سه‌شنبه، اردیبهشت ۰۱، ۱۳۹۴



هر سال این موقع که می شه، با کلی آدم هم صحبت می شم که نگران قراردادهای کاری و درآمد ماهیانه و دخل و خرج زندگیشونن
امروز که از صبح نقش مشاور و بیمار رو هم زمان بازی کردم
همه نگران و من هم نگران و هم غمگین
واسه منشی مریضی که می ترسه مرخصی بگیره و فرداش بهش بگن دیگه نیا !!!
واسه مدیر فروشی که سر "سی هزار تومن هزینه آژانس" بازخواست شده و بهش برخورده و فروش چندصد میلیونی چند ماه گذشته اش هم نتونسته این سی هزار تومن رو پوشش بده
واسه همکاری که قراردادش بعد از چند سال کار و تخصص سه ماه -سه ماه با منت تمدید می شه
واسه یه سری دیگه که می خواستن دسته جمعی به قراردادشون اعتراض کنن که دیده بشن فقط، شاید مبلغ قراردادشون کمی تغییر کنه و متاسفانه منصرفشون کردم
واسه مدیری که سر حقوق چند ماه کارگراش مونده و راه حلی نداره تو این اوضاع کثافت و بی ثبات
واسه مدیری که حقوق خالص چند ده میلیونی اش بهش اجازه می ده مزایای چند صد تومنی کارمندشو به رخش بکشه و نشه بهش اعتراض کرد
واسه خودم که بعد از ده سال کار مطمئن نیستم، قراردادم رو باید با همین شرایط امضاء کنم و ممنون باشم از "همینی که هست" یا که نه
بدترین چیزی که آدم می تونه تو شرایط الان موقع دلداری دادن به خودشو بقیه بگه اینه که:
همه جا همینه
واسه همه همینه
بدتر از همه اینکه هم خودش می گه و هم از دیگران می شنوه که:
" اینجا ایرانه "
نمی دونم وقتی صحبت از زندگی و کار می شه، چرا قانون واسه بعضیا قانونه و مو به مو باید اجرا بشه، اما واسه بعضیای دیگه تنها مفهومی رو که به جونشون میندازه مفهوم تبعیضه.


شنبه، فروردین ۲۹، ۱۳۹۴

میگه: من هر وخ به تو تاریخ میدم استرس میگیرم
بس كه وحشي اي...
من: :|
يادم بماند اگر براي زندگيم نجنگم، هميشه اسير باقي خواهم ماند.
زندگي يك آهنگ است
يك آهنگ جاري 
گاهي ريتم تند دارد و گاهي كند
اينكه تو چگونه بنوازي، كجا اوج بگيري، كجا اشتباه كني، كجا ساكت شوي همه دست توست
اما ديگران حق دارند از آهنگي كه تو مي نوازي لذت ببرند و يا نه.
گاهي تحسينت مي كنند، گاهي به نقدت مي كشند و گاهي طرد مي شوي...

پ ن.:
يادم نيست خودم نوشتمش يا جايي خوندمش
اما بين نوشته هاي قديمي ام پيداش كردم
بي تاريخ...

چهارشنبه، فروردین ۲۶، ۱۳۹۴

امروز برایش آرزو کردم 
کاش مثل این درخت کنار پنجره اتاقم 
دوباره از نو جوانه بزند...
جوانه ای که سر می زند از شاخه، 
یعنی
هنوز ...
هنوز ...
به ریشه اعتماد می کند؛
و می خواهد 
و می تواند
بی هراس از شبیخون باد ناگهانی

جمعه، فروردین ۱۴، ۱۳۹۴

دير كردن ...
نخواستني كه قاتل زنجيره اي است
و چه كسي جوابگوي خون اين همه ثانيه خواهد بود؟

چهارشنبه، فروردین ۱۲، ۱۳۹۴

شاعر نیستی، شعر باش
“If you cannot be a poet, be the poem.”

David Carradine

پ ن.:
من بلدِ واژگان چشم توام.

سه‌شنبه، فروردین ۱۱، ۱۳۹۴

امید اصلاح همیشه هست
گفت دعا کنی می آید
گفتم آنکه به دعایی بیاید به نفرینی می رود
آمدن دلیل می خواهد، ماندن بهانه، رفتن هیچکدام.

دوشنبه، فروردین ۱۰، ۱۳۹۴

ديدن راه درست سر يك دوراهي
شايد تنها يك بهانه مي خواهد
حس نگاهي كه مي داني تنها تو را مي بيند
عشق مثل زهر است با طعم عسل
هرلحظه مي بيني و مي پذيري مرگ را
و باز از نو مي چشي
دوباره و دوباره.
و هر بغض و گريه ي بي بهانه و با بهانه
كاري مي كند كه هرگز نتواني نه آنچه كه بودي را باور كني و نه آنچه كه هستي.
بي فايده است
اين همه انكار
تو حتي اگر بخواهي هم نمي تواني.
چيزي درون روحت تغيير كرده است
و اختيارش با تو نيست.

یکشنبه، فروردین ۰۹، ۱۳۹۴

گاهي از حرف زياده كه آدم خفه خون مي گيره گاهي هم از گفتن زياد براي گوشي كه به موقعش نشنيدت.

شنبه، فروردین ۰۸، ۱۳۹۴

نمي دانم خاطرات من اينگونه موذي و بازيگوشند يا خاطرات ديگران هم 
اما اين روزها از هر خيابان و كوچه اي
از ميانه ي هر تصنيف و آوازي 
حتي از ميان نوشته ها و واژگان خودم
كه مي گذرم
انگار
هزار بار
هزاران بار 
تاب مي خورم و از جايي درون خودم آويزان مي شوم.

جمعه، فروردین ۰۷، ۱۳۹۴

گاه هايي هست كه بيش از هر موقعي دنبال بهانه اي براي نوشتنم، حتي حرف زدن؛
سنگينم و سرگردان
پر از رفت و برگشت
پر از قضاوت:
اما اين گاه ها، بيشتر از هميشه پر از سكوتم و كوري. 
محو و حل شده...
نمي دانم،
درد آدم را سِر مي كند يا كه نه، ساكت؛
اما كاش اين سوگواري همه ي حرف من باشد براي آنچه كه هستم...همه ي حرف من براي تماميت خودم،
آنچه كه بودم  و برايش جنگيدم و هرآنچه كه حال هستم؛
نه به پاي خاطرات سركش و متجاوزم كه افسون و پاگيرم كرده اند.

آدم به از دست دادن عادت مي كنه اما فراموش نمي كنه؛
هرگز فراموش نمي كنه.
چه چند دقيقه... چه چند سال... حتي چند قرن
كاش يه درماني واسه ي اين حافظه ي هرزه مي شد پيدا كرد

پنجشنبه، فروردین ۰۶، ۱۳۹۴

مغازه كتابفروشی از معدود شواهد ِ موجود است كه آدمها هنوز میانديشند. / جری زاينفلد
--------------------------------------------

دلم عجيب براي روزهاي دبيرستانم تنگ شده. يادمه ظهرها كه از مدرسه تعطيل مي شدم، تازه مي رفتم سراغ تفريح مورد علاقه ام: 
شنبه ها هفته نامه سروش چاپ ميشد و سه شنبه ها انواع مجله ها و روزنامه هاي سينمايي. آقا ابراهيم روزنامه فروش ديگه منو مي شناخت. دير هم اگه مي كردم، خوراك روزانه و هفتگي منو برام يه گوشه اي قايم مي كرد كه برسم. 
بقيه روزهام هم به نوبت توي كتاب فروشي هاي لارستان (خيابون لارستان)، بهجت (خيابون وليعصر سر فاطمي) مي گذشت.
 دانشگاه هر روزش برام ضيافت بود. صبح تا عصر كلاس داشتم و نداشتم، تو كتابخونه مركزي دانشگاه و كتابفروشي هاي جلو و پشت دانشگاه مي گذشت. موقع برگشت به خونه بهترين فرصت بود واسه براي من "كتاب خوار" كه بي مزاحمت سرگرم گنجينه ي خودم باشم. 
كتاب خونه ي مركزي دانشگاه تهران كه ديگه برام بهشت بود، سه شنبه صبح هاي هر هفته حتي اگه ساعتي تو مخزن منتظر كتابم مي شدم با لذت انتظار مي كشيدم.
اين روزا كه هر دو هفته يه بار موقع برگشتن از مطب دكترم از حوالي يوسف آباد و لارستان و تخت طاووس و فاطمي مي گذرم، دلم بدجور هواي اون روزا رو مي كنه. 
روزاي نامه نوشتن...
روزايي كه به بهانه ي خريد پاكت نامه يا يه خودكار يا قلم دوات تمام لوازم تحريري هاي اون دور و بر رو سياحت مي كردم...
اين روزا كه حتي سلامت جسمي و روحي اون وقتا رو هم ندارم، به خودم مي گم، چقدر ابله بودي كه آرزو مي كردي زود بزرگ بشي... به چه قيمتي؟؟؟ مي ارزيد به قيمت از دست دادن همه ي اون چيزايي كه همه ي زندگي بودن؟؟؟

عشق هاي گيره اي
بي درك از عقل و حجم فاصله؛
معجون عجيب اين روزهاست.
حرف بسيار است و حوصله اندك؛
بگذار و برو.
تهمت توجيه و تظاهر و زخم قضاوت را به جان بخر و برو.
عبور كن حتي از خودت.
به ياد داشته باش
درك از دنيا درك از واقعيت نيست
و واقعيت تنگ شكسته اي است كه هر تكه اش در دست كسي است
لب تيز و برنده.
-برام معما هستی تو . که کی هستی.
=هر معمايي قطعا جوابي داره؛ اما آدم ها معما نيستند. آدم ها رو فقط ميشه شناخت

چهارشنبه، فروردین ۰۵، ۱۳۹۴

كاش روزهايي در اوج تابش خورشيد
مي شد
كنج تنهايي يك سايه را از دور دست ديد
شايد
آنوقت
از نزديك
بيشتر مي شد
حجم سايه را فهميد
يا كه تنهايي را.

