ميارن

يه روزايي هم مثل الان كه ماه رمضونه، عصر به عصر قرارهاي افطاري و شامشونو واسه هم مسيج مي كنن

اينا همونايي هستند كه تمام انرژيشنو مي ذارن و مي گردن تو دور و بر خودشون به ياركشي كه ورم عقده تاييدشَوَندگيشون بخوابه، اما يه لحظه سرك كشيدن تو جناح مقابل رو از دست نمي دن... همه اش دنبال فرصت هستن كه يه آتوي تُپل از اونوريا پيدا كنن...

اين روزا گله زياد مي شنوم از دور و ورم...گله هاي آميخته با بغض و حسرت، اكثراً از روي كينه و حسادت ذاتي، گاهي با نااميدي، گاهي هم از روي فلاكت 

...

شنيدن اينجور حرفا راحت نيست چه برسه به گوش دادنشون

...

طرف با ٢٠٦ اومده با لكسوس رفته... طرف رشوه داده به فلاني كه فلان كارش راه بيفته... طرف اگه آدم حسابي بود كه  زن طلاق نمياد... طرف فلان جاييه، اونجايي ها كه ديگه تكليفشون معلومه... طرف تنهاس، معلوم نيست داره چي كار مي كنه كه توپ تكونش نميده...طرف دله دزده و يه مشت مثه خودشو دورش جمع كرده...

طرف...

طرف...

طرف...

گاهي دلم مي خواد داد بزنم بسه ديگه، چرا به من مي گين اين حرفا رو؟؟؟؟

اما هيچ كاري نمي كنم، جز سكوت

امروز تعطيليم بود خير سرم؛ يكي زنگ زد به درد دل... گله... نمي دونم... ديگه دنيا به آخر رسيده لابد كه من شدم سنگ صبور اينا

مي گفت يكي از همين جمع هاي ياركشي شده رفتن يه جاي ديگه، دور هم جمع شدن و بعد مثله اين نشست هاي خونه تيمي ها، تصميم گرفتن و يكي رو مامور كردن كه حكم رو ابلاغ كنه... 

مي گفت از صبح هي گوشيش زنگ مي خورده و جواب نمي داده... آخر سر تكست دادن  بهش كه :

"فلاني ما تو فلان جلسه تصميم گرفتيم كه تو از انتخابات انصراف بدي چون راي ما ميشكنه..."

مي گفت باز يكي ديگه شون تكست داده "فلاني زنگ زدم امشب فلان جا واسه افطاري دعوتت كنم..."

دو راه بيشتر نداشت و هر دو راه تبعاتي داشت... اما هدف هر دو نوع اين تبعات فقط شخصيتش بود...

گفتم مي خواي چي كار كني؟ گفت الان وقت سكوت كردنه...

هيچ اسمي نميشه رو اين  رفتار گذاشت....زشتيش انقدر توچشمه كه فك آدم مي چسبه به زمين.

فكر مي كنم چنين رفتارايي فقط از يه عده بي ريشه ي حريص سر مي زنه... كار از بي شعوري گذشته.

از طرفي هم به شكل ايده آليستي كلاسيكي فكر مي كنم مرد سياسي فحش خورش بايد ملس باشه و پاي فكرش بايسته و جا نزنه

اما متاسفم ...

متاسفم كه دارم تو چنين جوي نفس مي كشم...جوي كه نفع شخصي، شرافت حرفه اي رو توجيه مي كنه.

اين تنها يه نمونه ي داغ داغش بود كه نوشتم... داشت خفه ام مي كرد... بايد مي ريختمش بيرون وگرنه از زور سكسكه كارم به بيمارستان مي كشيد

گاهي فكر مي كنم دقيقا همينجاست كه بايد مارادونا رو ول كرد و غضنفر رو چسبيد...

اما فقط خدا مي دونه كي مرد اين كاره!!!