یکشنبه، فروردین ۰۲، ۱۳۹۴

+ وقتي داره اتفاقي ميفته، اما نمي دوني كسي حرفتو باور مي كنه يا نه، چه كار مي كني؟

_ سعي مي كنم بگم.
پارسال كه اسب بود،  همه غاز مي چرنديم
امسال لابد همه بز مياريم
خدا سال بعدو به خير كنه
😕

جمعه، اسفند ۲۹، ۱۳۹۳

نوروز بمانید که ایّام شمایید!
آغاز شمایید و سرانجام شمایید!
آن صبح نخستین بهاری که ز شادی
می آورد از چلچله پیغام، شمایید!
آن دشت طراوت زده آن جنگل هشیار
آن گنبد گردننده ی آرام شمایید!
خورشید گر از بام فلک عشق فشاند،
خورشید شما، عشق شما، بام شمایید!
نوروز کهنسال کجا غیر شما بود؟
اسطوره ی جمشید و جم و جام شمایید!
عشق از نفس گرم شما تازه کند جان
افسانه ی بهرام و گل اندام شمایید!
هم آینه ی مهر و هم آتشکده ی عشق،
هم صاعقه ی خشم ِ بهنگام شمایید!
امروز اگر می چمد ابلیس، غمی نیست
در فنّ کمین حوصله ی دام شمایید!
گیرم که سحر رفته و شب دور و دراز است،
در کوچه ی خاموش زمان، گام شمایید
ایّام ز دیدار شمایند مبارک
نوروز بمانید که ایّام شمایید!

كارم به جايي رسيده كه سر خدا داد مي زنم سكوتش پاسخ چراي من نيست
و چراي من توجيه ناشكيبايي من
چيزي كه حتمي است سكوت اوست و آنچه كه قطعي است تلاش من
هميشه راهي هست...

پنجشنبه، اسفند ۲۸، ۱۳۹۳

نگاهش را به دنيا دوست داشتم
صدايش بي تابم مي كرد
اما حالا
اين روزها 
هرگاهي... هرازگاهي
ناله اي و گلايه اي مي شنوم از تمام آن درخشش و اميدواري
و هجوم افسوس و حسرت گذشته اش را تاب نمي آورم
و از درون خشم مي شوم
بي قرار كه مي شوي تمام قرارهايت را به خاطر مي آوري
اما نااميد كه مي شوي تنها بايد بميري.

يعني يه چيزي رو من نفهميدم هيشوقت اين مراسم بعد از خونه تكونيه
وقتي فكر مي كنم من قراره هفده روز ديگه اين بساط رو جلوي چشمام داشته باشم، روانم ميريزه به هم
از شانس من امسال شركتو تا خود پونزدهم تعطيل كردن و من تو خونه محبوووووس!!!!
😣😭😭😭
مامان خانم از صبح پاشده، هرچي تو كمدهاي لباس بوده ريخته بيرون
هي اين شلوارو ميذاره رو اون جالباسي اون پيرهنو ميذاره رو اون يكي
هي هم وسطش از من نظر مي خواد كه اينو اينجوري كنم بهتر نيست؟؟؟
اونو اونجا بذارم چي؟؟؟

يعني رو مخ !!!😠😡

جرات هم نمي كنم حرف بزنم، كه اين روزاي مزخرف بگذره
بي قهر و جر و بحث

 فقط خدا رو شكر كه كسي رو تو تهران نداريم كه بساط خاله بازي و آجيل خوري عيد به پا شه
همه فك و فاميل رفتن بلاد كفر و خلاص
واقعا نمي فهمم، يعني چي؟؟؟؟
 وقتي خونه ي آدم هر روز گرد گيري ميشه، هر روز همه حمام مي رن و لباس ها شسته ميشن، هر دو هفته ملافه ها و رو تختي ها عوض ميشه، هر شش ماه ديوارا دستمال كشيده ميشن و پرده ها عوض مي شن و رو مبلي ها تميز ميشن، ديگه اين بساط خونه تكوني و ساير مراسم و متعلقات يعني چي؟؟؟؟
حالا از صبح عزا گرفته زيپ كاور لباس هامون در رفته چي كار كنه!!!!😖

تازشم...
هنوز تخم مرغا رو رنگ نكرده
واويلااااااا
😱😢

پنجشنبه، اسفند ۲۱، ۱۳۹۳

برایم نوشته بود:
"یعنی دیگه قدر یک مشورت هم واسه سرکار ارزش نداریم؟؟؟"
گاهی اگر حرف بزنی شاید خیلی نشود... نتوانی منظورت را بگویی...
منظور که ... نه؛
حرف دل شاید...
گاهی وقتی ساکت می شوی، یعنی گفتنی ها را خیلی وقت پیش گفته ای.
شاید اگر حرف می زدم می گفتم:
"تو کسی را از دست داده ای که عاشقت بود و من، کسی را که دوستم نداشت"
اما ساکتم.
این روزها دلتنگی تکلیفم را مشخص کرده
هر شب یک بغض کامل گریستن
هر صبح یک نقاب آرام و گاهی اگر شد لبخندی.
تجربه بهم ثابت كرده بايد در همه چيز آرام حركت كنم تا زندگي كنم. معني زندگي مسابقه دادن صرف با ديگران نيست. تداوم آرامشه.
اين سخن گوته رو خيلي دوست دارم
به نظرم انقدر قوي هست، كسي ديگه جرات نكنه بگه : "من نمي تونم"
جسارت و اعجاز...
شايد بشه بهش گفت: قانون توانگري...

گوته ميگه:
انجام آنچه را مي تواني يا مي انديشي كه مي تواني، آغاز كن؛ در جسارت نبوغ و اقتدار و اعجاز نهفته است.
چقدر مي شود تاوان آنكه باشي و نيستي؟؟؟
نمي فهمم دليل اين همه آمدن و رفتن را.
چرا با رفتنت اين همه با خودت درگيري و با آمدنت  اين همه با من؟؟؟

دیروز بعد از مدت ها که با خودم کلنجار می رفتم، دلمو به دریا زدم و رفتم یه گوشی جدید برای مامانم خریدم که راحت باشه تو خوندن کلمات و استفاده از امکانات جدید.
کلا که واسه من هر وسیله الکتریکی و تکنولوژی جدید کلی هیجان و شادی به همراه داره. اما فکر نمی کنم واسه مامانم هم همینطور باشه.
اما تو این یک مورد واقعاً هیچ نکته جالبی نبود، جز اینکه که باید خودمو آماده می کردم واسه سرزنش شدن که:
چرا خریدی؟
من گوشی می خواستم چی کار؟
چرا پولتو الکی خرج می کنی؟
همون بس بود...
و از این حرفا...
و من این ریسک رو به جون خریدم.

وقتی غرولنداش تموم شد و آروم شد...

نکته مهم این ماجرا زمانی بود که داشتم گوشی رو براش تنظیم می کردم که استفاده ازش براش راحت باشه، ذهنم رفت سراغ اون موقع ها که تازه داشتم خوندن و نوشتن یاد می گرفتم و مامان ساعتها تو روزنامه ها و کتاب ها برای من دنبال واژه ها و جمله های جدید می گشت. حروف رو برام می برید و کلاژ می ساخت، بدون ترس و با همون اطمینان مادرانه...
دیروز که داشتم، برنامه ها رو منوها رو براش توضیح می دادم، این من بودم که می ترسیدم. هیچ اطمینانی تو کار من نبود...
تمام ترسم از این بود که نکنه حس "نتوستن" رو بهش القا کنم. نکنه تو دلش بگه: بی خودی داره سعی میکنه. من که یاد نمی گیرم.
خیلی بده آدم تو همچین موقعیتی تبدیل بشه به یه معلم احمق. درست شبیه همون معلم های احمقی که هممون قبلا داشتیم و ساده ترین چیزی که از دهنشون در میومد این بود: تو هیچی نمی شی.
اما من به جرات می گم: خوندن و نوشتن و عشق به کتاب رو فقط مامانم بهم یاد داد... با صبرش و اطمینانش.
کاش کمی بتونم مثل مامانم بشم.

چهارشنبه، اسفند ۲۰، ۱۳۹۳

گاهي بايد تفاوت يك خاطره را با يك واقعيت بفهميم
تنها به يك دليل
و آن اينكه:
زندگي جريان دارد"
"و خاطره ما مي تواند يك خاطره در وجود ما بماند و مي تواند تبديل به تمام حال و آينده ي ما بشود.

دوشنبه، اسفند ۱۸، ۱۳۹۳

آدم ها هيچوقت  شبیه حرف هایشان نیستند...
ساده لوح نباش!!!
هیچکس دیگری را برای چیزی که هست نمي خواهد.
شايد تنها نيازشان احساسشان را توجيه كند.

یکشنبه، اسفند ۱۷، ۱۳۹۳

ادبيات آلماني رو دوست دارم
ساده است و عميق؛
هر وقت متن كوتاه يا بلند يا قطعه شعري رو خوندم اينو با خودم تكرار كردم  :
چرا ما پارسي زبان ها ساده ترين و بديهي ترين موضوعات رو به پيچيده ترين شكل ممكن بيان مي كنيم تا مجبور باشيم ساعت ها و ساعت ها تفسيرش كنيم و در انتها از شدت خستگي بي نتيجه رهاش كنيم؟؟؟ تازه بگذريم از كلي حرف و كنايه و استعاره و متلك و شعار و غيره كه اون وسطهاش تو حرفمون آورديم و خودمونم چيزي ازش نه فهميديم و نه يادمون مونده...
وقتي كسي را جور خاص خودت دوست داري
همه به عقل تو شك مي كنند؛
برايت دل مي سوزانند؛ 
نصيحتت مي كنند؛ 
راه نشانت مي دهند؛
حتي سرزنشت مي كنند...
و زماني كه عاقل مي شوي
ديگر حتي تو را نمي بينند.
گاهي فكرمي كنم براي زن بودن نه بايد حافظه ي قوي داشت و نگاه عميق و نه شامه اي براي احساس هر آنچه كه حس كردني است.
در دنياي ما زن بودن يك برچسب است...
يك برچسب درست مثل يك باركد با مجموعه اي از اطلاعات و عدد...
پر از نمودار و حجم و چگالي ...
پر از انرژي ...
پر از موج...
پر از جوشش...
حركت...
تغيير...
كاش باور انسان بودن، باور چيستي و هستي يك زن بود
كاش!!!

جمعه، اسفند ۱۵، ۱۳۹۳

ديشب خواب ديدم دارم با مامانم از يه سربالايي بالا مي رم.
مامانم پشت فرمون بود؛
به سختي...
نتونستم جلوي ليزخوردنمون رو بگيرم.
ماشين از پشت به چند تا شيشه ي قدي خورد كه به ديواري تكيه داده شده بودند.
شيشه ها خرد شدند؛
ريز ِ ريز...
بعد صحنه كات شد به من كه جلوي آيينه ايستاده بودم؛
داشتم شيشه خرده هاي روي زبونم رو تماشا مي كردم كه بيدار شدم.
نوشتن به خودي خود ترسناك نيست؛
بايد از آدم هايي كه نوشته هاتو مي خونن بترسي
آدم ها از روي نوشته هات عاشقت مي شن و بعد به خاطر اون چيزي كه هستي تركت مي كنن.
امروز به يه  نتيجه مهم رسيدم:
" به کسی که می خواد در زندگیش تغییری در جهت مثبت ایجاد کنه (از دید خودش مثبت باشه و البته از دید من هم منفی نباشه) کمک کنم. حتما کمک کنم. 
نه اینکه من برم جلو هولش بدم یا باعث حرکتش شم یا موجب اون تغییر بشم. نه. نه حقش رو دارم نه مسئولیتش رو می پذیرم"

اين نوشته ي بخشي از يه نوشته ي بلندتره. اما واقعا به شلوغي چندين ساله توي سرم و جنگ دروني با خودم  خاتمه داد. 
يهو !!!


پنجشنبه، اسفند ۱۴، ۱۳۹۳

باورها با حقايق فاصله دارند
گاهي به چيزي باور داري ولي مسير خلاف باور رو در پيش مي گيري

"گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود"
و این جبری است ناشنوا
و تو مجبوری برای همیشه با این "نه-شدن" کنار بیایی
حتی اگر سال ها
بارها و بارها
بپرسی که
چرا؟؟؟
چرا من؟؟؟

دوشنبه، اسفند ۱۱، ۱۳۹۳

هميشه راهي هست...

من نمي توانم نيمي از خودم را ناديده بگيرم.
سعي كردم.
نشد.
با شدت...
با اصرار...
نشد.
نمي توانم.
هرگز.
شايد تنها سكوت... و نه بيشتر.
و نه بيشتر.

یکشنبه، اسفند ۱۰، ۱۳۹۳

دنبال بهانه ام براي شنيدن صدايت
تو دنبال بهانه اي براي طفره
و چقدر از دنياي بي مكالمه مي ترسيدم
و تو از حرف زدن با من
كاش مي دانستي
چقدر دلتنگ روزهايي هستم كه هراسي از نبودنت نداشتم
به تو كه فكر مي كنم قلبم درد مي گيرد
اما اين دنيا اين روزها چاره اي برايم نگذاشته

جمعه، اسفند ۰۸، ۱۳۹۳

معمولا سدهاي ذهني مانع پيشرفت مي شوند. گاهي بايد گذشته را ديد اما هرگز نبايد آن را به دنبال خود كشيد.
هر تغييري بايد تدريجي باشه
تنها نتيجه تغيير ناگهاني نه مقاومت، بلكه انهدامه.
گاهي وقتي مي جنگيم و جنگ تداوم پيدا مي كنه، بيشتر از اينكه خستگي داشته باشيم، راه حل ها رو نمي بينيم. در واقع خودمونو در حد اون جنگ نگه مي داريم و جلوتر نمي ريم.

پنجشنبه، اسفند ۰۷، ۱۳۹۳

دل اگر دل باشد، 
                        عاشق تر مي شود.
سردي و اين سردي شعله آتش مرا بيشتر مي كند...
مردن به ماجراجويي خيلي بزرگه
اما زندگي يك تلاش پيوسته است
كاش بعضي آدم ها مي دونستن كه چقدر مهمن
انقدر مهم كه نفس كشيدن
ديشب خواب ديدم موهام كوتاه شده
تعبيرها رو كه داشتم مي خوندم ديدم نوشته مو با عزت و احترام و ثروت در ارتباطه 
يه جا نوشته بود، اگر زني در خواب ببينه موهاش كوتاه شده، عزت و احترامش از بين ميره
يه جا ديگه نوشته بود، يعني تو محدوديت قرار گرفته.

وقتي از خواب بيدار شدم، جاي حفره ي توي دلم درد مي كرد.
عاشق كه باشي
هميشه ازجدايي ميترسي
اين ترس مثل خوره ميفته به جونت
انقدركه باهراتفاقي-هياهويي-يهو خالي ميشي
وقتي هست،دلشوره داري
وقتي نيست،دلشوره داري
وقتي خوبه،غمگيني كه چرا پيشش نيستي
وقتي بده،ديگه خودت نيستي
آتشي ميفته به جونت كه همه ي عالم مي فهمن تو چه دردي داري
هميشه به خودم مي گفتم، آدما خاكستري ان... هم سياهن و هم سفيد. اينكه قضاوتشون كني كه ذاتشون چيه، كار درستي نيست؛ اما الان تنها كاري كه نمي تونم بكنم، منطقي بودنه. افتادم به كندوكاو گذشته كه چي كار كردم كه انقدر زندگيم به هم پيچيده. 
انگار يه حفره ي بزرگ تو دلم باز شده داره همه چيو مي بلعه...

یکشنبه، اسفند ۰۳، ۱۳۹۳

تو بايد غرق شوي در من 
تا بفهمي چه كسي دلش درياست...
تا آن روز اين سكوت خود خواسته ادامه خواهد يافت
و بهانه هايت را نخواهم ديد
گاهي غرور آدمي همه ي آن چيزي مي شود كه نبايد به سادگي باخت
حتي به دل
اشكال كار اينجاست
من مرد شعرهاي عاشقانه ي هزار بيتي نيستم
در من زني است كه پاي غرورش ايستاده است


اين روزها ميانه ام با همه خوب است.
مي خندم؛ ساكتم مثل هميشه.
آرامم و دقيق؛ درست شبيه عقربه ساعت بلوري روي ميزم.
صبح ها
تقويمم را مرور مي كنم؛ قرارهايم، نامه هايم، يادداشت هايم، واژه هايم را.
عصرها
تا خانه پياده مي روم؛ راه كج مي كنم از ميان زمين بازي بچه ها.
بهانه نمي خواهد بوييدن دست ها و موهايشان.
گاهي اگر بخت يارم باشد، كوچولوي ماجراجويي روي پاهايم مي نشيند، يك دل سير تاب بازي مي كنيم.
و من ميان خنده هاي مست كننده اش
يادم مي آيد كه چرا من ياد گرفتم بادكنك باد كنم، قايق كاغذي بسازم، دنبال توپ بدوم يا به اردك ها غذا بدهم.
و اما شب ها...
كاري به كار خواب هايم ندارم
تسليمم و همراه
از بهشت تا جهنم مرا مي برند و برمي گردانند و من تنها به تقويم فردايم فكر مي كنم.
همه چيز اين روزها خوب است
همه چيز
جز من

شنبه، اسفند ۰۲، ۱۳۹۳

مي گويند مي گذرد
پس چون مي گذرد، غم را به خود راه مده!
مي گويند مي گذرد
باشد؛
حرفي نيست
پس چرا من نمي گذرم؟

متوقف شده ام
همه مي گويند خوبي؟ رو به راهي؟
ديگر حتي به زبان هم نمي گويم خوبم
سرم را مي چرخانم انگار كه نشنيده ام
آخر رو به كدام راه؟؟؟
رو به راهي كه تو از آن آمده اي يا به آن رفته اي؟
چرا جواب بعضي سوال ها انقدر دشوار است؟
به همه مي گويم نيست؛
رفت.
اما آيا واقعا نيستي؟؟؟
روز عشق براي هر كسي مفهوم وصل و وصال داشت براي من آغاز يك جدايي بود.
بعضي روزهاي تاريخ هيچگاه از يادم آدم نمي روند.
عشق اگر عشق باشد، هر چيزي بهانه ي تداومش مي شود.

جمعه، اسفند ۰۱، ۱۳۹۳

كاش مي شد
كاش مي شد
جايي تنها بود
تنها ماند
بي فكر تو
دنياي اين روزهاي ما پر شده از آرزوهاي محال
اين هم يكي از همه آنها
از بازی های کثافت این دنیا خسته شدم.
انگار این دنیا همیشه جوری پیش میره که صاف بزنه تو ذوق ما. بعد بهمون بفهمونه که تو یه احمقِ ضعیفی و اگر فکر می کنی که نیستی، باید با من بجنگی.
کجای این کار عادلانه است؟؟؟

پنجشنبه، بهمن ۳۰، ۱۳۹۳


این منم که همیشه می مانم
و این تویی که همیشه می روی
نمی دانم بگویم در انتظار تو یا در حیرت صبر خودم،
اما گاهی چقدر خشم مرا می خورد؛
و چقدر خودم آماج این خشمم
تنها خودم

چهارشنبه، بهمن ۲۹، ۱۳۹۳

درست  وقتي راه حل را نمي بينم مي دانم كه به آن  نزديك شده ام
كاش كمي قوي تر بودم
كاش وقتي مضطرب و پريشان مي شوم يادم  بيايد كسي در همين نزديكي است كه حواسش به من هست
اما من همينم
مي ترسم
و ترس آدمي
هميشه از ندانستن است.
كاش درمان بودم
اما دردم
و چه  خوب كه صريح به من گفت 
كه بدانم؛
كاري نمي توانم كرد
دردي كه زيادت شود صاحبش را نمي كُشد
اين درد از جايي ديگر درد نيست
صاحبخانه است؛
اگر مرهم نباشي 
چاره نيست جز سوزاندن زخم
ما هيچ
ما همه اش نگاهيم.
و "دور"
يعني همان فاصله اي كه نمي شود پر كرد 
با هرچه كه از كنارت مي گذرد؛
مي دانم به اين دنيا اعتباري نيست؛
روزي مي آيد به زودي كه نيستم
مي دانم دلم اينجا جايي ميان همين فاصله ها مي ماند
اگر نقاش بودم تمام اين خط فاصله ها را با رنگ سبز پر مي كردم و  روي هر خط سياه كنارش يك سرو مي كاشتم.
آه كه چقدر دلم براي بوسه اي بي هراس و دلهره تنگ شده است.
Die Stille ist das 
was uerbrig bleibt von den Schreien
Die Stille ist die Stille
Die Stille ist meine Zukunft

Erich Fried

سكوت آن چيزي است كه از فرياد باقي مي ماند
سكوت سكوت است
سكوت آينده ي من است


اريش فريد

یکشنبه، بهمن ۲۶، ۱۳۹۳

زخم ها
زخم ها
گاهي زخم ها التيامي ندارند
آدمي به هر چيزي متوسل مي شود تا آنها را نپذيرد.
اينجاست، كه زخم ها از جاي ديگر سربرمي آورند.
گاهي هم معني "برو گمشو نمي خوام ببينمت" را هم از چهار تا خيابان آنطرف تر  مي شود فهميد
لازم نيست خيلي باهوش باشي.
گاهی 
یک حالت چطوره ی خالیِ خالی
یک خوبم مرسی تو چطوری ِ ساده ی ساده
یک لحظه هماهنگ شدن با طنین یک صدا حتی نفس یا مکث
گاهی همین چیزهای به ظاهر نه مهم
حال آدم را خوب می کند.

پنجشنبه، بهمن ۲۳، ۱۳۹۳

آدم براي دوست داشتن بهانه نمي خواهد؛
تمام بهانه هاي دنيا دليل مي شوند براي يك پيچش عاشقانه...

دوشنبه، بهمن ۲۰، ۱۳۹۳

بوها بهترین چیز برای جان دادن به گذشته هستند ...
پاتریک مودیانو - Patrick Modiano
( پاتریک مودیانو برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۴ )
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اين دوتا مداد از باقيمانده هاي مدادهاي دوران مدرسه است.
يعني تنها اگر يك دليل وجود داشته باشه كه من به اون سالها فكر كنم، فقط و فقط عطر مست كننده چوب اون مدادهاي قديميه
و لا غير

چهارشنبه، بهمن ۱۵، ۱۳۹۳

اگر اين دنيا غريبه پرور و مرده پرست است، لااقل تو آشنا بمان.
عاشقانه اي كه آغوش نداشته باشد، تنها حرفي است كه حتي لايق واژگان هم نيست.

سه‌شنبه، بهمن ۱۴، ۱۳۹۳

ماه در آسمان است
و من
مي بارم

دوشنبه، بهمن ۱۳، ۱۳۹۳

دنياي اين روزها دنياي عجيبي است
انگار رسم شده اگر به كسي بيش از اندازه بها دهي، در نهايت بدهكار او شوي. 
نمي دانم ايراد كار از كجاست، اما مي بينم كه بازي ها و حرف هاي بچه گانه عرف زندگاني ما آدم بزرگ ها شده است. 
اگر راست بگويي مقصري
اگر دروغ بگويي مقصري
زيرا ذهن ها تنها آن چيزي را مي پذيرند كه از آن انباشته اند.
دنياي اين روزها اندوه عميقي دارد تنيده در تار و پودش
عشقي هم اگر پا بگيرد به سادگي خشك مي شود، چون اغشته به اندوهي است كه داريم و در دل هم مي كاريم و اين تنها كاري است كه جدا از بازي هاي بچه گانه مان آموخته ايم.
زنداني ساخته ايم از افكار بسته و با دست خودمان هر روزنه اي را از تغيير مي بنديم و اسمش را زندگي گذاشته ايم.
تو کجایی که انقدر سرگردانی
دست خودت را بگیر و ببر لب جاده
شاید رهگذری از دور دست ببینی که بیاید و راه را به تو بنماید.
از این همه کلنجار و بالا و پایین
هیچ چیز عایدت نمی شود جز همین روح نا آرام که داری 
و همین سرگردانی خوره وار...
اگر در این میانه خودت را تنها بگذاری، 
به چه چیز امید توان بست.
آه آدميزاد 
آنچه در سينه ي تو مي تپد
تنها يك تكه گوشت تپنده نيست
گاهي زماني كه درد عميقي تمام وجودت را فرا مي گيرد و راه حلي نمي بيني براي مشكل خودت،
به خاطر بياور كه زنده اي 
و زندگي يعني جنگ نابرابر
يك طرف تمام دنياست و
يك طرف تنها تو
به خاطر بياور چرا تنهايي
و راز اين درماندگي در چيست
گاهي بايد فقط سوي خودت بايستي،
حتي اگر تمام دنيا تو را محكوم كنند.

شنبه، بهمن ۱۱، ۱۳۹۳

اين چند وقته به دلايلي با عكس ها و ويدئوها و روحيات بچه هاي زير دوسال سر و كار داشتم و عكس العمل هاي اونا رو در ارتباط با بزرگسال ها بررسي مي كردم.
امروز عصر مشغول كاري بودم و خيلي اتفاقي صداي خنده ي نوزادي نظرمو جلب كرد. دقت كه كردم ديدم ويدئويي به (زعم خودشون)!!! جالب بوده كه پدر يا مادر براي شبكه ي نسيم فرستاده. بچه با حركت ها و صداي مادرش از خوشحالي جيغ مي زد و مادر...
مادر بين قربون - صدقه هاش مي گفت: "زشته مامان، به چي مي خندي؟؟؟"
هنگ كردم.
از نظر من بدترين جمله اي بود كه ممكنه يه مادر در اوج احساسات و لذت مادرانه به بچه اش بگه. 
اونم بچه اي كه ذهنش به شدت فعاله و هر چيزي رو تا ٥ سالگي به طرز عجيبي ضبط مي كنه. 
اين بچه احتمالاً به خاطر خواهد سپرد كه " خنديدن " يكي از زشت ترين كارهاي دنياست و باز احتمالاً همينو به بچه ي خودش ياد ميده.
كاش بفهميم كجاي كارمون ايراد داره...
و وقتي فهميديم، سعي كنيم با يه تغيير كوچك تو تفكر و رفتار و زبانمون فضاي ذهني خودمونو و جامعه مونو عوض كنيم.

پنجشنبه، بهمن ۰۲، ۱۳۹۳

با وجود سختي ها
آدما با چنگ و دندون به زندگي مي چسبن و براي بهتر شدنش تلاش مي كنن
يادت نره
سختي ها اگه آدمو از بين نبرن حتما از تو آدم بهتري مي سازن.

چهارشنبه، بهمن ۰۱، ۱۳۹۳

به نظرم كسي نمي دونسته امروز روز جهاني بغله
وگرنه چه مرثيه هايي براي بغل هاي پُر و خالي كه نمي سروديم
از بس كه اينجور آدمايي هستيم ما!!!
كمي براي خود بودن 
و 
خود بودن 
حق ما بوده لااقل.
سرچشمه ي اين همه نفرت و بُخل از كجاس كه هر كسي را مي بيني روحش سرطان گرفته است؟؟؟

دوشنبه، دی ۲۹، ۱۳۹۳

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود.
آشفته از این همه نقاب 
لبخند زورکی...
آن لحظه که می بُری از هر چه هست و نیست،
دستت به خودت هم نمی رسد.
ای داد از این رفیق نیمه راه.
خسته ام؛
ازدست خودم خسته ام.
ازاينكه حرف دلمو ميدونم چيه، اما شجاعتشو ندارم پاي دلم وايستم.
حتي شجاعتشم ندارم پاي خوب و بدش وايستم.
ترس بدي افتاده توي دلم.
ترس از دست دادن رهام نميكنه.
از دست دادن خود واقعيم...اون احساسي كه فقط خودم مي دونم چيه و از كجاست...از دست دادن اون چيزي كه عمري براي ثمر دادنش تلاش كردم اما حالا كه تو يه قدمي اش، دارم از ترس سكته مي كنم كه مبادا لايقش نباشم؛ كه مبادا همه اش يه سراب باشه... يه دلخوش كنك ساده!
يادم رفته بود كه يه روزي مي گفتم، اگر براي زندگيت نجنگي، هميشه اسير باقي مي موني.
چه دانستم كه اين سودا مرا زين سان كند مجنون...

یکشنبه، دی ۲۸، ۱۳۹۳

عاشق كه باشي تمام دنيا مي شود بهانه ي وصل
و عشق تنها حقيقتي است كه بهانه نمي خواهد

یکشنبه، دی ۲۱، ۱۳۹۳

آدماي ساكت هميشه پر سروصداترين افكار رو دارن؛ 
چقدر سخته وقتي شبا تا كه مي خوايي بخوابي، ذهنت پر از حرف و تصوير ميشه و دستت به هيچ جا وصل نيست.
حتي نمي توني دادبزني خودتو از اين خفگي تكراري نجات بدي. 
كاش ميشه چند لحظه كه مي خواي بخوابي فقط مي خوابيدي
همين.
كاش فقط همين بود...
از يه خيابون كه رد ميشي يا يه كنار يه رستوران يا يه عطرفروشي يا كافي شاپ...بوها كه ديگه اين وسط آدمو رواني مي كنن
اينكه بيداريه حرفا و شكل ها عين فيلم ميان و مي رن، چه انتظاري مي تونم از خواب داشته باشم؟
چرا اينجوري شده؟؟؟
چي شد كه اينجوري شده؟؟؟
نمي دونم...

یکشنبه، دی ۱۴، ۱۳۹۳

هميشه همينطوره
هميشه بعد از يك اتفاق خوب زندگي سخت تر ميشه
بعد فقط يه اتفاق خوب تر مي تونه تو رو همونقدر به اوج برسونه
وقتي بارون مياد
اگه حواست به زمين باشه
تازه مي فهمي زمين چقدر چاله چوله داره
اما از خود بارون...
مي دانم، تفاوت کارهایی که انجام می دهیم با کارهایی که قادریم انجام بدهیم، برای حل مشکلات اين دنیا کافی است. 
زندگی همان معنایی را دارد که ما خود به زندگیمان می دهیم. 
مي داني؟
آن لحظه اي را كه خودم هستم، دوست دارم؛ 
وقتي بي ترس و بي نقاب از احساسم مي گويم؛ وقتي مسائلم را تحليل مي كنم و دنبال راه حل مي گردم. حتي وقتي كه مي خواهم و دوباره از نو شروع مي كنم.
دوستداشتن گاهی احتیاج به برزبان آوردن ندارد، شکوه و عظمتش درهمين حرف نزدنهاست که حفظ میشود...و يادها...
دوست داشتن بيشتر يك حس است كه اگر خوب انتقال داده شود، ميوه ي اعتماد است كه از آن مي رويد.

شنبه، دی ۱۳، ۱۳۹۳

جايي خوندم، آدم وقتي يه حس تكرار نشدني رو با يكي تجربه مي كنه، ديگه نمي تونه اون حس رو با كس ديگه اي تجربه كنه. بعضي حس ها خاص و ناب هستند؛ مثل بعضي آدم ها.
حس هاي تكرار نشدني فقط با آدم هاي تكرار نشدني قابل تجربه هستن.
و فقط با همون آدمهاست كه مي شه خاص بودن رو درك كرد.

جمعه، دی ۱۲، ۱۳۹۳

گفتم: مي داني واحد دوست داشتن چيست؟
گفت: بغل.
خنديدم.
گفت: بغل - بغل دوستت دارم.
گفتم: اختيار عشقت را كه ندارم. به جبر فراقت دلخوشم.
نشنيد. زبان مرا نمي دانست شايد. 
به زبان خودش گفتم برايش كه بداند "نه" پايان بعضي چيزها نمي شود هرگز:
گفتم:
گاهي
عادت مي كني و نمي پذيري
عادت مي كني و مي گذري
عادت مي كني و همراه مي شوي
اما عادت نمي شوند بعضي چيزها
مي داني؟
در بعضي آدم ها
گاهي يك رگه اي هست
درست مثل رگه ي عميقي در يك ياقوت خفته
بايد احتياط كني؛
اگر ناشي باشي و بتراشيش،
ترك بر مي دارد؛
خرد مي شود.
عاشق كه باشي، گوهرت را به اقتضايش مي تراشي.
براي من آنچه ارزش است درون آدمي است
من مقابل تو نيستم 
نه تا زماني كه خودت هستي
باران شاهد است...
اين روزها همه شان خاطره مي شوند
دردا كه دوري!
نبودنت همه ي جاهاي خالي را پر مي كند.
اين روزها تنها "تو" را مي خوانم بي هيچ استعاره اي
چتر هم نمي خواهد اين هوا
فقط تو را...

پنجشنبه، دی ۱۱، ۱۳۹۳

پرسش:
"چيست تكليف قلبي كه عمري با تو سر كرده است؟؟؟"
براي بعضي پرسش ها شايد تنها پاسخمان سكوت باشد، اما سكوت براي من كافي نيست؛ 
هرگز هم نبوده؛
ياد نگرفته ام، تسليم احتمال چيزي باشم كه سايه اش از خودش بلندتر است. چراغ براي همين روزهاست. 
حالا، درست همين زماني كه درون سايه ها رفته اي، هر چيزي كه متعلق به توست از خودت وفادارتر شده است؛ 
و اين تاثير قدرت روشنايي هاست و نه سايه ها.
يادت باشد، هر زمان اراده كني، چراغ در دستان توست.
يه دل خسته و يه درد بزرگ...
اما زندگي تا بوده، همين بوده؛
هميشه دو روي يه سكه است .
نصف تلخش حتما روي شادي هم داره كه نشونمون بده...
به وقتش.
دنيا بد يا خوب ميگذره
طولش مهم نيست
عرضشه كه دست ماست...
مساله ي بزرگ زندگي بايد عملي حل شود؛
آيا مي توان خوشبخت و تنها بود؟؟؟

آلبر كامو
بارها به من مي گفت: راه حل هاي تو واسه زندگي استاندارده. به درد مشكلات من نمي خوره. 
خيلي وقتا فكر مي كردم راه حل استاندارد ديگه چه صيغه ايه؟؟؟
مگه زندگي خودش استاندارده كه بشه واسه مسائلش راه حل استاندارد ارائه داد!!!!؟؟؟؟

چهارشنبه، دی ۱۰، ۱۳۹۳

كاش مي شد بي بهانه و ترس از نبايد"دوستت دارم"ها را به زبان آورد؛
كاش مي شد براي احساسي كه هست،دوباره و دوباره خطر كرد و سرزنش نشد؛
بي بهانه هاي زندگي اندكند.آگاهی گاهي نمی تواند درمتن زندگی هر روزه، حقيقت تنهايی،از دست دادن يك دوستي خاص و جاي خالي يك حس دروني را پر كند؛چه برسد به احساسي كه هرروز بيشتر از روز قبل قوام مي يابد هر روز بايد به يادآورد كه نبايد... كه ديگر حقي نيست...
عاقلانه نيست،بخواهم،در يك نبرد نابرابر بيفتم و در انتها عقل را توجيه كنم كه اشتباه از توست يا مرام زندگي همين است يا چه و چه...
ترجيح مي دهم احساسم جريان عادي و طبيعي خودش را طي كند.

دوشنبه، دی ۰۸، ۱۳۹۳

شيرجه هاي نرفته ي من


شیرجه های نرفته گاهی کوفتگی های عجیبی به جا میگذارند ...
آلبرکامو / سقوط

١-سی ساله كه شدم، خيلي سن و سال برام معنايي نداشت. اولين سربالايي رو گذرونده بودم و داشتم به يه آرامش نسبي مي رسيدم. سرم به كار گرم شده بود و ذهنم خالي بود از رابطه ها. غافل از اينكه هميشه اتفاق هاي بزرگ زندگي اون موقعي ميفتن كه آدم نه ميخواد و نه انتظارشونو داره.

٢-بعد یکی دو سال یه حرصی تو وجوم افتاد عجيب... انگار يه كورنومتر تو مغزم كار گذاشته بودن كه حتي ثانيه ها رو دونه دونه و بلند مي شمرد. تبديل شدم به كسي جز اوني كه مي شناختم. يهو ديدم چقدر کارهای انجام نشده تو زندگی هست و من ازشون جاموندم. يهو چندتا نقش جلوم گذاشته شد كه بلد نبودم حتي بازيشون كنم چه برسه به اينكه بفهمم، وظايف هرنقش چيه كه من بايد ازپسشون بربيام.

٣-يه كم بعدتر يه نگاه به آدم هاي هم سطح و جايگاه خودم باعث شد كه يه حس مقايسه تو وجودم شكل بگيره. منم مثه اونا براي زندگيم تلاش مي كردم؛ منم سعي مي كردم مطالعه كنم كه هم توان و ظرفيت خودمو بشناسم و هم انتظارات آدماي مهم زندگيمو برآورده كنم. اما هرچي جلو مي رفتم شعله ي حسرت تو وجودم روشن تر مي شد. صداي بلند كورنومتر وجودم تبديل به فرياد و هشدار شده بود كه: "حواست باشه... سنت داره بالا ميره... داري فرصتاتو از دست ميدي..."

٤-هرچي بيشتر تلاش مي كردم و اشتياقم به تغيير و ساختن بيشتر مي شد، كمتر نتيجه مي گرفتم و آتش حسرت و غبطه و شكست خوردگي تو وجودم زبانه مي كشيد.
کسایی که منو از بیرون می بینن، اكثرا بهم اعتماد دارن و مي دونن كه سعي مي كنم با مسائل منطقي برخورد كنم و معتقدم با تعامل ميشه براي هر مساله اي راه حل پيدا كرد. اما مساله تا وقتي مساله است، راه حل داره ولي وقتي تبديل ميشه به مشكل آدم تو بد مخمصه اي گير مي كنه... و من تبديل شده بودم به مشكل خودم. يه مشكل بغرنج و پر از حسادت و اضطراب... پراز ترس... اما ظاهر بيروني آرومم تصوير ديگه اي از من نشون ميداد.

٥-دلم مي خواست از شدت خشم و غصه بزنم هرچي شكستني دوروبرم بود خرد و خاكشير كنم؛ دلم مي خواست داد بزنم، دلم مي خواست بي دغدغه گريه كنم حتي؛ اما من چي كار مي كردم؟؟؟ پشت ميزم تو شركت مي نشستم و به يادداشت هام خيره مي شدم يا تو خونه ساعت ها خودمو تو اتاق حبس مي كردم يا خودمو به خواب مي زدم.

٦-اينا رو نوشتم كه يادم بمونه هيولاي وحشتناكي تو وجودم دارم كه تصويرهاي متفاوتي از من براي ديگران مي سازه.
هنوزم وجودم پراز حسرت چيزايي كه ثانيه ها براشون وقت گذاشتم تا روحم رو آماده پذيرش نقشاشون كنم و همه ي اون چيزا طبق روياهاي من پيش نرفت... فقط به اين دليل كه من نتونستم واسه مشكلم راه حل پيدا كنم.

٧-نمی دونم چقدر حسرت گذشته ام رو خواهم خورد ولی تصمیم گرفتم اطرافم رو چه از آدم چه از کار چه از هر موضوع و رابطه جدید خلوت كنم.
"من دل و ذهنم رو جايي جاگذاشتم كه جاش با هيچي پر نميشه".
حالا هرچقدر هم تلاش كنم، نمي تونم اوضاع رو به قبل از سي سالگيم برگردونم. من چند سال رو پر از حسرت و انتظار و تيرهاي به سنگ خورده گذروندم و حالا فقط تنها كاري كه تونستم بكنم اين بوده كه كورنومتر رو خاموش كنم.

شنبه، دی ۰۶، ۱۳۹۳

نيچه يه جايي ميگه ما بيشتر دلباخته ي اشتياقمون هستيم تا اون چيزي كه اشتياقمونو برانگيخته كرده...
شايد...
شايد، اما من فكر مي كنم يه چيزي غير از اون اشتياق و دلباختگي هم هست...
يه حرف مشترك...
درست وقتي كه اون شوق با يه دنيا نبايد همراه بشه، براي هميشه و هميشه جاي خاليش درد مي كنه...
زخميه كه هرگز التيام يافته نمي شه و حرفيه كه فقط و فقط به يه نفر ميشه گفت.
همون كسي كه نيست.

سه‌شنبه، آذر ۲۵، ۱۳۹۳

زمستان به زودي مي رود
همانگونه كه پاييز رفت.
تو مي روي
و 
زمستان مي رود 
و من
و چشم ها خيره به اين مسير.
اين راه به يكباره هموار نخواهد شد.
روزهاي بي پاييز و زمستان
شب هاي بي خاطره مي زايند.
اين زمستان هم مي رود،
به نام و فرمان آنكه اگر حكم كند، همه ي ما محكوميم.
باور كن
بهار مي آيد
و اين مسير دير يا زود به همان مرتع سبز انتهاي جاده كوهستاني خواهد رسيد.

یکشنبه، آذر ۲۳، ۱۳۹۳

تن خسته مي خوابد
شايد اين خواب روياي هميشگي ما باشد؛
كه بيايد و بماند
خوابي بي دغدغه
بي هواي بيداري
انسان هايي هستند كه به انسان هاي "بدون" معروفن
اين ها اولش خيلي روشنفكرن و اهل تبادل افكار و مشورت و اينا... اما بعدش تنها كاري كه بلدن بكنن اينه كه تمام دونسته هاشونو بذارن تو طبق اخلاص و جوري وانمود كنن كه باورت بشه تو نفهم ترين جانور روي زميني و براي تصميم هاي مهم زندگيت كه هيچ، واسه نفس كشيدنت هم بايد برات و به جات تصميم بگيرن.
اين مردم عادت كردن به اخم و اندوه و گريه و شيون
از قضا اگه يه بار ناغافل جلوشون بخندي يا حتي لبخند بزني، چپ چپ اگه نگاهت نكنن، حتما جوري بهت خيره مي شن، انگار لخت اومدي وسط خيابون

دوشنبه، آذر ۱۷، ۱۳۹۳

باز سكوتِ شبانه 
چند واژه ي هُل هُلَكيِ روي تقويم
جوراب هاي تميز و شلوار اُتو كشيده
چند سلام ... خوبم... تو چطوري ِ همينطوري
دو سه تايي متلك... جوك
باز سرگیجه اي كه توی رگهايم منتشر میشود
مثل جوهر دواتِ روي فرش ريخته
مثلِ چند قطره چایِ روی دستمال کاغذی چكيده
بيمارم.
و حالا كم كم نمي شود ديگر پنهانش كرد.
سرگیجه
سستي
ضعف
بوی الكل و محلول شوينده و ملحفه هاي تازه شسته شده
بويِ بیمارستان
بويِ خونِ سرد كه حالا اينگونه بي قرار از دهانم بيرون مي ريزد
باز بايد فردا بيايد
و دوباره همان صورت قبلي بشوم.
آرام و منضبط 
همراه
حاضر
بايك عالم نامه كه بايد نوشته شوند.
نامه هايي بي مخاطبِ خاص.
يه بار نيمه هاي شب برام نوشت كه يكي از دوستاش يه گل خوشبو رو تو صحرا خورده و بر اثر مسموميت مرده.
بين حرفاش وقتي داشتم سعي مي كردم ذهنشو منحرف كنم. يهو نوشت: 
- نكنه منم سمي ام؟؟؟؟!!!!
گفتم: چرت نگو
نوشت: هستم
گفتم: بس كن. يه اتفاقي بوده. ظرف زندگيش همين بوده. عجبا!!!
نوشت: نگرفتي
گفتم: ولش كن.
حوصله ي جر و بحث نداشتم. اما چند دقيقه بعد دوباره نوشت: از مردن بيشتر وحشت داري يا اينكه شاهد مرگ عزيزت باشي؟؟؟
گفتم: هيچكدوم. از اينكه حسرت لحظه هايي رو بخورم كه از دستشون دادم. آدم نبايد زندگيشو فداي چهارچوب هاي ذهني  و احتمالات و حدسياتش كنه. اينكه چون ممكنه فردا بميري، پس بي خيال زندگي امروزت بشي، يعني از دست دادن امروز. بعد اگه فردا شد و نمُردي، حسرت ديروزه كه رو دلت مي مونه.

شايد راه رسيدن همين باشه
هميشه اتفاق ها بزرگ زندگي 
اونجايي رخ مي دن كه تمام وجود آدم پر از نشدن، نخواستن و نرسيدنه.
جايي كه پر از ترسي؛
پر از هراس "نه" هاي گذشته؛
پر از زخم هاي عميق و ريشه اي كه به هر بهانه اي سرباز مي كنن؛
دنيا اگر هميشه به ميل تو بود، بايد بهش شك مي كردي.
گاهي فكر مي كنم، زندگي مثل گاز زدن فلفل چيلي مي مونه؛ بعد از گاز دومي و سوميشه كه تازه گرما و طعم مطبوعش تو تمام وجودت مي دوه.
بذار آدما تا مي تونن سنگ و تلخ و بسته باشن
تو از نژاد چشمه باش!!!

یکشنبه، آذر ۱۶، ۱۳۹۳

مردن چیست؟ 
از لحظه ای که نخواهد که باشد، اتفاق می افتد. 
به همین سادگی. 
این حافظه ی لعنتی اگر بپذیرد،  مرگ چندان گران نیست.  اتفاقی است مثل سایر اتفاق ها...

شنبه، آذر ۱۵، ۱۳۹۳

انسان ها آفریده شدن که به اون ها عشق ورزیده بشه و اشیاء ساخته شدن که مورد استفاده قرار بگیرن...
فكر مي كنم دلیلِ آشفتگی هایِ دنیايِ درون و بيرونِ ما اینه که:
به اشیاء عشق ورزیده می شه و انسان ها موردِ استفاده قرار می گیرن!
احساسِ آدم ها محلي از اِعراب نداره.
گاهی تمامِ احساسِ آدم در یک "چرا" خلاصه می شه
و چه تلخه
وقتی پاسخِ این چرا فقط جبرِ سکوته.
مي خواستم بنويسم "گاهي وختا"
بعد فكر كردم ديدم، نه، همه اش...
همه اش
زندگي آدم همه اش گوشه داره
با هر چيزي كه ممكنه در يك محدوده زماني خاص و در يك مكان خاص
از مسير زندگيش گذر كنه
اين گوشه ها حجم خاصي رو در فواصل خاص. مي سازن
وقتي زندگي از حالت خط ساده به بُعد تبديل ميشه
فقط تغيير زاويه ها مي تونه فضاي ذهني آدم رو كم يا زياد كنه


Die größten Geschenke, die wir einander machen können, sind die kleinen Zeichen der Zuneigung und Wertschätzung, mit denen wir einander sagen: du bist mir wichtig, ich habe an dich gedacht, ich wünsch dir was... „

Jochen Mariss

بزرگترين هديه اي كه مي توانيم به همديگر بدهيم، نشانه هاي كوچكي از محبت و عزت نفس است كه به وسيله آن به هم بگوييم: تو براي من مهمي، من به تو فكر مي كنم، من برات آرزو مي كنم...

يوخن ماريس

چهارشنبه، آذر ۱۲، ۱۳۹۳

دلي كه هواي غرور صاحبش رو نداشته باشه
لايق شكستنه
پس گله نكن
اين گوشه رها شدي
از آخرين بوسه
چند لحظه شايد
از آخرين دلخوشي قرني
گذشته است
امروز با تو تا كنار دريا رفتم
بيدار كه شدم
جاي خاليت كنارم بود

دوشنبه، آذر ۱۰، ۱۳۹۳

مجنونم
و هرشب تصوير تو را در آسمان مرور مي كنم
اگر ماه را ببينم، عاشقم؛
اگر ماه را نبينم، بي تاب،
اين شب ها 
منم و تصوير نگاه دزدانه اي بر لبانت
لباني
كه ساكتند؛
لباني كه تمام دانسته هايت را پشت "نمي دانم"هايت پنهان كرده اند.
شايد نداني
بر لبانت 
ترانه اي جاري است 
كه با هر بوسه ات شعر مي شود.
بر آن بودم كه به ترنم لبانت جان دهم
به اشتياق طعم صدايت.
هر بار كه شانه بر گره هاي اصرار فرومي آوردم
مي دانستم
فرشي كه از آن بافته مي شود،
به اندازه هزاران شانه اش
تا افق
گسترده خواهد ماند.
و اين، همان بي نهايتِ درونِ من است.
ياد گرفتم كه بي بهانه بگويم دوستت دارم
دوست داشتن
بهانه
دليل 
نمي خواهد
براي دوست داشتن
تنها
بايد
دوست داشت
گاهي اگر بماني
شايد
نداني كه چقدر بند-بندِ وجودت وابسته است...

اما شايد 
رفتن
بهانه ي قرارِ دلي باشد
كه از تمامِ بودن ها نصيبي نبرده است 
جز اضطراب و ترسي گنك
...

شنبه، آذر ۰۸، ۱۳۹۳

براي دلخور بودن خيلي وقت دارم
پس چرا به فردا موكولش نكنم؟

پنجشنبه، آذر ۰۶، ۱۳۹۳

برايِ واگذاري،
دل يك بار شكسته است
آنچه تكه ها را نگه مي دارد،
تا نَبُرَند
تنها احساسي است كه ريشه دارد.
دلِ شكسته ام ديگر كودك نيست
اكنون صبوري را مشق مي كند...
هر كي قفلش رو داده خودش كليدش رو هم بده

گاهي يه دعاي ساده از زبون يه آدم ساده خيلي بيشتر از خيلي حرفا به دل آدم ميشينه
آدم واسه ي زندگي فقط بايد حالش خوش باشه
مي گويد 
هميشه شجاع باش و مهربان
و جادوي زندگي همين است
زندگاني همين است انگار
گاهي چنان ذوق زده اي
از هجوم يك اتفاق خوب...
از انعكاسِ روياي درخشان و رنگيِ قرارهايي كه پسِ همه بي قراري هايت به جانت ريخته...
گاهي چنان سبك 
گاهي چنان شادمان
كه احتمال يك نامراديِ بي هوايِ ناگزير را 
هرگز-هرگز 
نمي دهي
و هنگامي كه آن احتمال اتفاق شد،
غافگير
كز كرده گوشه اي 
به تماشايِ اين خراب
در سكوت
شكسته

چهارشنبه، آذر ۰۵، ۱۳۹۳

این روزهایی که می گذرند، خیلی زود مضارع هايمان ماضي مي شوند.
اما درد این روزهایمان گذر از زمانی به زمان دیگر نیست.
درد این روزها انتظاری که برای گذشتن از ثانیه هایمان داریم.
غافل از آنکه
آنچه می گذرد، همین زندگی ماست.
دنياي اين روزها
دنياي قول و قرارها نيست
دنياي لحظه هاست
در لحظه همه چيز تغيير مي كند
نه فقط تغيير،
گاهي انقدر همه چيز در هم مي پيچد كه فقط مي داني
تو هيچ چيز نيستي، جز ذره اي گمشده... در نوسان
و در اين دنيا همين دانسته تنها دارايي توست.

چهارشنبه، شهریور ۱۹، ۱۳۹۳

گاهی مفهوم یک جمله یا حتی واژه خلاصه می شود در یک سکوت. 
انقدر که به اندازه بی نهایتی شاید معنا بدهد.
انقدر که شاید انتهای یک تلاش برای شکستن آن سکوت خلاصه شود در فرستادن نیمه شبانه ی یک جوک...

جمعه، مرداد ۳۱، ۱۳۹۳

در اين دنيا گاهي ديدن برق نگاه يك نفر يا زنگ صدايش بزرگترين حسرتي مي شود كه به آن مبتلا مي شويم.
نمي شود گفت از بي رحمي اين دنياست، كه گاهي رفتن ها اين چنين تلخ نمايان مي شود.
نمي شود گفت كه كسي مقصر جدايي هاست.
نه مي توان درباره اش با كسي حرف زد و نه مي توان درباره اش نوشت، آن سان كه تحمل سنگيني اش اندكي آرام گيرد.
آدم ها مي آيند، مي روند...
اما هميشه ردي از زندگيشان بر زندگي ما - ديگران- باقي خواهد ماند.
اين دنيا همين است...
نمي توان به كسي چيزي آموخت اما مي توان وادارش كرد به انديشيدن.
در اين دنيا كساني هستند كه ديگران را فقط به يك دليل مي كشند:
تنها به خاطر عشقشان به هم
اما هرگز... هرگز... هرگز نمي توان گفت عاشق نباشيد.

سه‌شنبه، مرداد ۲۱، ۱۳۹۳

تنهایی
هراس
و همه چیزهایی که تو می گذاری و می روی
تنها به این خاطر که تصویر خاطره ای نه چندان دور ویرانه نشود...

شاهکار نیست که نخواهی که دیگر نباشی
اما گاهی مثل خیلی چیزهای دیگر، تحمل یک درد از درک ناتوانی از یک ساختن دوباره آسان تر است.

چهارشنبه، تیر ۱۱، ۱۳۹۳

نفس کشیدن آداب خودشو داره .
Atmen hat sein Regel ...

پس بزن دستی رو که جلوش رو میگیره .
Weg mit dem Hände, die das verhindern will .

سه‌شنبه، تیر ۱۰، ۱۳۹۳

 عاشق بودم و هیچگاه انکار نکردم. 
اما حالا از تمام آن عشق تنها 
رد مه آلودی از خاطرات و صداها مانده که گاه و بی گاه گلویم را می فشارند. 
مرا با سرزنش بی امان این روزها کاری نیست، که اگر رفتن و نشدن پرهیب باید و اجبار تو بوده، که بوده. حرفی نیست. 
گوشی اکنون برای شنیدن چرایی اش ندارم. 
مرا در ورطه ی اثبات و انکارش نینداز. 
نه!!! 
برای من عشق در درد خلاصه نشده است. 
من هیچگاه قهرمان داستان های عاشقانه نبودم. 
پس برو! 
بی حرف
بی استدلال
دلم را هم مثل گوش هایم بسته ام.

پنجشنبه، تیر ۰۵، ۱۳۹۳

ناصر تقوایی یه جایی گفته «تراژدی را آدم‌های تسلیم‌شده‌ی توسری‌خورده نمی‌سازند. آدم‌هایی می‌سازند که برای زندگی تلاش می‌کنند اما زورشان نمی‌رسد.»

ما ایرانی جماعت یا صفریم یا صد
حد وسط نداریم... 
تا همین یک سال پیش سطح توقعمون رفتن به جام جهانی اونم از بین چند تا تیم عرب و با چندتا مربی لاشخور و بیشعور و مافیایی بود که هنوزم دم از اخلاق می زنن و هرازچندگاهی خبرای خانم بازی و پای منقل و بچه بازیشون می زنه بیرون. ماشالا همه شونم کارشناس! 

تا همین یک هفته پیش آخر دغدغه مون زیاد گل نخوردن (راحت باشیم دیگه... سوراخ نشدن) از آژانتین بود. 
چطور یهو یه شبه ورق برگشت؟؟؟ 

بهتره عوض بالیدن به تاریخ و تمدن چندهزارسالمون از اخلاق و تربیت نداشته مون خجالت بکشیم. 
از اینکه به جای تلاش کردن برای بهتر شدن هر روز و هر روز پرتوقع تر و نافهم تر از گذشته بامسائل برخورد می کنیم. 
خجالت بکشیم چون چشم و دل سیر نیستیم
چون بخیلیم. 
چون حسودیم. 
چون پشت هم نیستیم. 
چون ترسو و بز دلیم. 
چون یه نگاه نمی کنیم ببینیم چپمون چقدر پره، اونوقت صدامونو کلفت کنیم و درس نخونده بریم بالای منبر. 
چون معنی تشکر و لطف و بزرگواری رو نمی شناسیم. 
خجالت بکشیم که آخر ادعا هستیم و تنها کاری که بلدیم اینه که بیرون گود بشینیم و داد بزنیم: لنگش کن!!!

حیف این بچه ها که بخوان بین ماها خرد و خفیف بشن. 

چهارشنبه، تیر ۰۴، ۱۳۹۳

همیشه اول و آخر هر رابطه ای جذابه
وقتی شروع میشه به بهانه ی آرامشه و وقتی تمام میشه، به دنبال آرامش. 
همه آدما یه لباسی دارن که به طرز غمگینی زشت و از مد افتاده است، ولی از همه لباس هاشون راحت تره. 
گاهی آدم تو مقطعی از زندگیش به این نتیجه می رسه، هیشکی تو زندگیش نباشه. 
یهو به سرش می زنه و همه اون چیزایی رو که یه روزی براش دلبستگی بودن میریزه بیرون
این روزا آدما به کوچترین بهانه ای دلمو میزنن و تنها کسی که باهاش کنار میام فقط و فقط خودمم.
عصری من و برادرم رفته بودیم بازار موبایل...
بعد از انتخاب و خرید گوشی یه زمانی باید منتظر می شدیم که برنامه های گوشی و جینگیل پینگلیاشو بهش اضافه کنه و فاکتور محترم رو صادر کنه ما هم مثل شهروندان محترم پرداختش کنیم... 
وسط مرکز خرید یه مبل چرمی گرد بود که شاید شش -هفت نفر مهربونانه می تونستن کنار هم بشینن... 
منم که مریض این فرصت ها... وقت گیر بیارم فنر فضولیم اتوماتیک و بدون دخالت دست میپره بیرون واسه خودش
کفش ها... شلوارها... صورت ها.... اسکلت آدم ها... حرف زدن ها... بو ها.. همه واسم میشه سوژه
بعد اونجا مجبور بودیم خیلی شیک بنشینیم که مرد جوان دمپایی پوش کارمونو راه بندازه
بگذریم که پای بدون جوراب و دمپایی لاانگشتی اش عزممو جزم کرد که فشار مضاعفی به خودم بیارم که شکوفه نزنم همون وسط. 
از قضا ۷-۸ تا فروشنده داشت، شیرین ۴ تاشونو با دمپایی دیدم
تو این فاصله دقیقا یه پسر کوچولوی تپل که آخرش ۶-۷ سالش بود، پشت به پشت من نشست. با مامانش اومده بود. 
فینگیلی زده بود گوشی مامانشو به تمام معنی ترکونده بود، بعد مامانش داشت جلوی پسرش برای دوستش دسته گلشونو تعریف می کرد. 

-تو پول توجیبیتو می گیری پاستیل می خری با کسی تقسیم می کنی که من گوشیمو بدم به تو؟ هرچی دلت خواسته دانلود کردی، حالام ناراحت هم شدی که عکسا و ویدئوهای وایبر پاک شده؟؟؟ 
= کلی زحمت کشیدم. برداشتی همه فیلمامو پاک کردی. کلی وقت گذاشتم واسه بلوتوسش
بهش گفتی (نرم افزار) بازار و بریزه توش؟ گوشیت دانلودم داره؟؟؟ 
-دانلودم داره... کشتی منو تو

منم کشت این فینگیل... یعنی پشیمونم که چرا نرفتم بگیرمش چند تا گاز محکم از لپاش بگیرم یا حداقل چند دقیقه بچلونمش که حالم جا بیاد

وای اگه یه روزی برسه و ما از این هیولاهای جدید دهه هشتادی و نودی عقب بیفتیم...

دوشنبه، تیر ۰۲، ۱۳۹۳

این روزها دوباره منم و شب و مهتاب... 
و نگاهی دزدانه 
که هرزگاهی به پیچ جاده خم می شود. 
بی هدف
از روی عادت
یادت هست؟ 
یادت هست تمام دانسته هایت را پشت سکوت "نمی دانم" هایت پنهان کرده بودی؟ 
یادت هست هر بار که شانه بر گره های اصرار فرو می آوردم، دیوانگی ام را به یادم می آوردی؟ 
رقص شبانه هنوز بر پاست اما تو از جاده دیگر رفتی. 
هنوز هم "درد"تنها یک تعبیر عاشقانه است که می توان از آن هزار و یک شبان دیگری ساخت
تا آیندگان بدانند عشق تنها در واژگان توجیه می شود. 
وقتی مرز میان رویا و حقیقت این چنین باریک است
و ذهن درگیر یک چرایی بی جواب، 
مرا اگر سرودنی است
دیگر تا انتهای تو شنودن و هلهله نیستم. 
تو این سکوت اجباری را در من ساختی
پس دیگر اعتراض نکن که چرا حکایت این روزهای من مثل روزهای نخست سپید نیست

یکشنبه، تیر ۰۱، ۱۳۹۳


امروز عصر ساعت پنج و نيم كيفمو برداشتم كه از دفتر بيام بيرون، يكي از مديرا از سالن كنفرانس اومد بيرون 
گفت: قرار داري؟؟؟
گفتم: نه بابا قرار چي؟؟؟ خونه، شام،‌خواب... كاري داريد بمونم؟؟؟
هم من خنده ام گرفته بود هم اون متعجب شده بود... 

تعجب هم داره... بس كه تو اين سال ها تا 8-9 شب دفتر موندم، حالا كه سر وقت مي رم، شاخك هاشون بلند ميشه...

راستش از اين دموكراسي و كار تشكيلاتي و ستادي، اين روزا انگار فقط فك زدن واسه راست و ريس كردن صندوق راي و شمردن برگه هاي توش و به پا كردن شور حسيني تو ذهن گروهي هم صنف و به كوچه ي علي چپ زدن واسه نديدن و نشنيدن غرولندهاي ناشي از رقابت ها و حسادت هاي كاريشون به ما رسيده و بس ...

گاهي در بدينيانه ترين حالت ها به خودم مي گم: من استعدادهاي پنهان و آشكار فراواني داشتم كه الان ديگه خبري ازشون نيست.
مثلا پامو ميذاشتم به چارچوب در و از ديوار راست بالا مي رفتم يا چپكي لبه هرره پشت بوم مي نشستم و نقاشي مي كشيدم ... يا از درخت ها بالا مي رفتم به هواي شاه توت و آلوچه يا از دانشگاه در ميرفتم به هواي به دو بالا و پايين رفتن از شيب جاجرود و كباب فيله و دنده اش... يا اون روزايي كه دركه - دربندم به راه بود...

امروز يكي از همكارام بهم زنگ زد، بعد اون وقت كه من تازه دانشگاه رو تموم كرده بودم و استخدام شده بودم، اون موقع هفت سال سابقه كار داشت...
اولش نشناختمش. 
سلام و عليك و اين حرفا
بعد گفت اينا كين آوردين دفترتون بابا؟؟؟
گفتم:‌چطور؟؟؟
گفت: زنگ زدم كه ببينم معرفي نامه مجمع تونو چطور بنويسم، با سه نفر صحبت كردم، آخرشم وصل كردن به تو... ديگه يه نامه چيه كه اينا بلد نيستن ديكته كنن. ايميل هم كه مي فرستن، نه اسم داره نه رسم.
به شوخي بهش گفتم: پير شديم خانوم ما دو تا تو اين ده سال.
گفت: من كه 17 سال...

واژه ها خيلي بي رحمند. درگير واژه ها كه مي شيم، حساب گذر زمان از دستمون در ميره. چشم باز مي كنيم، تو واژه غرق شديم. چه اونايي كه تو خلوتامون يه وختايي تو گوشمون خوندن و چه اونايي الان تو قالب مشغله و روزمرگي باهاشون درگيريم.
بدتر از همه ي اينا وقتيه كه به اين گذر زمان عادت مي كنيم.
به اين نتيجه رسيدم، كه اين ما هستيم كه سرعت گذر زمان رو در نسبيت اون تعيين مي كنيم و نه كس ديگه اي.

چهارشنبه، خرداد ۱۴، ۱۳۹۳


در صدایی که از درونم بر می آمد، عمیق شده بودم
همهمه ای بود... 
فکر کردم شاید سرودی از صلح باشد که می خوانند
اما 
بعد
تنها قطره های اشکی بود که بی وقفه می چکید... 
بعد
نمی دانم جنگ تمام شده بود یا سکوت یک آتش بس موقتی مرا بلعیده بود....
می گویند فاصله اولین چیزی را که از یاد آدمی می برد، طعم یک صداست. 
هرخیابانی برای خودش مرزی دارد. 
اما تنها کسی که کلمه ی عبور را می داند‍‍، می تواند تا انتهای خیابان برود. 
پس 
چه فایده اگر حتی تصویر آن صدا را در طول این فاصله با خود ببرم. 
فاصله چیزی شبیه کورانی در یک شب قطبی است و هر آن ممکن است در آسمان شفق نمایان شود. 
شاید بهتر است تا شفق کمی بخوابم. 
فردا روز دیگری خواهد بود.

پنجشنبه، خرداد ۰۸، ۱۳۹۳

شكستن قفس اعتبار مي خواهد؛ 
و يك آسمان كه پرواز بهانه اش باشد.

جمعه، خرداد ۰۲، ۱۳۹۳

شبي
باران بند نمي آمد
دیوانه بود؛
آمدم.
دیوانه كه شدم؛
رفت.

جمعه، اردیبهشت ۲۶، ۱۳۹۳

دلتنگي هاي آدم هيچوقت با نوشتن آروم نمي گيره
آدم خودشم بكُشِه، تهِ تهش يه چيزي توي اعماق مي مونه كه نشده... نمي شه نوشتش.
دلتنگي هاي آدم هميشه دلتنگي مي مونن
درست مثل عقل آدم كه هيچوقت آبش با دل تو يه جوي نمي ره.

پنجشنبه، اردیبهشت ۲۵، ۱۳۹۳


بيا به خواب هم برگرديم
نمي دانم كي بود
خواب از من فراري و من دنبال بهانه براي شمردن ثانيه ها
تا صبح
و تو نبودي
...
اما حالا
اگر خواب هم باشم
گاهي
شنيدن صدايت چندان دشوار نيست
حالا
تو هستي و من نيستم
...
ديشب تا صبح مي رفتي و مي آمدي
و من چه خشمگين
براي نشيدنت دنبال بهانه بودم
بيا به خواب هم برگرديم
من اينگونه بي پناه و هراسان
دوام نمي آورم

سه‌شنبه، اردیبهشت ۲۳، ۱۳۹۳

اين روزها مي گذرند
مطمئنم كه مي گذرند
اما
بد مي گذرند
با فاصله و ترديد
مي گذرند
مي داني...
دچار شده ايم؛
دچار يك دور و تسلسل اجباري
يك بود و نبود اجباري
تاریخ من و تو،
اين روزها تنها تکرار می شود ...
جلو نمی رود، فقط تکرار می شود

سه‌شنبه، اردیبهشت ۱۶، ۱۳۹۳

گاهی البته فقط گاهي سگ می شم و كوچكترين چيزها می ن روی اعصابم.

اونهم بدجور


ديروز دقيقاً از همون روزها بود...

داشتم از دفتر بيرون مي اومدم كه برم يك عدد كيك چوكلاتي خوشگل بخرم و مثلا برم مهموني كه فقط با يك جمله موودم عوض شد و رفتم روي مدل" سگ شدگي حاد"
و نهايتا سر از دفتر رئيسم در آوردم.

برام گاهي غير قابل قبوله كه يك جونور تازه به دوران رسيده ي عقده اي تعيين كنه كه چه كار كنم و چه كار نكنم و حرفشو بذاره تو دهن يه منشي و به گوش من برسونه كه برو به فلاني بگو ...
البته مي فهمم كه چیزی که عوض داره گله نداره 
دو روز قبلش جلوي (به قول خودش بچه هاش) بدجور حالشو گرفته بودم. طوري كه يادداشتي كه داده بود بهم بدن تا براي 300 تا از مديراي شركت ها اس ام اس كنم، با حرص و دق - جِرقي- پاره كرد.
و من خيلي ساده به كارمندش گفته بودم: بهش بگو تاييد مهندسو بگيره بعد...

امسال دومين ساليه كه نه توهمايش و نه توي نمايشگاه نفت هيچ كاري رو به عهده نگرفتم و طوري اينكار رو كردم كه همه بفهمن؛ از مديراي خودمون گرفته تا مديراي شركت ها و كارمنداي دفتراشون ...
آب از سرم گذشته اونم براي من گاو پيشوني سفيد

الان ديگه اعصاب خودم برام مهمتره تا توقع ديگران كه اسم محترمانه اش "آبروي مجموعه" است.

براي مني كه ده سال از زندگيم هر سال اين نمايشگاه نفت و همايش ساليانه با همه ي مصائبش و توقعاتش دائم تكرار شده، تحمل يك جمله اونهم از يك عمله** ي به تمام معنا يعني انفجار..اونم وقتي مي دونم كه هدف من تو اين سال ها پول و خودنمايي و تظاهر نبوده و طرف تو اين دو سه سال فقط داشته فكر مي كرده كدوم حساب رو بالا- پايين كنه يا كجا ظرفيت تيغ زدن داره كه بِكَنِه يا كدوم موقعيتو بچپونه تو رزومه كاريش...

ساعت 5 بعد از ظهري كه فرداش افتتاحيه نمايشگاهه پيغام داده به منشي كه به فلاني بگو فردا تو دفتر واسه 250 نفر نامه دعوت به بازديد بزن و فكس كن...
ده سال رابطه ساختن هاي من و ارتباط محترمانه اي كه سعي كردم همواره (خارج از چارچوب كارمندي خانم شيرزادي) با آدمها حفظ كنم، رسيد به جايي در حد يك منشي نامه فكس كن،‌ صرف اينكه ترجيح دادم تنها تو دفتر بمونم و درگير شلوغي نمايشگاه نشم.

و نتيجه اش اين شد كه يهو ريست شدم.

در واقع يك آن همه ي اون چيزهايي كه چند سال آزارم داده بود، جلوي چشمام صف كشيد و شد همون موود "سگ شدگي" (چيزي شبيه همان حالت سوم در كنار سيف موود يا نرمال ويندوزي كه قاطي كرده) 
- دمپايي و پاي بي جوراب 
- لباس هفته به هفته عوض نكرده ي آلو-پلنگي 
- انگشترهاي قلمبه ي هفت رنگ حاج آقا پسند 
- اذان سر ظهر وسط صحبت تلفني 
- صداي خنده هاي چندش آور تو فضاي 50 متري
- خانمِ "چيز" گفتن ها (به جاي تلفظ درست فاميلي ام)
- شنيدن مكالمه هاي تلفني خاله زنكي 
- شرح دهن سرويسي هاي به اصطلاح مردانه با چاشني حرفاي چيزكي...

خلاصه هر چيزي كه اين انبار باروتو بفرسته هوا
يهو شدم اون چيزي كه خودم بهش مي گم "هيولا" 

بله
من هم گاهی سگ می شم. و شاید باورتون نشه انقدر درصد اين سگ شدگی ام زیاده كه خودم بيشتر از همه وحشت مي كنم و اگر رئيسم ديروز يك جمله نمي گفت كه " خواهش مي كنم مساعدت كن" معلوم نبود چه اتفاقي مي افتاد...

گاهي زخماي روح آدم يه جاهايي سر باز مي كنه كه نبايد؛ جايي كه ديگه از شدت فشار ظرف آدم پر شده... حتي با اينكه مي دونه چند دقيقه بعدش مي خواد بره مهموني

یکشنبه، اردیبهشت ۱۴، ۱۳۹۳

فکر می کردم
اندکی از تو که سهم من هست !
حداقل قدر یک خداحافظی !
گاهی همینقدر هم حقی نیست انگار
...

جمعه، اردیبهشت ۱۲، ۱۳۹۳


عمری را به اثبات اینکه هر نشدنی ممکن است، گذراند. و از بختیاری ماست که گوش شنوایی برای نجات این گاه هایی که بی گاه می شوند، نداشت...

تنها چیزی که می ماند، کلامی است که دور از چشمانش نوشته می شود و او هرگز نمی خواند...

جمعه، اردیبهشت ۰۵، ۱۳۹۳

زمانی هست که نمی خواهی و می گذری
بایدی است که باید
تو مقهور یک اجباری
بعد درست آخرین دم
می سپاریش و دور می ایستی
تنها به یک دلیل
" خواسته من نه، هر آنچه تو می خواهی اتفاق بیفتد"

چهارشنبه، اردیبهشت ۰۳، ۱۳۹۳

دلم يك لحظه بي تاب است
فقط يك لحظه ي كوتاه
و بعد
يك لحظه ي ديگر
و بعد
يك لحظه ي ديگر
...
نمي دانم چه اصراري است در تقويم اين روزهاي ما
اصرار است يا اجبار
يا انكار حتي...
نمي دانم
فقط يك لحظه بي تابي است انگار
و
يك تاريخ دلتنگي

و قطره اشك هايي كه با خود رودربايستي دارند، حتي
براي تمام نه هاي اين زندگي هزار دليل هم كه بتراشي
بازهم كم است
اما براي خواستن و شدن
تنها يكي
بس
گاهی هم می شود
تمام دلخوشی آدمی در نشنیدن یک صدا خلاصه می شود... 
تنها به یک امید
که نترسی از آنچه که نمی دانی
که دوباره اشتیاقش همانی باشد که روز اول

این سردی استخوان می شکند
حتی اگر تو تمام استدلال های دنیا را در کلامت جمع کنی... 
و شنیدنی نباشد.

دوشنبه، اردیبهشت ۰۱، ۱۳۹۳


زن، زن زاده نمیشود. این فرهنگ است که او را زن میکند.
اگر روزی فرا برسد که زن، نه از سر ضعف، که با قدرت عشق بورزد، دوست داشتن برای او نیز، همچون مرد، سرچشمه ی زندگی خواهد بود و نه خطری مرگ‌بار...

سیمون دو بووار

شنبه، فروردین ۳۰، ۱۳۹۳

پروردگارا
لطفا فردا
از روی آن یکی دنده ات بیدار شو
ما به کمی خوشبختی نیاز داریم
تو به کمی تنوع
مرز باریکی است بین عشق و نیاز
آنقدر که بتوانی
به خودت هم دروغ بگویی
...

جمعه، فروردین ۲۹، ۱۳۹۳

این روز ها
بسیار
دلم برای دلی که تنگ نیستتنگ می شودحسرت به دلپر از حسادتی دم به دمای کاش می شد دمی بی سوال از غرورت گذر کنموقتی سکوت می کنی و ميداني که ناچارم...من اجبار را به جان خریده اماماآیا کسی هست پشت این همه درشتی و سنگینی، "چیستی" را برایم معنا کند جز خودت؟می توان مگر به واژه پناه برد؟جایی است آخر این درنگ بی یک آه حتیتنهاتنهاهم توهم منکاش این همه شراره که در جانم ریخته ایمی سوخت به يکبار و تمام می شد...اما نمی شود...روزی هزار بار تکرار می شود...روزی هزار بار قوی ترپر از چراهزار بار...هزار بار...


پنجشنبه، فروردین ۲۸، ۱۳۹۳

مرا به خاطرت بسپار
كه اين تنها حقي است كه به گردنت دارم
به پاس تمام قطره هاي اشكي
كه شباهنگام فرو مي ريخت و تو نبودي كه ببيني
كاش مي دانستي
كه اميد تنها بهانه است كه باور آدمي را نگه مي دارد
و تو چه كردي با من؟

و حالا بيا و ببين چه بر سر اين باور آمده است...